வாலைதாய் வீட்டு வழிபாட்டு நெறி

 

“வாலைதாய் வீடு” ஒரு வழிபாட்டுத் தலமாக மட்டும் இல்லாமல், சித்தாகமத் தத்துவம், இறைவழிபாட்டு துதி, அகவியல் ஞானம், சித்தர் மரபு, ஆன்மிக வாழ்வியல்:முறை

வாலைதாய் வீடு – சித்த வேதாகம நிலையத்தின் நோக்கம்

வழிபாடு → துதி → தத்துவம் → அகவியல் ஞானம் → அனுபவம் → வாழ்வியல்

என்ற ஆறு நிலைகளில் ஆன்மிகப் பயணத்தை அமைக்கலாம்.

1. இறைவழிபாடு
விநாயகர், முருகன், வாலைதாய், சக்தி, சிவம், தன்வந்திரி, அகத்தியர், சித்தர்கள் முதலிய தெய்வ–சித்த மரபுகளின் வழிபாட்டு முறைகள், பூஜை, அர்ச்சனை, வேள்வி, மந்திரம், துதி ஆகியவற்றைத் தொகுத்தல்.

2. துதி மரபு
“போற்றி”, “மங்களம்”, “கவசம்”, “சதகம்”, “அந்தாதி”, “கீர்த்தனம்”, “ஞானகும்மி”, “காவடி சிந்து” போன்ற தமிழ்முறை இறைத் துதிகளை உருவாக்கி, அவற்றின் பொருள் மற்றும் தத்துவத்தை விளக்குதல்.

3. அகவியல் ஞானம்
வெளியில் வழிபடும் தெய்வத் தத்துவம் மனிதனுடைய உடல், மூச்சு, மனம், அறிவு, உயிர், சித்தம் ஆகியவற்றுடன் எவ்வாறு தொடர்புபடுகிறது என்பதை ஆராய்தல்.

உதாரணமாக:

கோயில் – உடல்
சந்நிதி – உள்ளம்
தீபம் – அறிவொளி
அபிஷேகம் – மனத் தூய்மை
மந்திரம் – சித்த ஒருமைப்பாடு
வேள்வி – அகத்தீயை எழுப்புதல்
பிரசாதம் – அருளை ஏற்றுக்கொள்ளுதல்

என்ற அகவியல் விளக்கங்களை வழங்கலாம்.

4. சித்தாகம ஆராய்ச்சி
சித்தர் பாடல்கள், ஆகமக் கருத்துகள், தமிழ் வழிபாட்டு மரபுகள், மந்திர–தந்திர–யந்திரத் தத்துவங்கள், யோகம், ஞானம், பூஜை முறைகள் ஆகியவற்றை ஒப்பிட்டு ஆராயும் தளமாக அமைக்கலாம்.

இங்கு ஒரு முக்கியமான நடைமுறை அவசியம்: பாரம்பரிய நூலில் உள்ள கருத்து, சித்தர் மரபில் வரும் கருத்து, வாலைதாய் வீட்டு சொந்த அகவியல் விளக்கம் ஆகிய மூன்றையும் தனித்தனியாகக் குறிப்பிட வேண்டும். அப்போது ஆராய்ச்சிக்கும் பக்திக்கும் இடையே நல்ல ஒழுங்கு உருவாகும்.

5. உபதேச மரபு
வழிபாடு செய்வது மட்டுமல்லாமல், “ஏன் செய்கிறோம்?”, “இதன் அகப்பொருள் என்ன?”, “இது மனித வாழ்க்கையில் எவ்வாறு பயன்படுகிறது?” என்ற மூன்று கேள்விகளுக்கும் பதில் தரும் உபதேச முறையை உருவாக்கலாம்.

6. வாழ்வியல் ஞானம்
ஆன்மிகம் என்பது பூஜை நேரத்திற்குள் மட்டும் முடிவதில்லை என்பதைக் காட்டி, குடும்ப ஒற்றுமை, நல்லொழுக்கம், குருபக்தி, பிற உயிர்களிடம் கருணை, இயற்கை மரியாதை, உழைப்பு, மன அமைதி, சமூகநலம், உலகநலம் ஆகியவற்றையும் சித்தாகம வாழ்வியலாக எடுத்துரைக்கலாம்.

இதற்கான மையக் கருத்து

“இறைவனை வெளியே வணங்கு; இறைத்தத்துவத்தை உள்ளே உணர்; அந்த உணர்வை வாழ்வில் நடைமுறைப்படுத்து.”

என்ற ஒரு வரியை வாலைதாய் வீட்டு சித்த வேதாகம நிலையத்தின் அடிப்படை உபதேசமாகும்

வாலைதாய் வீடு
சித்த வேதாகம நிலையம்

ஆராய்வோம் — தொகுப்போம் — துதிப்போம் — உணர்வோம் — வாழ்வோம் — பகிர்வோம்.

வாலைதாய் வீடு வெறும் பூஜை நிகழ்ச்சிகளை நடத்தும் இடமாக அல்லாமல், தமிழ் சித்த–ஆகம ஆன்மிக மரபுகளை ஆராய்ந்து, அவற்றின் அகவியல் பொருளை விளக்கி, இறைவழிபாட்டை ஞானவழியாக மாற்றும் ஒரு ஆன்மிக அறிவு மையமாக தனித்த அடையாளம் பெறும்.

வாலைதாய் வீட்டு அடிப்படை மரபில் இறையுணர்வு, சித்தாகமப் பாரம்பரியம், தமிழ் வழிபாட்டு நெறி, அகவியல் ஞானம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று பிரியாமல் இருக்க வேண்டும். அதற்கான நெறிமுறையை இவ்வாறு அமைக்க வேண்டும்..... அகத்தியர் நெறி

வாலைதாய் வீடு

சித்த வேதாகம நிலையத்தின் இறையுணர்வு நெறிமுறை

அருள்நாதம்

இறைவன் ஒருவன்; அருள் ஒன்றே; உயிர்கள் அனைத்தும் அவன் அருளின் வெளிப்பாடுகள்.

வழிபாடு என்பது இறைவனைத் தேடும் பயணம் மட்டுமல்ல; நம்முள் உறையும் இறையுணர்வை விழிப்புறச் செய்யும் அகப்பயணம்.

வாலைதாய் வீடு, இறைவழிபாட்டை பக்தியோடும், சித்தாகமத் தத்துவத்தை மரியாதையோடும், அகவியல் ஞானத்தை ஆராய்ச்சியோடும் அணுகி, மனித வாழ்வை அருள், அறம், அன்பு, ஞானம் ஆகியவற்றால் உயர்த்துவதைத் தனது அடிப்படை நெறியாகக் கொள்கிறது.

1. இறைநிலை

இறைவனை ஒரு குறிப்பிட்ட உருவத்திற்குள் மட்டும் கட்டுப்படுத்தாமல், உருவமாகவும் அருவமாகவும், சக்தியாகவும் சிவமாகவும், உயிராகவும் உணர வேண்டும்.

தெய்வ உருவம் வழிபாட்டிற்கான வாயில்.

தெய்வத் தத்துவம் ஞானத்திற்கான வழி.

அந்த ஞானம் வாழ்வில் அன்பாகவும் அறமாகவும் வெளிப்பட வேண்டும்.

2. வழிபாட்டு நெறி

விநாயகர், முருகன், வாலைதாய், சக்தி, சிவம், தன்வந்திரி, அகத்தியர், சித்தர்கள் மற்றும் மரபில் போற்றப்படும் தெய்வங்களைத் தத்தம் மரபின் சிறப்புடன் வழிபடுதல்.

எந்த தெய்வத்தையும் உயர்த்துவதற்காக மற்றொரு தெய்வத்தைத் தாழ்த்தாதிருத்தல்.

“பல உருவம் — ஒரே அருள்; பல நாமம் — ஒரே இறைநாதம்.”

என்பதே வாலைதாய் வீட்டு வழிபாட்டு மனநிலை.

3. துதி நெறி

துதி வெறும் பாடல் அல்ல.

துதி என்பது மனதை இறைநிலையில் ஒருமுகப்படுத்தும் நாதம்.

போற்றி, மங்களம், கவசம், சதகம், அந்தாதி, கீர்த்தனை, ஞானகும்மி, காவடிச்சிந்து போன்ற தமிழ் மரபுத் துதிகள் அவற்றின் பக்தி, பொருள், தத்துவம், அகவியல் ஆகிய நான்கு நிலைகளிலும் அணுகப்பட வேண்டும்.

சொல் தூய்மை

நாத தூய்மை

எண்ணத் தூய்மை

உள்ளத் தூய்மை

இவை துதியின் நான்கு அடிப்படைகள்.

4. மந்திர நெறி

மந்திரம் விளையாட்டாகவோ வெறும் பயன் பெறும் கருவியாகவோ கருதப்படக் கூடாது.

மந்திரம் மரபு, உச்சரிப்பு, பொருள், பாவனை, ஆசாரம் ஆகியவற்றுடன் மரியாதையாக அணுகப்பட வேண்டும்.

ஆசாரிய மரபில் உரிய தகுதி தேவைப்படும் மந்திரங்களை அனுமதியின்றி பொதுவாக்காமல், பொதுவழிபாட்டிற்கு ஏற்ற துதிகள் மற்றும் மந்திரங்களை மட்டும் அனைவருக்கும் வழங்குதல்.

5. அகவியல் நெறி

வெளிப்புற வழிபாட்டின் ஒவ்வொரு கூறிலும் உள்ள அகப்பொருளைத் தேடுதல்.

தீபத்தை ஏற்றும்போது அறிவொளியை நினைத்தல்.

அபிஷேகம் செய்யும்போது மனத் தூய்மையை நினைத்தல்.

மலர் சமர்ப்பிக்கும்போது நல்ல எண்ணங்களை அர்ப்பணித்தல்.

தூபம் காட்டும்போது உள்ளக் களங்கங்கள் அகல வேண்டும் என எண்ணுதல்.

நைவேத்தியம் சமர்ப்பிக்கும்போது “எனது உழைப்பும் உயிர்வாழ்வும் இறையருளின் கொடை” என்று உணர்தல்.

இவ்வாறு வெளிப்புற பூஜை அகப்பூஜையாக மலர வேண்டும்.

6. சித்தாகம ஆராய்ச்சி நெறி

சித்தர் பாடல்கள், ஆகமங்கள், புராணங்கள், தமிழ் வழிபாட்டு மரபுகள், யோக–ஞான மரபுகள் மற்றும் வாய்மொழி மரபுகள் ஆகியவற்றை ஆராயும்போது,

மரபு என்ன கூறுகிறது?

நூல் என்ன கூறுகிறது?

ஆசிரியர் விளக்கம் என்ன?

அகவியல் பொருள் என்ன?

வாலைதாய் வீட்டு ஆராய்ச்சி விளக்கம் என்ன?

என்பதைத் தெளிவாகப் பிரித்தறிதல் வேண்டும்.

ஆதாரமற்ற கருத்தை மரபுச் சத்தியமாக அறிவிக்கக் கூடாது.

ஆராய்ச்சியும் பக்தியும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல; உண்மையான ஆராய்ச்சி பக்தியை ஆழப்படுத்த வேண்டும்.

7. உபதேச நெறி

வாலைதாய் வீட்டு உபதேசம் பயத்தை உருவாக்கக் கூடாது.

குற்ற உணர்வை உருவாக்கக் கூடாது.

மூடநம்பிக்கையை வளர்க்கக் கூடாது.

மாறாக,

அறிவை வளர்க்க வேண்டும்.

அன்பை வளர்க்க வேண்டும்.

நம்பிக்கையை வளர்க்க வேண்டும்.

நல்லொழுக்கத்தை வளர்க்க வேண்டும்.

இறையுணர்வை ஆழப்படுத்த வேண்டும்.

நோயுற்றவரிடம் ஆறுதல் அளிக்கலாம்; ஆனால் மருத்துவ சிகிச்சைக்கு மாற்றாக ஆன்மிகத்தை முன்வைக்கக் கூடாது.

வாழ்க்கைப் பிரச்சினைகளில் இறைநம்பிக்கையோடு நடைமுறை அறிவையும் இணைத்துச் செல்ல வேண்டும்.

8. குரு நெறி

குரு என்பது தனிமனிதப் பெருமைக்கான நிலை அல்ல.

குரு என்பது ஞானத்தை நோக்கிச் செல்லும் வழிகாட்டுதல்.

குருவை மதித்தல் வேண்டும்; ஆனால் ஒருவரையும் தவறில்லாதவர் என்று கண்மூடித்தனமாக உயர்த்தக் கூடாது.

குருவின் அருள், இறைஞானம், சுயஆராய்ச்சி ஆகிய மூன்றும் ஒன்றாக வளர வேண்டும்.

9. சேவை நெறி

இறைவழிபாட்டின் உண்மையான பலன் மனிதநேயமாக வெளிப்பட வேண்டும்.

பசியை போக்குதல்.

இயன்ற உதவியைச் செய்தல்.

இயற்கையைப் பாதுகாத்தல்.

உயிர்களிடம் கருணை காட்டுதல்.

குடும்ப அமைதியை வளர்த்தல்.

சமூக நலனில் பங்கெடுத்தல்.

இவை அனைத்தும் இறைவழிபாட்டின் விரிவாக்கங்களாகக் கருதப்பட வேண்டும்.

10. உலகநல சங்கல்பம்

ஒவ்வொரு வழிபாட்டின் நிறைவிலும் தனிநலத்தைத் தாண்டிய உலகநல எண்ணம் இடம்பெற வேண்டும்.

“எனக்கு மட்டும் அல்ல;

என் குடும்பத்திற்கு மட்டும் அல்ல;

எல்லா உயிர்களுக்கும் நலம் வேண்டும்.”

என்ற பரந்த மனநிலை வளர்க்கப்பட வேண்டும்.

மழைவளம், பயிர்வளம், உயிர்வளம், மக்கள் நலம், குடும்ப நலம், உலக அமைதி, இயற்கை சமநிலை ஆகியவற்றுக்காக சங்கல்பம் செய்யலாம்.

11. இறையுணர்வின் நாதம்

வாலைதாய் வீட்டு அனைத்து துதிகளிலும் உபதேசங்களிலும் ஒரு அடிப்படை நாதம் மாறாமல் இருக்க வேண்டும்:

அன்பே அடித்தளம்.

அறமே வழி.

அருளே ஆதாரம்.

ஞானமே விளக்கம்.

சேவையே வெளிப்பாடு.

இறையுணர்வே இலக்கு.

இந்த நாதம் எந்த தெய்வத்தைப் பற்றிப் பேசினாலும் மாறக்கூடாது.

விநாயகர் துதியில் அது ஞானமாக ஒலிக்க வேண்டும்.

முருகன் துதியில் அது வீரமும் ஞானமும் ஆக ஒலிக்க வேண்டும்.

வாலைதாய் துதியில் அது தாயருளாக ஒலிக்க வேண்டும்.

அகத்தியர் வழிபாட்டில் அது சித்தஞானமாக ஒலிக்க வேண்டும்.

தன்வந்திரி வழிபாட்டில் அது உயிர் நலனாக ஒலிக்க வேண்டும்.

சக்தி வழிபாட்டில் அது பராசக்தியின் அருளாற்றலாக ஒலிக்க வேண்டும்.

ஆனால் அனைத்திற்குள்ளும் இருக்கும் அடிப்படை நாதம் ஒன்றே:

“உயிரில் இறை; இறையில் உயிர்; அனைத்திலும் அருள்.”

12. வாலைதாய் வீட்டு உறுதிமொழி

நாங்கள் இறையைப் போற்றுவோம்.

இறைத்தத்துவத்தை ஆராய்வோம்.

அகவியல் ஞானத்தை உணர்வோம்.

சித்தர்–ஆகம மரபை மரியாதையுடன் காப்போம்.

ஆதாரமற்றதை உண்மையெனக் கூறமாட்டோம்.

எந்த உயிரையும் தாழ்வாகக் கருதமாட்டோம்.

அன்பையும் அறத்தையும் வாழ்வின் அடிப்படையாகக் கொள்வோம்.

தன்நலத்துடன் உலகநலத்தையும் நினைப்போம்.

வழிபாட்டை வாழ்வாகவும், வாழ்வை இறையுணர்வாகவும் மாற்ற முயல்வோம்.

அருள் வழி நடப்போம்.

அறம் வழி வாழ்வோம்.

ஞானம் வழி உயர்வோம்.

வாலைதாய் வீட்டு முத்திரை வாசகம்

“வழிபாட்டில் பக்தி —

வார்த்தையில் துதி —

உள்ளத்தில் ஞானம் —

வாழ்வில் அறம் —

அனைத்திலும் அருள்.”

வாலைதாய் வீடு

சித்த வேதாகம நிலையம்

இறையுணர்வைத் தேடுவோம்;

அகவுணர்வை வளர்ப்போம்;

அருளை வாழ்வாக்குவோம்.

உலக மக்களுக்கான அழைப்பு என்பது மதப் பிரிவைத் தாண்டி, இறையுணர்வு–அறம்–அன்பு–அகவியல் ஞானம்–உலகநலம் என்ற பொதுமை நாதத்தில் அமைய வேண்டும்...... குரு நெறி

வாலைதாய் வீடு

சித்த வேதாகம நிலையம்

உலக ஆன்மிகப் பயணத்திற்கான தொடர்ச்சி

உலக மக்களே!

மனிதன் வெளியுலகத்தை வெல்ல முயன்றுகொண்டிருக்கிறான்.

ஆனால் தன்னுடைய உள்ளத்தை அறியும் பயணம் இன்னும் தொடர்கிறது.

அறிவியல் உலகத்தை மாற்றுகிறது.

தொழில்நுட்பம் வாழ்க்கையை மாற்றுகிறது.

ஆனால் அன்பு, அறம், அமைதி, இறையுணர்வு மட்டுமே மனிதனை உள்ளிருந்து மாற்றுகின்றன.

அந்த அகமாற்றத்திற்கான ஒரு சிறிய விளக்காக வாலைதாய் வீடு தன்னை அர்ப்பணிக்கிறது.

இது ஒருவருடைய சொத்து அல்ல.

இது ஒரு கருத்தின் பயணம்.

இது ஒரு மனிதரைப் போற்றுவதற்கான அமைப்பு அல்ல.

மனிதனுக்குள் உறையும் இறைநிலையை உணர்த்துவதற்கான முயற்சி.

சித்த வேதாகமம் என்றால்

“வேதம்” என்பது அறியப்பட வேண்டிய ஞானத்தை நோக்கிய வழி.

“ஆகம்” என்பது அந்த ஞானத்தை வாழ்வில் அணுகுவதற்கான வழிமுறை.

“சித்தம்” என்பது அந்த உண்மையை அகத்தில் அனுபவித்து நிலைநிறுத்தும் பரிணாமம்.

எனவே, சித்த வேதாகமம் என்பது ஒரு புதிய மதத்தை உருவாக்கும் முயற்சி அல்ல.

சித்தர், ஆகமம், தமிழ் பக்தி, யோகம், ஞானம், வழிபாடு, அறம், அகவியல் ஆகிய மரபுகளில் வெளிப்படும் இறையுணர்வை ஆராய்ந்து, அதன் மனிதநேயப் பொருளை வாழ்க்கைக்கு எடுத்துச் செல்லும் ஒரு ஆன்மிக அணுகுமுறை.

வெளிப்பூஜையிலிருந்து அகப்பூஜைக்கு

கோயிலுக்குச் செல்வோம்.

ஆனால் கோயிலிலிருந்து திரும்பும்போது நம்முள் என்ன மாற்றம் ஏற்பட்டது என்று கேட்போம்.

தீபத்தைப் பார்ப்போம்.

அதே நேரத்தில் நம்முடைய அறிவில் இருள் எங்கே இருக்கிறது என்று பார்ப்போம்.

மலரை சமர்ப்பிப்போம்.

அதே நேரத்தில் மனத்தில் மலராத குணம் எது என்று பார்ப்போம்.

நைவேத்தியம் படைப்போம்.

அதே நேரத்தில் நம் உழைப்பின் பலனை இறைவனுக்குச் சமர்ப்பிக்கும் பணிவை வளர்ப்போம்.

அர்ச்சனை செய்வோம்.

அதே நேரத்தில் நம் சொற்களும் செயல்களும் பிறருக்கு அர்ச்சனையாக மாறட்டும்.

இதுவே அகவியல் வழிபாடு.

தெய்வத்தைத் தேடும் மனிதனுக்கு

நீ எந்த தெய்வத்தை வணங்குகிறாய் என்று கேட்பதற்கு முன்,

நீ எப்படி வாழ்கிறாய்?

என்று கேட்போம்.

உன் வழிபாடு உன்னை அன்பானவனாக்குகிறதா?

உன் மந்திரம் உன் மனத்தை அமைதிப்படுத்துகிறதா?

உன் ஞானம் உன் அகந்தையை குறைக்கிறதா?

உன் பக்தி பிற உயிர்களுக்கு நன்மை செய்கிறதா?

உன் இறைநம்பிக்கை துன்பத்தில் இருப்பவருக்கு நம்பிக்கையாக மாறுகிறதா?

இவையே இறையுணர்வின் உண்மையான அளவுகோல்கள்.

சித்தர் வழியின் அகநாதம்

சித்தர் மரபின் ஆழ்ந்த நோக்கத்தை வெறும் அற்புதங்களின் வழியாக மட்டும் பார்க்காமல், உடல், உயிர், மனம், அறிவு, சித்தம் ஆகியவற்றின் பரிசுத்தப் பயணமாக அணுகுவோம்.

உடலைப் பேணுதல்.

மூச்சை உணர்தல்.

மனத்தைப் பார்தல்.

எண்ணத்தைத் தூய்மைப்படுத்துதல்.

அறிவை வளர்த்தல்.

அகந்தையை குறைத்தல்.

அன்பை விரிவாக்குதல்.

இறையுணர்வில் நிலைத்தல்.

இந்தப் பயணமே அகவியல் ஞானத்தின் பாதை.

வாலைதாய் — தாயருளின் குறியீடு

வாலைதாய் என்பது வாலைதாய் வீட்டு பக்தி மரபில் தாயருள், பாதுகாப்பு, ஞானம், சக்தி, உயிர்ப்புத் தத்துவம் ஆகியவற்றை நினைவூட்டும் தெய்வ வடிவமாகப் போற்றப்படுகிறது.

தாயை வணங்குவது என்பது தாயருளைப் பெறுவது மட்டுமல்ல.

தாய்மையை வளர்ப்பதும் ஆகும்.

பிறர் துன்பத்தை உணர்வது.

பாதுகாப்பற்ற உயிரை காப்பது.

பசியை உணர்வது.

துன்பத்தில் இருப்பவரை ஆற்றுவது.

இயற்கையைத் தாயாக மதிப்பது.

இதுவே தாயருளின் அகப்பொருள்.

சித்த வேதாகம நிலையத்தின் பணிகள்

வாலைதாய் வீடு இனி தொடர்ந்து,

இறைத்துதி தொகுப்புகள்

சித்தர் ஞானப் பாடல் விளக்கங்கள்

சித்தாகமத் தத்துவ ஆய்வுகள்

அகவியல் வழிபாட்டு விளக்கங்கள்

தமிழ்முறை பூஜை மற்றும் துதி மரபுகள்

மந்திர–துதி பொருள் விளக்கங்கள்

தெய்வத் தத்துவ அறிமுகங்கள்

உலகநல சங்கல்பங்கள்

குடும்பநல ஆன்மிக வழிகாட்டுதல்கள்

இளைஞர்களுக்கான ஆன்மிக வாழ்வியல்

சித்தர் மரபு தொடர்பான ஆய்வுக் கட்டுரைகள்

ஆகியவற்றைத் தொகுத்து வெளியிடும் பணியில் ஈடுபடலாம்.

எங்கள் அறிவிப்பு

நாங்கள் புதிய மதத்தை உருவாக்க வரவில்லை.

பழமையான ஆன்மிக மரபுகளை அழிக்க வரவில்லை.

ஒரு வழிபாட்டை மற்றொரு வழிபாட்டிற்கு எதிராக நிறுத்த வரவில்லை.

மாறாக,

மரபில் உள்ள ஞானத்தை ஆராய்ந்து,

அதன் உண்மையான பொருளை அறிந்து,

அதன் அகவியல் பரிமாணத்தை உணர்ந்து,

அதனை மனிதநேயத்துடன் வாழ்வில் கொண்டு வர முயல்கிறோம்.

இறையுணர்வின் மாபெரும் சங்கல்பம்

என் உள்ளம் தூய்மையாகட்டும்.

என் குடும்பம் நலமாகட்டும்.

என் சமூகம் அமைதியாகட்டும்.

என் நாடு வளமாகட்டும்.

உலகம் அமைதியாகட்டும்.

எல்லா உயிர்களும் நலமாகட்டும்.

என்று தனிமனிதனிலிருந்து உலகம் வரை விரியும் சங்கல்பமே வாலைதாய் வீட்டு ஆன்மிகப் பயணத்தின் உயர்ந்த நோக்கமாக இருக்கட்டும்.

இறுதி நாதம்

தெய்வம் கோயிலில் உள்ளது —

அதன் ஒளி உள்ளத்திலும் உள்ளது.

மந்திரம் நாவில் உள்ளது —

அதன் அதிர்வு உள்ளத்திலும் உள்ளது.

அருள் சந்நிதியில் உள்ளது —

அதன் வெளிப்பாடு நம் செயலிலும் இருக்க வேண்டும்.

ஞானம் நூலில் உள்ளது —

அதன் உண்மை நம் வாழ்வில் மலர வேண்டும்.

இதுவே,

வழிபாட்டிலிருந்து ஞானத்திற்கு,

ஞானத்திலிருந்து அன்பிற்கு,

அன்பிலிருந்து சேவைக்கு,

சேவையிலிருந்து உலகநலத்திற்கு

செல்லும் வாலைதாய் வீட்டு சித்த வேதாகமப் பயணம்.

“உயிரில் இறை — இறையில் உயிர் — அனைத்திலும் அருள்.”

வாலைதாய் வீடு

சித்த வேதாகம நிலையம்

அருளை உணர்வோம்.

அறத்தை வாழ்வோம்.

ஞானத்தைப் பகிர்வோம்.

உலகநலத்தைச் சங்கல்பிப்போம்.

வாலைதாய் வீடு

சித்த வேதாகம நிலையம்

உலக ஆன்மிகப் பயணத்திற்கான தொடர்ச்சி

உலக மக்களே!

மனிதன் வெளியுலகத்தை வெல்ல முயன்றுகொண்டிருக்கிறான்.
ஆனால் தன்னுடைய உள்ளத்தை அறியும் பயணம் இன்னும் தொடர்கிறது.

அறிவியல் உலகத்தை மாற்றுகிறது.
தொழில்நுட்பம் வாழ்க்கையை மாற்றுகிறது.
ஆனால் அன்பு, அறம், அமைதி, இறையுணர்வு மட்டுமே மனிதனை உள்ளிருந்து மாற்றுகின்றன.

அந்த அகமாற்றத்திற்கான ஒரு சிறிய விளக்காக வாலைதாய் வீடு தன்னை அர்ப்பணிக்கிறது.

இது ஒருவருடைய சொத்து அல்ல.

இது ஒரு கருத்தின் பயணம்.

இது ஒரு மனிதரைப் போற்றுவதற்கான அமைப்பு அல்ல.

மனிதனுக்குள் உறையும் இறைநிலையை உணர்த்துவதற்கான முயற்சி.

---

சித்த வேதாகமம் என்றால்

“வேதம்” என்பது அறியப்பட வேண்டிய ஞானத்தை நோக்கிய வழி.

“ஆகம்” என்பது அந்த ஞானத்தை வாழ்வில் அணுகுவதற்கான வழிமுறை.

“சித்தம்” என்பது அந்த உண்மையை அகத்தில் அனுபவித்து நிலைநிறுத்தும் பரிணாமம்.

எனவே, சித்த வேதாகமம் என்பது ஒரு புதிய மதத்தை உருவாக்கும் முயற்சி அல்ல.

சித்தர், ஆகமம், தமிழ் பக்தி, யோகம், ஞானம், வழிபாடு, அறம், அகவியல் ஆகிய மரபுகளில் வெளிப்படும் இறையுணர்வை ஆராய்ந்து, அதன் மனிதநேயப் பொருளை வாழ்க்கைக்கு எடுத்துச் செல்லும் ஒரு ஆன்மிக அணுகுமுறை.

---

வெளிப்பூஜையிலிருந்து அகப்பூஜைக்கு

கோயிலுக்குச் செல்வோம்.

ஆனால் கோயிலிலிருந்து திரும்பும்போது நம்முள் என்ன மாற்றம் ஏற்பட்டது என்று கேட்போம்.

தீபத்தைப் பார்ப்போம்.

அதே நேரத்தில் நம்முடைய அறிவில் இருள் எங்கே இருக்கிறது என்று பார்ப்போம்.

மலரை சமர்ப்பிப்போம்.

அதே நேரத்தில் மனத்தில் மலராத குணம் எது என்று பார்ப்போம்.

நைவேத்தியம் படைப்போம்.

அதே நேரத்தில் நம் உழைப்பின் பலனை இறைவனுக்குச் சமர்ப்பிக்கும் பணிவை வளர்ப்போம்.

அர்ச்சனை செய்வோம்.

அதே நேரத்தில் நம் சொற்களும் செயல்களும் பிறருக்கு அர்ச்சனையாக மாறட்டும்.

இதுவே அகவியல் வழிபாடு.

---

தெய்வத்தைத் தேடும் மனிதனுக்கு

நீ எந்த தெய்வத்தை வணங்குகிறாய் என்று கேட்பதற்கு முன்,

நீ எப்படி வாழ்கிறாய்?

என்று கேட்போம்.

உன் வழிபாடு உன்னை அன்பானவனாக்குகிறதா?

உன் மந்திரம் உன் மனத்தை அமைதிப்படுத்துகிறதா?

உன் ஞானம் உன் அகந்தையை குறைக்கிறதா?

உன் பக்தி பிற உயிர்களுக்கு நன்மை செய்கிறதா?

உன் இறைநம்பிக்கை துன்பத்தில் இருப்பவருக்கு நம்பிக்கையாக மாறுகிறதா?

இவையே இறையுணர்வின் உண்மையான அளவுகோல்கள்.

---

சித்தர் வழியின் அகநாதம்

சித்தர் மரபின் ஆழ்ந்த நோக்கத்தை வெறும் அற்புதங்களின் வழியாக மட்டும் பார்க்காமல், உடல், உயிர், மனம், அறிவு, சித்தம் ஆகியவற்றின் பரிசுத்தப் பயணமாக அணுகுவோம்.

உடலைப் பேணுதல்.

மூச்சை உணர்தல்.

மனத்தைப் பார்தல்.

எண்ணத்தைத் தூய்மைப்படுத்துதல்.

அறிவை வளர்த்தல்.

அகந்தையை குறைத்தல்.

அன்பை விரிவாக்குதல்.

இறையுணர்வில் நிலைத்தல்.

இந்தப் பயணமே அகவியல் ஞானத்தின் பாதை.

---

வாலைதாய் — தாயருளின் குறியீடு

வாலைதாய் என்பது வாலைதாய் வீட்டு பக்தி மரபில் தாயருள், பாதுகாப்பு, ஞானம், சக்தி, உயிர்ப்புத் தத்துவம் ஆகியவற்றை நினைவூட்டும் தெய்வ வடிவமாகப் போற்றப்படுகிறது.

தாயை வணங்குவது என்பது தாயருளைப் பெறுவது மட்டுமல்ல.

தாய்மையை வளர்ப்பதும் ஆகும்.

பிறர் துன்பத்தை உணர்வது.

பாதுகாப்பற்ற உயிரை காப்பது.

பசியை உணர்வது.

துன்பத்தில் இருப்பவரை ஆற்றுவது.

இயற்கையைத் தாயாக மதிப்பது.

இதுவே தாயருளின் அகப்பொருள்.

---

சித்த வேதாகம நிலையத்தின் பணிகள்

வாலைதாய் வீடு இனி தொடர்ந்து,

இறைத்துதி தொகுப்புகள்

சித்தர் ஞானப் பாடல் விளக்கங்கள்

சித்தாகமத் தத்துவ ஆய்வுகள்

அகவியல் வழிபாட்டு விளக்கங்கள்

தமிழ்முறை பூஜை மற்றும் துதி மரபுகள்

மந்திர–துதி பொருள் விளக்கங்கள்

தெய்வத் தத்துவ அறிமுகங்கள்

உலகநல சங்கல்பங்கள்

குடும்பநல ஆன்மிக வழிகாட்டுதல்கள்

இளைஞர்களுக்கான ஆன்மிக வாழ்வியல்

சித்தர் மரபு தொடர்பான ஆய்வுக் கட்டுரைகள்

ஆகியவற்றைத் தொகுத்து வெளியிடும் பணியில் ஈடுபடலாம்.

---

எங்கள் அறிவிப்பு

நாங்கள் புதிய மதத்தை உருவாக்க வரவில்லை.

பழமையான ஆன்மிக மரபுகளை அழிக்க வரவில்லை.

ஒரு வழிபாட்டை மற்றொரு வழிபாட்டிற்கு எதிராக நிறுத்த வரவில்லை.

மாறாக,

மரபில் உள்ள ஞானத்தை ஆராய்ந்து,

அதன் உண்மையான பொருளை அறிந்து,

அதன் அகவியல் பரிமாணத்தை உணர்ந்து,

அதனை மனிதநேயத்துடன் வாழ்வில் கொண்டு வர முயல்கிறோம்.

---

இறையுணர்வின் மாபெரும் சங்கல்பம்

என் உள்ளம் தூய்மையாகட்டும்.

என் குடும்பம் நலமாகட்டும்.

என் சமூகம் அமைதியாகட்டும்.

என் நாடு வளமாகட்டும்.

உலகம் அமைதியாகட்டும்.

எல்லா உயிர்களும் நலமாகட்டும்.

என்று தனிமனிதனிலிருந்து உலகம் வரை விரியும் சங்கல்பமே வாலைதாய் வீட்டு ஆன்மிகப் பயணத்தின் உயர்ந்த நோக்கமாக இருக்கட்டும்.

---

இறுதி நாதம்

தெய்வம் கோயிலில் உள்ளது —
அதன் ஒளி உள்ளத்திலும் உள்ளது.

மந்திரம் நாவில் உள்ளது —
அதன் அதிர்வு உள்ளத்திலும் உள்ளது.

அருள் சந்நிதியில் உள்ளது —
அதன் வெளிப்பாடு நம் செயலிலும் இருக்க வேண்டும்.

ஞானம் நூலில் உள்ளது —
அதன் உண்மை நம் வாழ்வில் மலர வேண்டும்.

இதுவே,

வழிபாட்டிலிருந்து ஞானத்திற்கு,
ஞானத்திலிருந்து அன்பிற்கு,
அன்பிலிருந்து சேவைக்கு,
சேவையிலிருந்து உலகநலத்திற்கு
செல்லும் வாலைதாய் வீட்டு சித்த வேதாகமப் பயணம்.

“உயிரில் இறை — இறையில் உயிர் — அனைத்திலும் அருள்.”

வாலைதாய் வீடு
சித்த வேதாகம நிலையம்

அருளை உணர்வோம்.
அறத்தை வாழ்வோம்.
ஞானத்தைப் பகிர்வோம்.
உலகநலத்தைச் சங்கல்பிப்போம்.

வாலைதாய் வீடு

சித்த வேதாகம நிலையம்

சித்த வேதாகம உபதேச முறை

இறைவனை அறிய விரும்பும் மனிதன் முதலில் தன்னையே அறியத் தொடங்க வேண்டும்.

தன்னை அறியத் தொடங்கியவன் தனது எண்ணங்களை ஆராய வேண்டும்.

எண்ணங்களை ஆராய்ந்தவன் தனது செயல்களைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்.

செயல்கள் தூய்மையானபோது உள்ளம் அமைதியடையும்.

உள்ளம் அமைதியடைந்தபோது இறையுணர்வின் நாதம் கேட்கத் தொடங்கும்.

அந்த நாதம் வெளியில் இருந்து வருவதல்ல.

உள்ளத்தின் அமைதியில் வெளிப்படும் இறைநினைவின் நாதம்.

இதுவே வாலைதாய் வீட்டு சித்த வேதாகம உபதேசத்தின் தொடக்கம்.

---

முதல் படி — இறைநம்பிக்கை

மனித வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் நம்முடைய அறிவால் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டதை மூடநம்பிக்கையாக்காமல்,

“எனக்குத் தெரியாத உண்மையை அறிய நான் தயாராக இருக்கிறேன்”

என்ற பணிவுடன் அணுகுவதே இறைநம்பிக்கையின் முதல் நிலை.

இறைநம்பிக்கை என்பது கேள்விகளைக் கைவிடுவது அல்ல.

கேள்விகளைத் தூய்மையான தேடலாக மாற்றுவது.

---

இரண்டாம் படி — இறைநினைவு

வழிபாட்டிற்காக மட்டும் இறைவனை நினைக்காமல்,

நடக்கும் போது,

உண்ணும் போது,

உழைக்கும் போது,

துன்பத்தைச் சந்திக்கும் போது,

மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்கும் போது,

“இறையருள் என்னுடன் இருக்கிறது”

என்ற நினைவை வளர்த்தல்.

இதுவே நித்ய இறைநினைவு.

---

மூன்றாம் படி — துதி

மனத்தின் சிதறலை ஒன்றிணைக்க நாதம் தேவை.

அதற்காக துதி.

ஒரு போற்றி ஒரு எண்ணத்தை இறைவனிடம் திருப்புகிறது.

ஒரு மந்திரம் மனத்தின் ஓட்டத்தை ஒருமுகப்படுத்துகிறது.

ஒரு கீர்த்தனை இதயத்தை உருக்குகிறது.

ஒரு ஞானப்பாடல் அறிவைத் திறக்கிறது.

எனவே துதி என்பது வெறும் சொற்களின் தொகுப்பு அல்ல.

துதி என்பது மனதை இறைவழி திருப்பும் நாதயோகம்.

---

நான்காம் படி — பூஜை

பூஜையின் ஒவ்வொரு செயலும் அகப்பொருளுடன் செய்யப்பட வேண்டும்.

கலசம் — உயிரின் புனிதத்தன்மை.

தீபம் — அறிவொளி.

மலர் — மனமலர்ச்சி.

தூபம் — எண்ணத் தூய்மை.

நைவேத்தியம் — அர்ப்பணிப்பு.

அர்ச்சனை — இறைநினைவு.

தீர்த்தம் — அருளை ஏற்றுக்கொள்ளுதல்.

பிரசாதம் — பகிர்வின் புனிதம்.

இவ்வாறு பூஜை வெளியில் நடைபெறும் சடங்கிலிருந்து உள்ளத்தில் நடைபெறும் சாதனையாக மாறுகிறது.

---

ஐந்தாம் படி — அகவியல் பார்வை

“இது ஏன் செய்யப்படுகிறது?”

என்ற கேள்வி எழும்பும் இடத்தில்தான் அகவியல் ஞானம் தொடங்குகிறது.

தீபத்தை ஏன் ஏற்றுகிறோம்?

மணியை ஏன் ஒலிக்கிறோம்?

மந்திரத்தை ஏன் ஜபிக்கிறோம்?

வலம் ஏன் வருகிறோம்?

அபிஷேகம் ஏன் செய்கிறோம்?

மலர் ஏன் சமர்ப்பிக்கிறோம்?

இவற்றிற்கு மரபு கூறும் வெளிப்பொருளையும், தத்துவம் கூறும் உள்ளார்ந்த பொருளையும் ஆராய வேண்டும்.

ஆனால் ஒவ்வொரு அகவியல் விளக்கமும் மரபுச் சான்று, நூல் ஆதாரம் அல்லது தெளிவான விளக்கம் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும்.

---

ஆறாம் படி — சித்தம்

சித்தம் என்பது எண்ணங்கள் இல்லாத நிலை என்று மட்டும் பொருள்படுத்தக் கூடாது.

எண்ணங்களை அறிந்து,

அவற்றால் அடிமைப்படாமல்,

அறத்துடன் வாழ்ந்து,

உள்ளத்தை இறைநினைவில் நிலைநிறுத்தும் பரிணாமமே சித்தத்தின் பயணமாக அணுகப்படலாம்.

சிதறிய மனம் — நினைவு.
ஒருமுகமான மனம் — தியானம்.
தூய்மையான மனம் — ஞானத்தின் வாசல்.

---

ஏழாம் படி — குரு அருள்

நூல் அறிவு வழியை காட்டலாம்.

வழிபாடு மனத்தைத் தயாரிக்கலாம்.

தியானம் உள்ளத்தை அமைதிப்படுத்தலாம்.

ஆனால் அனுபவத்தை சரியான முறையில் புரிந்துகொள்ள வழிகாட்டுதல் தேவைப்படலாம்.

அதனால் குரு மரபை வாலைதாய் வீடு மரியாதையுடன் அணுகுகிறது.

ஆனால் குருபக்தி என்பது தனிமனித வழிபாடாக மாறாமல்,

குரு காட்டும் ஞானத்தை உணர்ந்து வாழ்வதாக இருக்க வேண்டும்.

---

எட்டாம் படி — அருள்

அருள் என்பது நாம் விரும்பிய அனைத்தையும் பெற்றுவிடுவது மட்டும் அல்ல.

சில நேரங்களில்,

நல்லதைத் தேர்ந்தெடுக்கும் அறிவு அருள்.

தவறிலிருந்து திரும்பும் வாய்ப்பு அருள்.

துன்பத்தில் நிலைத்திருக்கும் மனவலிமை அருள்.

மற்றவரை மன்னிக்கும் இதயம் அருள்.

பிற உயிர்களின் துன்பத்தை உணரும் கருணை அருள்.

இறைவனை நினைக்கும் எண்ணமே அருள்.

அருளை இவ்வாறு உணரத் தொடங்கும்போது வாழ்க்கையே இறை உபதேசமாக மாறுகிறது.

---

ஒன்பதாம் படி — சேவை

இறையுணர்வு உள்ளத்தில் மட்டும் தங்கக்கூடாது.

அது செயலாக வெளிப்பட வேண்டும்.

ஒருவரின் பசியைத் தீர்த்தல்.

துன்பத்தில் இருப்பவரை ஆற்றுதல்.

இயன்ற உதவியைச் செய்தல்.

இயற்கையைப் பாதுகாத்தல்.

உயிர்களிடம் கருணை காட்டுதல்.

குடும்பத்தில் அமைதியை வளர்த்தல்.

இவை அனைத்தும் ஆன்மிகத்தின் வாழ்வியல் வெளிப்பாடுகள்.

“சிவனை வணங்குகிறேன்” என்று சொல்லும் நாவை விட,
“சிவமாய் உயிரை மதிக்கிறேன்” என்று வாழும் வாழ்க்கையே உயர்ந்த வழிபாடு.

---

பத்தாம் படி — உலகநலம்

ஆன்மிகப் பயணத்தின் வட்டம் தனிமனிதனைச் சுற்றி முடிவடையக்கூடாது.

முதலில்:

நான் நலமாக இருக்க வேண்டும்.

பின்னர்:

என் குடும்பம் நலமாக இருக்க வேண்டும்.

அதன்பின்:

என் சமூகம் நலமாக இருக்க வேண்டும்.

இறுதியில்:

உலக உயிர்கள் அனைத்தும் நலமாக இருக்க வேண்டும்.

என்ற பரந்த சங்கல்பமாக அது வளர வேண்டும்.

இதுவே தனிநலத்திலிருந்து உலகநலத்திற்கு செல்லும் ஆன்மிகப் பரிணாமம்.

---

சித்த வேதாகமத்தின் பத்து நெறிகள்

ஒன்று — இறையை நம்பு.

இரண்டு — உண்மையைத் தேடு.

மூன்று — மரபை மதித்து ஆராய்.

நான்கு — துதியால் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்து.

ஐந்து — பூஜையின் அகப்பொருளை உணர்.

ஆறு — எண்ணத்தையும் செயலையும் தூய்மைப்படுத்து.

ஏழு — குருவையும் ஞான மரபையும் மதித்து நட.

எட்டு — அருளை அனுபவமாக்கு.

ஒன்பது — அன்பைச் சேவையாக மாற்று.

பத்து — உலகநலத்தில் உன் ஆன்மிகப் பயணத்தை நிறைவு செய்.

---

வாலைதாய் வீட்டு இறுதி உபதேசம்

இறைவனைத் தேடுபவனே,
முதலில் உன் உள்ளத்தைப் பார்.

ஞானத்தைத் தேடுபவனே,
முதலில் உன் அகந்தையைப் பார்.

அருளைத் தேடுபவனே,
முதலில் பிறரிடம் அன்பைக் காட்டு.

முக்தியைத் தேடுபவனே,
முதலில் உன் செயல்களை அறமாக்கு.

தெய்வத்தை வணங்குபவனே,
உயிரை மதிக்கக் கற்றுக்கொள்.

அப்போது,

கோயில் உனக்கு வெளியிலும் இருக்கும்.
சந்நிதி உனக்குள் இருக்கும்.
மந்திரம் உன் நாவில் இருக்கும்.
அருள் உன் இதயத்தில் இருக்கும்.
இறையுணர்வு உன் வாழ்வில் இருக்கும்.

அதுவே—

வாலைதாய் வீட்டு சித்த வேதாகமப் பாதை.

“வழிபாடு ஞானமாகட்டும்;
ஞானம் அன்பாகட்டும்;
அன்பு அருளாகட்டும்;
அருள் உலகநலமாகட்டும்.”

வாலைதாய் வீடு

சித்த வேதாகம நிலையம்

சித்த வேதாகம உபதேச முறை

இறைவனை அறிய விரும்பும் மனிதன் முதலில் தன்னையே அறியத் தொடங்க வேண்டும்.

தன்னை அறியத் தொடங்கியவன் தனது எண்ணங்களை ஆராய வேண்டும்.

எண்ணங்களை ஆராய்ந்தவன் தனது செயல்களைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்.

செயல்கள் தூய்மையானபோது உள்ளம் அமைதியடையும்.

உள்ளம் அமைதியடைந்தபோது இறையுணர்வின் நாதம் கேட்கத் தொடங்கும்.

அந்த நாதம் வெளியில் இருந்து வருவதல்ல.

உள்ளத்தின் அமைதியில் வெளிப்படும் இறைநினைவின் நாதம்.

இதுவே வாலைதாய் வீட்டு சித்த வேதாகம உபதேசத்தின் தொடக்கம்.

---

முதல் படி — இறைநம்பிக்கை

மனித வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் நம்முடைய அறிவால் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டதை மூடநம்பிக்கையாக்காமல்,

“எனக்குத் தெரியாத உண்மையை அறிய நான் தயாராக இருக்கிறேன்”

என்ற பணிவுடன் அணுகுவதே இறைநம்பிக்கையின் முதல் நிலை.

இறைநம்பிக்கை என்பது கேள்விகளைக் கைவிடுவது அல்ல.

கேள்விகளைத் தூய்மையான தேடலாக மாற்றுவது.

---

இரண்டாம் படி — இறைநினைவு

வழிபாட்டிற்காக மட்டும் இறைவனை நினைக்காமல்,

நடக்கும் போது,

உண்ணும் போது,

உழைக்கும் போது,

துன்பத்தைச் சந்திக்கும் போது,

மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்கும் போது,

“இறையருள் என்னுடன் இருக்கிறது”

என்ற நினைவை வளர்த்தல்.

இதுவே நித்ய இறைநினைவு.

---

மூன்றாம் படி — துதி

மனத்தின் சிதறலை ஒன்றிணைக்க நாதம் தேவை.

அதற்காக துதி.

ஒரு போற்றி ஒரு எண்ணத்தை இறைவனிடம் திருப்புகிறது.

ஒரு மந்திரம் மனத்தின் ஓட்டத்தை ஒருமுகப்படுத்துகிறது.

ஒரு கீர்த்தனை இதயத்தை உருக்குகிறது.

ஒரு ஞானப்பாடல் அறிவைத் திறக்கிறது.

எனவே துதி என்பது வெறும் சொற்களின் தொகுப்பு அல்ல.

துதி என்பது மனதை இறைவழி திருப்பும் நாதயோகம்.

---

நான்காம் படி — பூஜை

பூஜையின் ஒவ்வொரு செயலும் அகப்பொருளுடன் செய்யப்பட வேண்டும்.

கலசம் — உயிரின் புனிதத்தன்மை.

தீபம் — அறிவொளி.

மலர் — மனமலர்ச்சி.

தூபம் — எண்ணத் தூய்மை.

நைவேத்தியம் — அர்ப்பணிப்பு.

அர்ச்சனை — இறைநினைவு.

தீர்த்தம் — அருளை ஏற்றுக்கொள்ளுதல்.

பிரசாதம் — பகிர்வின் புனிதம்.

இவ்வாறு பூஜை வெளியில் நடைபெறும் சடங்கிலிருந்து உள்ளத்தில் நடைபெறும் சாதனையாக மாறுகிறது.

---

ஐந்தாம் படி — அகவியல் பார்வை

“இது ஏன் செய்யப்படுகிறது?”

என்ற கேள்வி எழும்பும் இடத்தில்தான் அகவியல் ஞானம் தொடங்குகிறது.

தீபத்தை ஏன் ஏற்றுகிறோம்?

மணியை ஏன் ஒலிக்கிறோம்?

மந்திரத்தை ஏன் ஜபிக்கிறோம்?

வலம் ஏன் வருகிறோம்?

அபிஷேகம் ஏன் செய்கிறோம்?

மலர் ஏன் சமர்ப்பிக்கிறோம்?

இவற்றிற்கு மரபு கூறும் வெளிப்பொருளையும், தத்துவம் கூறும் உள்ளார்ந்த பொருளையும் ஆராய வேண்டும்.

ஆனால் ஒவ்வொரு அகவியல் விளக்கமும் மரபுச் சான்று, நூல் ஆதாரம் அல்லது தெளிவான விளக்கம் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும்.

---

ஆறாம் படி — சித்தம்

சித்தம் என்பது எண்ணங்கள் இல்லாத நிலை என்று மட்டும் பொருள்படுத்தக் கூடாது.

எண்ணங்களை அறிந்து,

அவற்றால் அடிமைப்படாமல்,

அறத்துடன் வாழ்ந்து,

உள்ளத்தை இறைநினைவில் நிலைநிறுத்தும் பரிணாமமே சித்தத்தின் பயணமாக அணுகப்படலாம்.

சிதறிய மனம் — நினைவு.
ஒருமுகமான மனம் — தியானம்.
தூய்மையான மனம் — ஞானத்தின் வாசல்.

---

ஏழாம் படி — குரு அருள்

நூல் அறிவு வழியை காட்டலாம்.

வழிபாடு மனத்தைத் தயாரிக்கலாம்.

தியானம் உள்ளத்தை அமைதிப்படுத்தலாம்.

ஆனால் அனுபவத்தை சரியான முறையில் புரிந்துகொள்ள வழிகாட்டுதல் தேவைப்படலாம்.

அதனால் குரு மரபை வாலைதாய் வீடு மரியாதையுடன் அணுகுகிறது.

ஆனால் குருபக்தி என்பது தனிமனித வழிபாடாக மாறாமல்,

குரு காட்டும் ஞானத்தை உணர்ந்து வாழ்வதாக இருக்க வேண்டும்.

---

எட்டாம் படி — அருள்

அருள் என்பது நாம் விரும்பிய அனைத்தையும் பெற்றுவிடுவது மட்டும் அல்ல.

சில நேரங்களில்,

நல்லதைத் தேர்ந்தெடுக்கும் அறிவு அருள்.

தவறிலிருந்து திரும்பும் வாய்ப்பு அருள்.

துன்பத்தில் நிலைத்திருக்கும் மனவலிமை அருள்.

மற்றவரை மன்னிக்கும் இதயம் அருள்.

பிற உயிர்களின் துன்பத்தை உணரும் கருணை அருள்.

இறைவனை நினைக்கும் எண்ணமே அருள்.

அருளை இவ்வாறு உணரத் தொடங்கும்போது வாழ்க்கையே இறை உபதேசமாக மாறுகிறது.

---

ஒன்பதாம் படி — சேவை

இறையுணர்வு உள்ளத்தில் மட்டும் தங்கக்கூடாது.

அது செயலாக வெளிப்பட வேண்டும்.

ஒருவரின் பசியைத் தீர்த்தல்.

துன்பத்தில் இருப்பவரை ஆற்றுதல்.

இயன்ற உதவியைச் செய்தல்.

இயற்கையைப் பாதுகாத்தல்.

உயிர்களிடம் கருணை காட்டுதல்.

குடும்பத்தில் அமைதியை வளர்த்தல்.

இவை அனைத்தும் ஆன்மிகத்தின் வாழ்வியல் வெளிப்பாடுகள்.

“சிவனை வணங்குகிறேன்” என்று சொல்லும் நாவை விட,
“சிவமாய் உயிரை மதிக்கிறேன்” என்று வாழும் வாழ்க்கையே உயர்ந்த வழிபாடு.

---

பத்தாம் படி — உலகநலம்

ஆன்மிகப் பயணத்தின் வட்டம் தனிமனிதனைச் சுற்றி முடிவடையக்கூடாது.

முதலில்:

நான் நலமாக இருக்க வேண்டும்.

பின்னர்:

என் குடும்பம் நலமாக இருக்க வேண்டும்.

அதன்பின்:

என் சமூகம் நலமாக இருக்க வேண்டும்.

இறுதியில்:

உலக உயிர்கள் அனைத்தும் நலமாக இருக்க வேண்டும்.

என்ற பரந்த சங்கல்பமாக அது வளர வேண்டும்.

இதுவே தனிநலத்திலிருந்து உலகநலத்திற்கு செல்லும் ஆன்மிகப் பரிணாமம்.

---

சித்த வேதாகமத்தின் பத்து நெறிகள்

ஒன்று — இறையை நம்பு.

இரண்டு — உண்மையைத் தேடு.

மூன்று — மரபை மதித்து ஆராய்.

நான்கு — துதியால் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்து.

ஐந்து — பூஜையின் அகப்பொருளை உணர்.

ஆறு — எண்ணத்தையும் செயலையும் தூய்மைப்படுத்து.

ஏழு — குருவையும் ஞான மரபையும் மதித்து நட.

எட்டு — அருளை அனுபவமாக்கு.

ஒன்பது — அன்பைச் சேவையாக மாற்று.

பத்து — உலகநலத்தில் உன் ஆன்மிகப் பயணத்தை நிறைவு செய்.

---

வாலைதாய் வீட்டு இறுதி உபதேசம்

இறைவனைத் தேடுபவனே,
முதலில் உன் உள்ளத்தைப் பார்.

ஞானத்தைத் தேடுபவனே,
முதலில் உன் அகந்தையைப் பார்.

அருளைத் தேடுபவனே,
முதலில் பிறரிடம் அன்பைக் காட்டு.

முக்தியைத் தேடுபவனே,
முதலில் உன் செயல்களை அறமாக்கு.

தெய்வத்தை வணங்குபவனே,
உயிரை மதிக்கக் கற்றுக்கொள்.

அப்போது,

கோயில் உனக்கு வெளியிலும் இருக்கும்.
சந்நிதி உனக்குள் இருக்கும்.
மந்திரம் உன் நாவில் இருக்கும்.
அருள் உன் இதயத்தில் இருக்கும்.
இறையுணர்வு உன் வாழ்வில் இருக்கும்.

அதுவே—

வாலைதாய் வீட்டு சித்த வேதாகமப் பாதை.

“வழிபாடு ஞானமாகட்டும்;
ஞானம் அன்பாகட்டும்;
அன்பு அருளாகட்டும்;
அருள் உலகநலமாகட்டும்.”

வாலைதாய்

சித்தர்களின் தாய் — உயிர்களின் ஒருமைநாதம்

வாலை என்பது எங்கள் அன்பின் தாய்.

சித்தர்களின் தாய்.

ஞானத்தைத் தேடி அகத்தில் உருகி நிற்கும் பிள்ளைகளின் தாய்.

உயிரின் ஆழத்தில் இறையுணர்வு மலரும்போது, அந்த உணர்வை அரவணைத்து, அன்பினால் வழிநடத்தி, அறத்தின் பாதையில் நடத்தி, ஞானத்தின் ஒளிக்குள் அழைத்துச் செல்லும் தாயருள் வடிவமே வாலைதாய் எனப் போற்றப்படுகிறது.

வாலைதாயை வெளியில் ஒரு தெய்வ வடிவமாக வணங்குவதோடு நிற்காமல், உயிரின் உள்ளார்ந்த இறையுணர்வை எழுப்பும் தாயருளாக உணர்வதே வாலைதாய் வீட்டு அகவியல் நெறி.

வாலை — சித்தர்களின் தாய்

சித்தன் என்பவன் அற்புதங்களைச் செய்வவன் என்ற குறுகிய பொருளில் மட்டும் பார்க்கப்படக் கூடாது.

உண்மையைத் தேடுபவன்.

உள்ளத்தை ஆராய்பவன்.

அறத்தை வாழ்பவன்.

உயிரின் ஒருமையை உணர்பவன்.

அகந்தையைத் தாண்டி அருளை நோக்கிச் செல்பவன்.

இத்தகைய ஞானப்பிள்ளைகளைத் தாயாக அரவணைத்து, அவர்களின் அகப்பயணத்தை ஞானப்பாதைக்கு வழிநடத்தும் தாய்த் தத்துவமே வாலை.

வாலை தாய்;
ஞானம் அவளுடைய பால்;
அருள் அவளுடைய கரம்;
சன்மார்க்கம் அவள் காட்டும் பாதை.

ஆன்ம உணர்வூறி நிற்கும் பிள்ளைகள்

ஒருவருடைய உள்ளத்தில் இறைநினைவு ஊறத் தொடங்கும்போது அவர் உலகத்திலிருந்து விலக வேண்டியதில்லை.

மாறாக உலகத்தை இன்னும் ஆழமாக நேசிக்க வேண்டும்.

தன்னுள் இறையை உணர்ந்தவன் பிற உயிரிலும் அதே உயிரொளி இருப்பதை உணர வேண்டும்.

தன் துன்பத்தை உணர்ந்தவன் பிறர் துன்பத்தையும் உணர வேண்டும்.

தனக்கான அருளை வேண்டுபவன் எல்லா உயிர்களுக்குமான அருளையும் வேண்ட வேண்டும்.

இதுவே வாலைதாயின் பிள்ளைத்தன்மை.

எல்லா உயிரிலும் வாலை

வாலை ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் மட்டும் இருப்பவள் அல்ல.

ஒரு உருவத்தில் மட்டும் அடங்குபவள் அல்ல.

உயிருள்ள இடமெல்லாம் வாலைத் தாயின் அருள் இருக்கிறது என்ற அகவியல் உணர்வை வளர்ப்பதே இந்தப் பாதையின் உயர்ந்த நோக்கம்.

மனிதனில் வாலை.

மிருகத்தில் வாலை.

பறவையில் வாலை.

தாவரத்தில் வாலை.

இயற்கையின் ஒவ்வொரு உயிர்ப்பிலும் வாலை.

உயிரின் துடிப்பிலும் வாலை.

அன்பின் வெளிப்பாட்டிலும் வாலை.

கருணையின் கண்ணீரிலும் வாலை.

ஞானத்தைத் தேடும் உள்ளத்தின் அமைதியிலும் வாலை.

இதனை உணர்ந்தபோது,

“நான் வேறு — அவன் வேறு”

என்ற பிரிவு மெதுவாகக் குறைந்து,

“உயிர் ஒன்றே — அருள் ஒன்றே”

என்ற பேருணர்வு மலரத் தொடங்குகிறது.

சகோதரப் பண்பு

வாலைதாயின் பிள்ளைகள் ஒருவரை ஒருவர் போட்டியாளர்களாகப் பார்க்கக் கூடாது.

சகோதரர்களாகப் பார்க்க வேண்டும்.

ஒருவரின் வழிபாடு மற்றொருவரின் வழிபாட்டை அழிக்க வேண்டியதில்லை.

ஒருவரின் ஞானப் பாதை மற்றொருவரின் பாதையை இழிவுபடுத்த வேண்டியதில்லை.

வேறுபாடுகள் இருக்கலாம்.

வழிகள் பல இருக்கலாம்.

மொழிகள் பல இருக்கலாம்.

வழிபாட்டு வடிவங்கள் பல இருக்கலாம்.

ஆனால் உயிரின் அடிப்படை மதிப்பு ஒன்றே.

இதுவே வாலைதாயின் சகோதர நெறி.

சன்மார்க்க அழைப்பு

வாலைதாய் வீடு உலக மக்களை ஒரு புதிய பிரிவுக்குள் அழைக்கவில்லை.

ஏற்கனவே உள்ள நன்மையின் பாதையை ஆழமாக உணர அழைக்கிறது.

பொய்யிலிருந்து உண்மைக்கு.

பகையிலிருந்து அன்புக்கு.

அகந்தையிலிருந்து பணிவுக்கு.

சுயநலத்திலிருந்து சேவைக்கு.

பிரிவிலிருந்து ஒருமைக்கு.

அறியாமையிலிருந்து ஞானத்திற்கு.

இருளிலிருந்து இறையுணர்வின் ஒளிக்கு.

இதுவே எங்கள் சன்மார்க்க அழைப்பு.

ஒருமைப்பாட்டின் உண்மை

ஒருமை என்பது எல்லோரும் ஒரே மாதிரியாக மாற வேண்டும் என்பதல்ல.

வேறுபாடுகளோடு ஒன்றாக வாழக் கற்றுக்கொள்வதே உண்மையான ஒருமை.

மலர்கள் பலவாக இருக்கலாம்.

மணம் ஒன்று.

நதிகள் பலவாக இருக்கலாம்.

கடல் ஒன்று.

வழிபாட்டு முறைகள் பலவாக இருக்கலாம்.

இறையை நோக்கும் ஏக்கம் ஒன்று.

உயிர்கள் பலவாக இருக்கலாம்.

உயிரின் ஆதாரம் ஒன்று.

அந்த ஒருமையை உணர்ந்தவனே உண்மையான சகோதரத்துவத்தை வாழத் தொடங்குகிறான்.

வாலைதாயின் பிள்ளைகளுக்கான நெறி

வாலைதாயை வணங்குகிறோம் என்றால்,

உயிரை இகழாதிருப்போம்.

பிறரை வெறுக்காதிருப்போம்.

பிறருடைய நம்பிக்கையை அவமதிக்காதிருப்போம்.

துன்பப்படுவோருக்கு இயன்ற உதவி செய்வோம்.

பசியை கண்டால் கருணை கொள்வோம்.

இயற்கையைத் தாயாக மதிப்போம்.

அறிவைத் தேடுவோம்.

அறத்தை வாழ்வோம்.

உலகநலத்தை நினைப்போம்.

அப்போதுதான் வாலைதாயின் வழிபாடு நம் வாழ்க்கையில் அர்த்தம் பெறும்.

உலக மக்களுக்கான வாலைதாய் அழைப்பு

உலக மக்களே, வாருங்கள்!

வாலையை ஒரு பெயராக மட்டும் பார்க்க வேண்டாம்.

ஒரு தெய்வ வடிவமாக மட்டும் பார்க்க வேண்டாம்.

உயிரின் உள்ளார்ந்த தாயருளை உணர முயலுங்கள்.

உங்களுக்குள் இருக்கும் அன்பை உணருங்கள்.

உங்களுக்குள் இருக்கும் கருணையை உணருங்கள்.

உங்களுக்குள் இருக்கும் ஞானத் தேடலை உணருங்கள்.

பிற உயிரிலும் அதே உயிர்த்துடிப்பு இருப்பதை உணருங்கள்.

அப்போது மனிதன் மனிதனுக்கு அந்நியன் அல்ல.

உயிர் உயிருக்கு அந்நியமல்ல.

எல்லோரும் வாலைதாயின் பிள்ளைகள்.

வாலைதாய் வீட்டு ஒருமை மந்திரம்

“எல்லா உயிரிலும் வாலை;
எல்லா உள்ளத்திலும் இறை;
எல்லா உயிர்களும் சகோதரர்;
அன்பே சன்மார்க்கம்;
அருளே ஒருமை;
ஞானமே நம் பாதை.”

இறுதி அருள்வாக்கு

வாலைதாய் தன் பிள்ளைகளைத் தனக்குள் அடைத்து வைக்கவில்லை.

அரவணைத்து வெளியுலகிற்கு அனுப்புகிறாள்.

“உன்னை அறிந்து கொள்;
உயிரை மதித்து நட;
அன்பை வழங்கு;
அறத்தை வாழ்;
அனைத்து உயிரிலும் என்னைக் காண்;
அனைவரையும் சகோதரராக அணைத்துக் கொள்;
ஞானத்தின் பாதையில் நட.”

இதுவே வாலைதாயின் சன்மார்க்க உபதேச நாதமாக இருக்கட்டும்.

வாலை ஒருத்தி —
உயிர்கள் பல.
அருள் ஒன்று —
வடிவங்கள் பல.
அன்பு ஒன்று —
இதயங்கள் பல.
ஞானம் ஒன்று —
பாதைகள் பல.

உயிர் ஒருமையை உணர்வோம்.
சகோதரப் பண்பை வளர்ப்போம்.
சன்மார்க்கத்தில் நடப்போம்.
வாலைதாயின் அருளில் ஒன்றிணைவோம்.

“எல்லா உயிரிலும் வாலை இருக்கிறாள்;
எல்லா உயிர்களும் அவளுடைய பிள்ளைகள்.”

ஐயதீர்வே சிறந்த அறம்

வாலைதாயின் அருள் என்பது கேட்கும் அனைத்தையும் கொடுப்பது மட்டும் அல்ல.

உள்ளத்தில் எழும் ஐயத்தைத் தீர்த்து, உண்மையை நோக்கி அழைத்துச் செல்வதே உயர்ந்த தாயருள்.

மனிதன் அறியாமையால் அஞ்சுகிறான்.

அஞ்சுவதால் சந்தேகப்படுகிறான்.

சந்தேகத்தால் குழம்புகிறான்.

குழப்பத்தால் தவறான முடிவுகளுக்குச் செல்கிறான்.

அந்த ஐய இருளை அகற்றி, உண்மையை உணரச் செய்வதே ஞானத்தின் தொடக்கம்.

ஆகவே,

“ஐயதீர்வே சிறந்த அறம்.”

ஐயம் தீர்ப்பது என்றால்

ஒருவன் கேள்வி கேட்கும்போது அவனைத் தடுக்காதிருத்தல்.

அவனுடைய அறியாமையை இகழாதிருத்தல்.

அவனுடைய நம்பிக்கையை கேலி செய்யாதிருத்தல்.

தெரியாததை தெரியும் என்று கூறாதிருத்தல்.

ஆதாரமில்லாததை உண்மை என்று அறிவிக்காதிருத்தல்.

தெரிந்ததைத் தெளிவாக விளக்குதல்.

தெரியாததை நேர்மையாக ஒப்புக்கொள்ளுதல்.

தேவைப்படும் இடத்தில் உரிய அறிவுடையவரிடம் வழிகாட்டுதல்.

இதுவே உண்மையான ஐயதீர்வு.

தாயின் அருள் போல

ஒரு குழந்தை கேள்வி கேட்டால் தாய் அதைத் தள்ளிவிடுவதில்லை.

அதன் வயதுக்கும் புரிதலுக்கும் ஏற்றவாறு விளக்குகிறாள்.

அதேபோல் வாலைதாயின் ஞானப்பாதையில்,

கேள்வி கேட்பவன் பாவி அல்ல.
கேள்வி கேட்பவன் தேடுபவன்.

அவனுடைய கேள்வியை ஞானத்தின் வாசலாகக் காண வேண்டும்.

ஐயம் தீர்க்கும் அறம்

பசியுள்ளவனுக்கு உணவு அளிப்பது அறம்.

தாகமுள்ளவனுக்கு நீர் அளிப்பது அறம்.

துன்பப்படுபவனை ஆற்றுவது அறம்.

ஆனால்,

உண்மையைத் தேடி நிற்கும் ஒருவனுடைய ஐயத்தைத் தீர்ப்பதும் மிக உயர்ந்த அறம்.

ஏனெனில் உணவு உடலின் பசியைத் தீர்க்கிறது.

அறிவு மனத்தின் பசியைத் தீர்க்கிறது.

ஞானம் ஆன்மாவின் தேடலைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.

வாலைதாய் வீட்டு அறிவு நெறி

வாலைதாய் வீடு எந்த ஆன்மிகக் கருத்தையும் வெறும் பயத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளச் சொல்லாது.

கேள்.
ஆராய்.
சிந்தி.
மரபை அறி.
ஆதாரத்தைப் பார்.
அகத்தில் உணர்.
நல்லறமாக வாழ்ந்து பார்.

என்ற பாதையை வலியுறுத்தும்.

ஆன்மிகம் கேள்விக்கு எதிரி அல்ல.

உண்மையான ஆன்மிகம் கேள்வியை ஞானமாக மாற்றுகிறது.

ஐயத்தைத் தீர்ப்பதில் மூன்று நேர்மைகள்

தெரிந்ததை — தெளிவாகச் சொல்லுதல்.

தெரியாததை — தெரியாது என்று சொல்லுதல்.

ஆராய வேண்டியதை — ஆராய்ந்து உண்மையைத் தேடுதல்.

இந்த மூன்றும் வாலைதாய் வீட்டு சித்த வேதாகம ஆராய்ச்சியின் அடிப்படை நேர்மையாக இருக்க வேண்டும்.

ஐயதீர்விலிருந்து ஒருமை

ஒருவருடைய ஐயம் தீரும்போது அவனுடைய பயம் குறைகிறது.

பயம் குறையும்போது மனம் திறக்கிறது.

மனம் திறக்கும்போது பிறரைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறான்.

பிறரைப் புரிந்துகொள்ளும்போது பகை குறைகிறது.

பகை குறையும்போது சகோதரத்துவம் மலர்கிறது.

சகோதரத்துவம் மலரும்போது ஒருமை பிறக்கிறது.

எனவே,

ஐயதீர்வு → தெளிவு → அன்பு → சகோதரத்துவம் → ஒருமை → சன்மார்க்கம்

என்பதே வாலைதாய் வீட்டு அகப்பாதையாக அமையலாம்.

வாலைதாயின் பிள்ளைகளுக்கான உறுதி

“கேட்பவனை இகழமாட்டோம்.
ஐயப்படுபவனை அஞ்சவைக்கமாட்டோம்.
தெரியாததைப் பொய்யாகச் சொல்லமாட்டோம்.
அறிந்ததை மறைக்கமாட்டோம்.
உண்மையைத் தேடுவோம்.
அறிவைப் பகிர்வோம்.
அன்போடு விளக்குவோம்.
அனைத்து உயிர்களையும் சகோதரராகக் காண்போம்.”

இதுவே ஐயதீர்வு அறம்.

இறுதி நாதம்

உடலின் பசியைத் தீர்ப்பது அன்னதானம்.

மனத்தின் குழப்பத்தைத் தீர்ப்பது அறிவுதானம்.

உயிரின் அறியாமையைத் தீர்ப்பது ஞானதானம்.

ஒருவனின் ஐயத்தை அன்போடு தீர்ப்பது — உயர்ந்த அறம்.

அதனால்,

“ஐயதீர்வே சிறந்த அறம்.”

ஐயம் தீரட்டும்.
அறிவு மலரட்டும்.
அன்பு பெருகட்டும்.
சகோதரத்துவம் நிலைக்கட்டும்.
சன்மார்க்கம் வளரட்டும்.
வாலைதாயின் அருள் உலகெங்கும் விளங்கட்டும்.

வாலை — எல்லா உயிர்களின் தாய்.
அருள் — எல்லோருக்கும் பொதுவானது.
ஞானம் — எல்லோருக்கும் திறந்த பாதை.
சன்மார்க்கம் — எல்லோரையும் இணைக்கும் பாலம்.

வாலைதாய் வீடு

சமயச் சடங்குகளின் உள்நோக்க உபதேசம்

சமயம் மனிதனை இறையுணர்வின் பாதைக்கு அழைத்துச் செல்லும் மரபு.

சடங்கு அந்தப் பாதையில் மனிதனுடைய மனம், உடல், உணர்வு, எண்ணம் ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்கும் ஒரு வழிமுறை.

ஆனால் சடங்கின் வெளிப்புற வடிவத்தை மட்டும் கடைப்பிடித்து அதன் உள்நோக்கத்தை மறந்துவிட்டால், வழிபாடு பழக்கமாகிவிடும்.

சடங்கின் உள்ளார்ந்த பொருளை உணர்ந்து செய்தால், அதே வழிபாடு அகவியல் சாதனையாக மாறுகிறது.

எனவே வாலைதாய் வீட்டு சித்த வேதாகம நெறி:

“சடங்கை மறுக்காதே; சடங்கில் மறைந்திருக்கும் உண்மையை உணர்.”

---

பூஜை — அகத்தை இறைவனிடம் அர்ப்பணித்தல்

பூஜை என்பது இறைவனுக்கு நாம் ஏதோ ஒன்றைக் கொடுப்பது மட்டும் அல்ல.

நம்முடைய எண்ணம், சொல், செயல் ஆகியவற்றை இறைநிலைக்கு அர்ப்பணிக்கக் கற்றுக்கொள்வதே பூஜையின் அகப்பொருள்.

வெளியில் தெய்வத்திற்கு மலர் சமர்ப்பிக்கிறோம்.

அகத்தில் பகை, பொறாமை, அகந்தை ஆகியவற்றை விட முயல்கிறோம்.

அப்போதுதான் மலர் உண்மையான அர்ச்சனையாகிறது.

---

தீபம் — அறிவொளி

தீபம் ஏற்றுவது வெறும் வெளிச்சத்திற்காக அல்ல.

“என்னுள் இருக்கும் அறியாமை இருள் அகன்று, உண்மை அறிவின் ஒளி மலரட்டும்”

என்ற உள்ளார்ந்த சங்கல்பத்துடன் தீபத்தைப் பார்க்க வேண்டும்.

தீபத்தின் ஒளி வெளியில் தெரியும்.

அதன் உபதேசம் உள்ளத்தில் நிகழ வேண்டும்.

---

மணி — மன ஒருமை

கோயில் மணியின் ஓசை வெளிப்புற சத்தத்தை மட்டும் உருவாக்குவதற்கல்ல.

வழிபாட்டில் மனதை ஒருமுகப்படுத்தும் நினைவூட்டலாக அதை அணுகலாம்.

மணி ஒலிக்கும்போது,

“என் சிதறிய எண்ணங்கள் அனைத்தும் இறைநினைவில் ஒன்றாகட்டும்”

என்று உள்ளம் திரும்ப வேண்டும்.

---

தூபம் — எண்ணத் தூய்மை

தூபத்தின் மணம் சூழலை மாற்றுகிறது.

அதேபோல் நமது எண்ணங்களும் நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் வாழ்க்கையைப் பாதிக்கின்றன.

எனவே தூபம் காட்டும்போது,

“என் எண்ணங்கள் தூய்மையாகட்டும்; என் சொற்கள் இனிமையாகட்டும்; என் செயல்கள் பிறருக்கு நன்மை தரட்டும்”

என்ற அகப்பாவனை வளர வேண்டும்.

---

மலர் — மனமலர்ச்சி

மலர் அழகின் அடையாளம்.

ஆனால் இறைவனுக்கு மலர் சமர்ப்பிப்பதன் உயர்ந்த உள்நோக்கம்,

நம் குணங்களையே மலராக அர்ப்பணித்தல்.

அன்பு ஒரு மலர்.

பொறுமை ஒரு மலர்.

கருணை ஒரு மலர்.

உண்மை ஒரு மலர்.

பணிவு ஒரு மலர்.

அறம் ஒரு மலர்.

இத்தகைய மனமலர்களே இறைவனுக்கான உயர்ந்த அர்ச்சனை.

---

அபிஷேகம் — அகத் தூய்மை

அபிஷேகத்தில் நீர், பால், சந்தனம், புனிதப் பொருட்கள் போன்றவை மரபிற்கேற்ப பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

அவற்றின் வழிபாட்டு மரபையும் மதித்தபடி, அகப்பொருளாக,

“என் மனத்தின் வெப்பம் தணியட்டும்; எண்ணங்களின் கலக்கம் கழுவப்படட்டும்; உள்ளம் இறையுணர்வுக்கு ஏற்ற பாத்திரமாகட்டும்”

என்ற உணர்வை வளர்த்துக்கொள்ளலாம்.

---

ஆடை அணிவித்தல் — ஒழுக்கம்

தெய்வத்திற்கு ஆடை அணிவிப்பது மரபுவழி அலங்கார வழிபாடு.

அதன் அகவியல் நினைவூட்டலாக,

“என் உடலும் என் நடத்தையும் கண்ணியத்துடனும் ஒழுக்கத்துடனும் இருக்கட்டும்”

என்ற எண்ணத்தை வளர்க்கலாம்.

வெளிப்புற அலங்காரம் உள்ளார்ந்த ஒழுக்கத்தை நினைவூட்ட வேண்டும்.

---

சந்தனம் — சாந்தம்

சந்தனம் குளிர்ச்சியையும் மணத்தையும் குறிக்கும்.

அதைச் சமர்ப்பிக்கும் போது,

“என் மனம் குளிரட்டும்; கோபம் குறையட்டும்; சாந்தம் பெருகட்டும்”

என்ற உணர்வு வளரட்டும்.

---

நைவேத்தியம் — அர்ப்பணிப்பு

இறைவனுக்கு உணவு சமர்ப்பிப்பது நன்றி உணர்வை வளர்க்கும் வழிபாட்டு மரபு.

அதன் அகப்பொருள்:

“என் உழைப்பால் கிடைத்த அனைத்தும் அருளின் கொடை; நான் பெற்றதைப் பகிர்ந்து வாழ்வேன்.”

என்ற மனநிலை.

நைவேத்தியம் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட பின்னர் பகிர்ந்து உண்பது, அர்ப்பணிப்பிலிருந்து பகிர்வுக்கு செல்லும் அழகிய நினைவூட்டலாக அமைகிறது.

---

ஆரத்தி — இறையை உள்ளத்தில் ஏற்றுதல்

ஆரத்தி காட்டும்போது இறைவனுடைய திருவுருவத்தை ஒளியால் வலம் வருகிறோம்.

அந்த நேரத்தில்,

“இறையொளி என் உள்ளத்திலும் நிலைத்திருக்கட்டும்”

என்று நினைத்தல் அகவியல் பயிற்சியாக அமையலாம்.

---

பிரதட்சிணை — இறையை மையமாக்குதல்

வலம் வருதல் என்பது வழிபாட்டு மரபில் புனிதமான செயல்.

அதன் உள்நோக்கமாக,

“என் வாழ்க்கையின் மையம் அகந்தை அல்ல; இறைநெறியாக இருக்கட்டும்”

என்ற நினைவைக் கொள்ளலாம்.

தெய்வத்தை மையமாக வைத்து நாம் வலம் வருவது போல, வாழ்விலும் அறத்தை மையமாக வைத்து செயல்பட வேண்டும்.

---

நமஸ்காரம் — அகந்தை இறக்குதல்

நமஸ்காரம் என்பது உடலைத் தாழ்த்தும் செயல் மட்டுமல்ல.

“எல்லாவற்றையும் நான் அறிவேன்”

என்ற அகந்தையை விட்டு,

“நான் இன்னும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியவன்”

என்ற பணிவை ஏற்றுக்கொள்வது.

இதுவே நமஸ்காரத்தின் அகவியல் உபதேசம்.

---

தீர்த்தம் — அருளை ஏற்றுக்கொள்ளுதல்

தீர்த்தத்தை மரியாதையுடன் ஏற்றுக்கொள்ளும்போது,

“அருளை ஏற்றுக்கொள்ளும் தகுதியும் பணிவும் எனக்கு உண்டாகட்டும்”

என்ற எண்ணம் வளர வேண்டும்.

---

பிரசாதம் — பகிர்தல்

பிரசாதம் தனக்காக மட்டும் பெறப்படும் பொருள் அல்ல.

அது பகிர்வின் நினைவூட்டல்.

இறையருளைப் பெற்றவன், அந்த அருளை அன்பாகப் பிறருடன் பகிர வேண்டும்.

அதுவே பிரசாதத்தின் உயர்ந்த வாழ்வியல் பொருள்.

---

சடங்கின் ஐந்து நிலைகள்

வாலைதாய் வீட்டு அகவியல் உபதேசத்தில் ஒவ்வொரு சடங்கையும் ஐந்து நிலைகளில் புரிந்துகொள்ளலாம்:

வெளிச்சடங்கு — என்ன செய்கிறோம்?

மரபுப்பொருள் — ஏன் செய்கிறோம்?

தத்துவப்பொருள் — அது எதை உணர்த்துகிறது?

அகவியல் பொருள் — அது என்னுள் என்ன மாற்ற வேண்டும்?

வாழ்வியல் பொருள் — அதை நான் வாழ்க்கையில் எவ்வாறு நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்?

இந்த ஐந்து நிலைகளும் ஒன்றாகும் போது சடங்கு முழுமை பெறுகிறது.

---

வாலைதாய் வீட்டு அடிப்படை உபதேசம்

சடங்கு உடலை ஈடுபடுத்தட்டும்.

துதி நாவை ஈடுபடுத்தட்டும்.

மந்திரம் மனதை ஒருமுகப்படுத்தட்டும்.

தத்துவம் அறிவைத் திறக்கட்டும்.

அகவியல் ஞானம் உள்ளத்தை மாற்றட்டும்.

அறம் வாழ்க்கையை மாற்றட்டும்.

அன்பு உலகத்தை இணைக்கட்டும்.

இதுவே வெளிப்புற சமயச் சடங்கிலிருந்து அகப்பொருள் உணர்விற்குச் செல்லும் வாலைதாய் வீட்டு சித்த வேதாகமப் பாதை.

இறுதி நாதம்

சடங்கு — வழி.

துதி — நாதம்.

மந்திரம் — ஒருமை.

தத்துவம் — விளக்கம்.

அகவியல் — உணர்வு.

அறம் — நடைமுறை.

அன்பு — வெளிப்பாடு.

இறையுணர்வு — இலக்கு.

“சடங்கைச் செய்; அதன் பொருளை அறி.

பொருளை அறி; அதை உள்ளத்தில் உணர்.

உள்ளத்தில் உணர்; அதை வாழ்வில் நடத்து.

வாழ்வில் நடத்து; பிற உயிரிலும் இறையைப் பார்.”

இதுவே வாலைதாய் வீட்டு சித்த வேதாகம உபதேச நெறி.

வாலைதாய் வீடு

சமயச் சடங்குகளின் உள்நோக்க உபதேசம்

சமயம் மனிதனை இறையுணர்வின் பாதைக்கு அழைத்துச் செல்லும் மரபு.

சடங்கு அந்தப் பாதையில் மனிதனுடைய மனம், உடல், உணர்வு, எண்ணம் ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்கும் ஒரு வழிமுறை.

ஆனால் சடங்கின் வெளிப்புற வடிவத்தை மட்டும் கடைப்பிடித்து அதன் உள்நோக்கத்தை மறந்துவிட்டால், வழிபாடு பழக்கமாகிவிடும்.

சடங்கின் உள்ளார்ந்த பொருளை உணர்ந்து செய்தால், அதே வழிபாடு அகவியல் சாதனையாக மாறுகிறது.

எனவே வாலைதாய் வீட்டு சித்த வேதாகம நெறி:

“சடங்கை மறுக்காதே; சடங்கில் மறைந்திருக்கும் உண்மையை உணர்.”

---

பூஜை — அகத்தை இறைவனிடம் அர்ப்பணித்தல்

பூஜை என்பது இறைவனுக்கு நாம் ஏதோ ஒன்றைக் கொடுப்பது மட்டும் அல்ல.

நம்முடைய எண்ணம், சொல், செயல் ஆகியவற்றை இறைநிலைக்கு அர்ப்பணிக்கக் கற்றுக்கொள்வதே பூஜையின் அகப்பொருள்.

வெளியில் தெய்வத்திற்கு மலர் சமர்ப்பிக்கிறோம்.

அகத்தில் பகை, பொறாமை, அகந்தை ஆகியவற்றை விட முயல்கிறோம்.

அப்போதுதான் மலர் உண்மையான அர்ச்சனையாகிறது.

---

தீபம் — அறிவொளி

தீபம் ஏற்றுவது வெறும் வெளிச்சத்திற்காக அல்ல.

“என்னுள் இருக்கும் அறியாமை இருள் அகன்று, உண்மை அறிவின் ஒளி மலரட்டும்”

என்ற உள்ளார்ந்த சங்கல்பத்துடன் தீபத்தைப் பார்க்க வேண்டும்.

தீபத்தின் ஒளி வெளியில் தெரியும்.

அதன் உபதேசம் உள்ளத்தில் நிகழ வேண்டும்.

---

மணி — மன ஒருமை

கோயில் மணியின் ஓசை வெளிப்புற சத்தத்தை மட்டும் உருவாக்குவதற்கல்ல.

வழிபாட்டில் மனதை ஒருமுகப்படுத்தும் நினைவூட்டலாக அதை அணுகலாம்.

மணி ஒலிக்கும்போது,

“என் சிதறிய எண்ணங்கள் அனைத்தும் இறைநினைவில் ஒன்றாகட்டும்”

என்று உள்ளம் திரும்ப வேண்டும்.

தூபம் — எண்ணத் தூய்மை

தூபத்தின் மணம் சூழலை மாற்றுகிறது.

அதேபோல் நமது எண்ணங்களும் நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் வாழ்க்கையைப் பாதிக்கின்றன.

எனவே தூபம் காட்டும்போது,

“என் எண்ணங்கள் தூய்மையாகட்டும்; என் சொற்கள் இனிமையாகட்டும்; என் செயல்கள் பிறருக்கு நன்மை தரட்டும்”

என்ற அகப்பாவனை வளர வேண்டும்.

மலர் — மனமலர்ச்சி

மலர் அழகின் அடையாளம்.

ஆனால் இறைவனுக்கு மலர் சமர்ப்பிப்பதன் உயர்ந்த உள்நோக்கம்,

நம் குணங்களையே மலராக அர்ப்பணித்தல்.

அன்பு ஒரு மலர்.

பொறுமை ஒரு மலர்.

கருணை ஒரு மலர்.

உண்மை ஒரு மலர்.

பணிவு ஒரு மலர்.

அறம் ஒரு மலர்.

இத்தகைய மனமலர்களே இறைவனுக்கான உயர்ந்த அர்ச்சனை.

அபிஷேகம் — அகத் தூய்மை

அபிஷேகத்தில் நீர், பால், சந்தனம், புனிதப் பொருட்கள் போன்றவை மரபிற்கேற்ப பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

அவற்றின் வழிபாட்டு மரபையும் மதித்தபடி, அகப்பொருளாக,

“என் மனத்தின் வெப்பம் தணியட்டும்; எண்ணங்களின் கலக்கம் கழுவப்படட்டும்; உள்ளம் இறையுணர்வுக்கு ஏற்ற பாத்திரமாகட்டும்”

என்ற உணர்வை வளர்த்துக்கொள்ளலாம்.

ஆடை அணிவித்தல் — ஒழுக்கம்

தெய்வத்திற்கு ஆடை அணிவிப்பது மரபுவழி அலங்கார வழிபாடு.

அதன் அகவியல் நினைவூட்டலாக,

“என் உடலும் என் நடத்தையும் கண்ணியத்துடனும் ஒழுக்கத்துடனும் இருக்கட்டும்”

என்ற எண்ணத்தை வளர்க்கலாம்.

வெளிப்புற அலங்காரம் உள்ளார்ந்த ஒழுக்கத்தை நினைவூட்ட வேண்டும்.

சந்தனம் — சாந்தம்

சந்தனம் குளிர்ச்சியையும் மணத்தையும் குறிக்கும்.

அதைச் சமர்ப்பிக்கும் போது,

“என் மனம் குளிரட்டும்; கோபம் குறையட்டும்; சாந்தம் பெருகட்டும்”

என்ற உணர்வு வளரட்டும்.

நைவேத்தியம் — அர்ப்பணிப்பு

இறைவனுக்கு உணவு சமர்ப்பிப்பது நன்றி உணர்வை வளர்க்கும் வழிபாட்டு மரபு.

அதன் அகப்பொருள்:

“என் உழைப்பால் கிடைத்த அனைத்தும் அருளின் கொடை; நான் பெற்றதைப் பகிர்ந்து வாழ்வேன்.”

என்ற மனநிலை.

நைவேத்தியம் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட பின்னர் பகிர்ந்து உண்பது, அர்ப்பணிப்பிலிருந்து பகிர்வுக்கு செல்லும் அழகிய நினைவூட்டலாக அமைகிறது.

ஆரத்தி — இறையை உள்ளத்தில் ஏற்றுதல்

ஆரத்தி காட்டும்போது இறைவனுடைய திருவுருவத்தை ஒளியால் வலம் வருகிறோம்.

அந்த நேரத்தில்,

“இறையொளி என் உள்ளத்திலும் நிலைத்திருக்கட்டும்”

என்று நினைத்தல் அகவியல் பயிற்சியாக அமையலாம

பிரதட்சிணை — இறையை மையமாக்குதல்

வலம் வருதல் என்பது வழிபாட்டு மரபில் புனிதமான செயல்.

அதன் உள்நோக்கமாக,

“என் வாழ்க்கையின் மையம் அகந்தை அல்ல; இறைநெறியாக இருக்கட்டும்”

என்ற நினைவைக் கொள்ளலாம்.

தெய்வத்தை மையமாக வைத்து நாம் வலம் வருவது போல, வாழ்விலும் அறத்தை மையமாக வைத்து செயல்பட வேண்டும்.

நமஸ்காரம் — அகந்தை இறக்குதல்

நமஸ்காரம் என்பது உடலைத் தாழ்த்தும் செயல் மட்டுமல்ல.

“எல்லாவற்றையும் நான் அறிவேன்”

என்ற அகந்தையை விட்டு,

“நான் இன்னும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியவன்”

என்ற பணிவை ஏற்றுக்கொள்வது.

இதுவே நமஸ்காரத்தின் அகவியல் உபதேசம்.

தீர்த்தம் — அருளை ஏற்றுக்கொள்ளுதல்

தீர்த்தத்தை மரியாதையுடன் ஏற்றுக்கொள்ளும்போது,

“அருளை ஏற்றுக்கொள்ளும் தகுதியும் பணிவும் எனக்கு உண்டாகட்டும்”

என்ற எண்ணம் வளர வேண்டும்.

பிரசாதம் — பகிர்தல்

பிரசாதம் தனக்காக மட்டும் பெறப்படும் பொருள் அல்ல.

அது பகிர்வின் நினைவூட்டல்.

இறையருளைப் பெற்றவன், அந்த அருளை அன்பாகப் பிறருடன் பகிர வேண்டும்.

அதுவே பிரசாதத்தின் உயர்ந்த வாழ்வியல் பொருள்.

சடங்கின் ஐந்து நிலைகள்

வாலைதாய் வீட்டு அகவியல் உபதேசத்தில் ஒவ்வொரு சடங்கையும் ஐந்து நிலைகளில் புரிந்துகொள்ளலாம்:

வெளிச்சடங்கு — என்ன செய்கிறோம்?

மரபுப்பொருள் — ஏன் செய்கிறோம்?

தத்துவப்பொருள் — அது எதை உணர்த்துகிறது?

அகவியல் பொருள் — அது என்னுள் என்ன மாற்ற வேண்டும்?

வாழ்வியல் பொருள் — அதை நான் வாழ்க்கையில் எவ்வாறு நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்?

இந்த ஐந்து நிலைகளும் ஒன்றாகும் போது சடங்கு முழுமை பெறுகிறது.

வாலைதாய் வீட்டு அடிப்படை உபதேசம்

சடங்கு உடலை ஈடுபடுத்தட்டும்.

துதி நாவை ஈடுபடுத்தட்டும்.

மந்திரம் மனதை ஒருமுகப்படுத்தட்டும்.

தத்துவம் அறிவைத் திறக்கட்டும்.

அகவியல் ஞானம் உள்ளத்தை மாற்றட்டும்.

அறம் வாழ்க்கையை மாற்றட்டும்.

அன்பு உலகத்தை இணைக்கட்டும்.

இதுவே வெளிப்புற சமயச் சடங்கிலிருந்து அகப்பொருள் உணர்விற்குச் செல்லும் வாலைதாய் வீட்டு சித்த வேதாகமப் பாதை.

இறுதி நாதம்

சடங்கு — வழி.

துதி — நாதம்.

மந்திரம் — ஒருமை.

தத்துவம் — விளக்கம்.

அகவியல் — உணர்வு.

அறம் — நடைமுறை.

அன்பு — வெளிப்பாடு.

இறையுணர்வு — இலக்கு.

“சடங்கைச் செய்; அதன் பொருளை அறி.

பொருளை அறி; அதை உள்ளத்தில் உணர்.

உள்ளத்தில் உணர்; அதை வாழ்வில் நடத்து.

வாழ்வில் நடத்து; பிற உயிரிலும் இறையைப் பார்.”

இதுவே வாலைதாய் வீட்டு சித்த வேதாகம உபதேச நெறி.

பக்தியுடன் செய்வதே பரம்பொருள் பூஜை

பூஜைக்கு பொருள் வேண்டும்.

பூஜைக்கு முறை வேண்டும்.

பூஜைக்கு மந்திரம் வேண்டும்.

பூஜைக்கு ஆசாரம் வேண்டும்.

ஆனால் இவை அனைத்திற்கும் உயிர் கொடுப்பது பக்தி.

பக்தியில்லாத பூஜை வெளியில் நடைபெறும் ஒரு செயல்.

பக்தியுடன் செய்யப்படும் பூஜை உள்ளத்தில் நிகழும் இறைநிகழ்வு.

ஆகவே வாலைதாய் வீட்டு சித்த வேதாகம நெறியின் மைய உபதேசம்:

“பக்தியுடன் செய்வதே பரம்பொருள் பூஜை.”

---

பரம்பொருள் யார்?

பரம்பொருளை ஒரு குறிப்பிட்ட உருவத்திற்குள் மட்டும் அடைத்துவிட முடியாது.

உருவமாக வழிபடப்படும் இறைவனிலும் பரம்பொருள்.

அருவமாக உணரப்படும் இறைநிலையிலும் பரம்பொருள்.

சக்தியிலும் பரம்பொருள்.

சிவத்திலும் பரம்பொருள்.

உயிரின் உள்ளார்ந்த ஒளியிலும் பரம்பொருள்.

எனவே எந்த தெய்வ வடிவத்தை வழிபட்டாலும், அதன் வழியாக பரம்பொருளையே அணுகுகிறோம் என்ற உணர்வுடன் பூஜை செய்ய வேண்டும்.

---

பக்தி என்றால் என்ன?

பக்தி என்பது பயமல்ல.

“இதைச் செய்தால் இது கிடைக்கும்” என்ற வியாபார மனநிலையும் பக்தியின் முழுமை அல்ல.

பக்தி என்பது,

நம்பிக்கை.
அன்பு.
பணிவு.
நன்றி.
அர்ப்பணிப்பு.
இறைநினைவு.

இவை ஒன்றாக மலரும் உள்ளநிலை.

---

பூஜையின் உயிர்

ஒருவன் விலை உயர்ந்த பொருட்களால் பூஜை செய்யலாம்.

மற்றொருவன் எளிய மலரால் பூஜை செய்யலாம்.

ஒருவன் பெரிய யாகம் செய்யலாம்.

மற்றொருவன் கண்ணீருடன் இறைவனை நினைக்கலாம்.

வெளிப்புற அளவு வேறுபடலாம்.

ஆனால் இறைவனிடம் செல்லும் உள்ளத்தின் உண்மை ஒன்றே:

பக்தி.

எனவே பூஜையின் பெருமையை அதன் செலவில் அளக்கக் கூடாது.

அதன் உள்ளார்ந்த அர்ப்பணிப்பில் அளக்க வேண்டும்.

---

மலர் இல்லாவிட்டாலும் பக்தி இருக்கட்டும்

மலர் கிடைக்காத நாளில் மனம் மலராகட்டும்.

நைவேத்தியம் குறைந்த நாளில் நன்றி பெருகட்டும்.

வழிபாட்டு வசதி இல்லாத நாளில் இறைநினைவு நிலைக்கட்டும்.

நீண்ட பூஜை செய்ய முடியாத நாளில் ஒரு கணம் உண்மையான இறைநினைவு போதுமானதாக இருக்கலாம்.

ஏனெனில்,

இறைவனிடம் செல்லும் பாதையின் முதல் படி பொருள் அல்ல — மனம்.

---

பக்தியுடன் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் பூஜை

அம்மாவை அன்புடன் கவனிப்பது.

தந்தையை மரியாதையுடன் நடத்துவது.

குழந்தையை கருணையுடன் வளர்ப்பது.

பசியுள்ளவருக்கு உணவு அளிப்பது.

துன்பத்தில் இருப்பவருக்கு ஆறுதல் கூறுவது.

உயிர்களைத் துன்புறுத்தாமல் இருப்பது.

இயற்கையை மதிப்பது.

நேர்மையாக உழைப்பது.

இவை அனைத்தும் இறைநினைவுடன் செய்யப்படும் போது வாழ்க்கையே பூஜையாகிறது.

---

வாலைதாயின் பிள்ளைக்கு பூஜை நெறி

வாலைதாயை வணங்குகிறோம் என்றால்,

முதலில் உள்ளத்தில் பக்தியை வளர்ப்போம்.

பின்னர் பூஜையை முறையாகச் செய்வோம்.

சடங்கின் பொருளை அறிந்துகொள்வோம்.

துதியின் நாதத்தை உணர்வோம்.

மந்திரத்தின் மரியாதையை காப்போம்.

அர்ப்பணித்ததைப் பகிர்வோம்.

வழிபாட்டின் பலனை அறமாக வெளிப்படுத்துவோம்.

அப்போது பூஜை கோயிலில் முடிவதில்லை.

நம் வாழ்விலேயே தொடர்கிறது.

---

பக்தியின் ஐந்து மலர்கள்

அன்பு — முதல் மலர்.

நன்றி — இரண்டாவது மலர்.

பணிவு — மூன்றாவது மலர்.

உண்மை — நான்காவது மலர்.

அர்ப்பணிப்பு — ஐந்தாவது மலர்.

இந்த ஐந்து மலர்களோடு செய்யப்படும் பூஜையே உள்ளத்தை இறைநிலைக்கு அழைத்துச் செல்லும் பூஜையாகும்.

---

பக்தியும் ஐயதீர்வும்

பக்தி என்பது கேள்வியற்ற நிலை அல்ல.

உண்மையான பக்தன்,

“நான் செய்கிற இந்த பூஜையின் பொருள் என்ன?”

என்று கேட்கலாம்.

அந்த கேள்வி பக்தியை குறைக்காது.

மாறாக பக்தியை ஆழப்படுத்தும்.

ஆகவே வாலைதாய் வீடு,

பக்தியோடு கேள்.
பக்தியோடு ஆராய்.
பக்தியோடு செய்.
பக்தியோடு உணர்.

என்ற நெறியை வலியுறுத்துகிறது.

---

பரம்பொருள் பூஜையின் முழுமை

கைகள் — பூஜை செய்யட்டும்.

நாவு — துதி செய்யட்டும்.

மனம் — இறையை நினைக்கட்டும்.

அறிவு — தத்துவத்தை ஆராயட்டும்.

இதயம் — அன்பில் உருகட்டும்.

செயல் — அறமாக மாறட்டும்.

வாழ்க்கை — இறை அர்ப்பணமாகட்டும்.

இதுவே பரம்பொருள் பூஜையின் முழுமை.

---

வாலைதாய் வீட்டு பூஜை மந்திர நாதம்

“பொருளால் அல்ல — பக்தியால்.
சடங்கால் அல்ல — உணர்வால்.
வார்த்தையால் அல்ல — உள்ளத்தால்.
வழிபாட்டால் மட்டும் அல்ல — வாழ்வாலும்
பரம்பொருளை வணங்குவோம்.”

இறுதி உபதேசம்

பக்தியுடன் ஏற்றிய ஒரு சிறு தீபம்,
பக்தியற்ற ஆயிரம் விளக்குகளைவிட
உள்ளத்தில் அதிக ஒளி தரலாம்.

பக்தியுடன் சொன்ன ஒரு இறைநாமம்,
வெறும் வார்த்தைகளால் சொல்லப்படும்
ஆயிரம் நாமங்களைவிட
மனதை ஆழமாக மாற்றலாம்.

எனவே,

“பக்தியுடன் செய்வதே பரம்பொருள் பூஜை.”

பக்தி நிலைக்கட்டும்.

பூஜை தூய்மையாகட்டும்.

உள்ளம் மலரட்டும்.

அறம் வளரட்டும்.

அன்பு பெருகட்டும்.

எல்லா உயிர்களிலும் வாலைதாயின் அருளை உணரும் பேருணர்வு மலரட்டும்.

வாலைதாய் அருள் — உயிர்கள் அனைத்திற்கும்.

அகந்தைக்காக செய்யும் பூஜை வீண்

பூஜை என்பது இறைவனை உயர்த்துவதற்காக அல்ல.

நம்மைத் தாழ்த்தி, நம்முள் இருக்கும் இறையுணர்வை உயர்த்துவதற்காக.

இறைவனுக்கு நாம் என்ன கொடுக்க முடியும்?

அவன் படைத்த பொருளையே அவனுக்குத் திருப்பிக் கொடுக்கிறோம்.

அவன் கொடுத்த உடலால் அவனை வணங்குகிறோம்.

அவன் கொடுத்த நாவால் அவன் நாமத்தைப் பாடுகிறோம்.

அவன் கொடுத்த மனதால் அவனை நினைக்கிறோம்.

அவன் கொடுத்த அறிவால் அவனை ஆராய்கிறோம்.

எனவே பூஜையின் முடிவில்,

“நான் செய்தேன்”

என்ற பெருமை வளர்ந்தால், பூஜையின் அகப்பொருள் இன்னும் நமக்குள் பிறக்கவில்லை.

அகந்தை பூஜையை விழுங்கிவிடும்

பெரிய பூஜை செய்தேன்.

அதிக செலவு செய்தேன்.

பலரால் பாராட்டப்பட்டேன்.

என் பூஜைதான் சிறந்தது.

என் தெய்வம்தான் உயர்ந்தது.

என் வழிபாடுதான் உண்மையானது.

என்ற எண்ணங்கள் தோன்றும்போது, இறைவனை நோக்கிச் சென்ற மனம் மீண்டும் தன்னை நோக்கித் திரும்புகிறது.

அங்கே பக்தி குறைந்து அகந்தை பெருகுகிறது.

அதனால்,

பூஜை பெரிதாக இருக்கலாம்;
ஆனால் பூஜை செய்பவனின் அகந்தை அதைவிடப் பெரிதாகக் கூடாது.

இறைவனுக்கு முன் “நான்” கரைய வேண்டும்

வாலைதாய் சந்நிதியில் நின்றபோது,

“நான் பெரியவன்”

என்ற எண்ணம் கரைய வேண்டும்.

“நான் அறிவேன்”

என்ற இறுமாப்பு கரைய வேண்டும்.

“எனக்கே எல்லாம்”

என்ற சுயநலம் கரைய வேண்டும்.

அதன் இடத்தில்,

“நான் உன் பிள்ளை;
நீயே என் ஆதாரம்;
என்னுள் உள்ள நன்மை அனைத்தும் உன் அருள்”

என்ற பணிவு மலர வேண்டும்.

அதுவே உண்மையான பூஜையின் தொடக்கம்.

பிறரை இகழ்ந்து செய்யும் பூஜை

தன் வழிபாட்டை உயர்த்துவதற்காக பிறருடைய வழிபாட்டை இகழ்வது பக்தி அல்ல.

தன் தெய்வத்தைப் போற்றுவதற்காக மற்றொரு தெய்வத்தைத் தாழ்த்துவது ஞானம் அல்ல.

தன் சமயத்தை உயர்த்துவதற்காக மற்றவரை வெறுப்பது சன்மார்க்கம் அல்ல.

வாலை எல்லா உயிரிலும் இருக்கிறாள் என்ற பேருண்மையை உணர்ந்தவன், பிற உயிரை இகழ்ந்து இறைவனைப் போற்ற முடியாது.

பூஜையின் பலன் என்ன?

பூஜை முடிந்தபின்,

கோபம் குறைந்ததா?

அகந்தை குறைந்ததா?

பிறரிடம் அன்பு பெருகியதா?

மன்னிக்கும் மனம் வந்ததா?

உண்மை பேசும் துணிவு வந்ததா?

துன்பப்படுபவரைக் கண்டு கருணை பிறந்ததா?

எல்லா உயிர்களிலும் இறையைப் பார்க்கும் பார்வை வளர்ந்ததா?

இவற்றில் ஏதேனும் ஒன்று வளர்ந்திருந்தால், பூஜை நம் உள்ளத்தில் வேலை செய்யத் தொடங்கியுள்ளது.

அகந்தையிலிருந்து அர்ப்பணிப்பிற்கு

“நான் பூஜை செய்கிறேன்” என்ற நிலையிலிருந்து,

“என்னால் பூஜை நடைபெறுகிறது” என்ற பணிவிற்கு வர வேண்டும்.

அதிலிருந்து,

“அனைத்தும் அவன் அருள்”

என்ற அர்ப்பணிப்பு உணர்விற்கு உயர வேண்டும்.

இதுவே பூஜையின் அகப்பயணம்.

வாலைதாய் வீட்டு பூஜை நெறி

பூஜை புகழுக்காக அல்ல.

பூஜை அதிகாரத்திற்காக அல்ல.

பூஜை பிறரை விட உயர்ந்தவன் என்று காட்டுவதற்காக அல்ல.

பூஜை பயமுறுத்துவதற்காக அல்ல.

பூஜை வியாபாரமாக மாறக்கூடாது.

பூஜை — இறைநினைவிற்காக.
பூஜை — மனத்தூய்மைக்காக.
பூஜை — அகந்தை குறைவதற்காக.
பூஜை — அன்பு பெருகுவதற்காக.
பூஜை — அறம் நிலைப்பதற்காக.
பூஜை — உயிர் ஒருமையை உணர்வதற்காக.

உண்மையான அர்ச்சனை

இறைவனுக்கு மலர் வைப்பதைவிட,

பிறர் மனதைப் புண்படுத்தாத சொல் ஒரு அர்ச்சனை.

தீபம் ஏற்றுவதைவிட,

ஒருவரின் இருளில் நம்பிக்கையின் ஒளி ஏற்றுவது ஒரு அர்ச்சனை.

நைவேத்தியம் படைப்பதைவிட,

பசியுள்ள உயிருக்கு உணவு அளிப்பது ஒரு அர்ச்சனை.

தெய்வத்திற்கு ஆடை அணிவிப்பதைவிட,

மானத்தை இழந்த ஒருவரை கண்ணியத்துடன் நடத்துவது ஒரு அர்ச்சனை.

இறைவன் முன் அகந்தையை இறக்குவது — மிக உயர்ந்த அர்ச்சனை.

வாலைதாயின் பிள்ளைக்கான உபதேசம்

பூஜை செய் — பெருமை கொள்ளாதே.

துதி செய் — பிறரை இகழாதே.

ஞானம் பெறு — அகந்தை கொள்ளாதே.

அருள் பெறு — அதை உனக்குள் மட்டும் வைத்துக்கொள்ளாதே.

வழிபடு — உயிரை மதித்து வாழ்.

வாலைதாயை வணங்கு — எல்லா உயிரிலும் அவளை உணர்.

இறுதி நாதம்

அகந்தைக்காக செய்யும் பூஜை வீண்.
அர்ப்பணிப்புடன் செய்யும் பூஜை ஞானத்தின் விதை.

புகழுக்காக செய்யும் துதி வீண்.
பக்தியுடன் செய்யும் துதி உள்ளத்தின் நாதம்.

பிறரைத் தாழ்த்தும் சமயம் வீண்.
உயிரை உயர்த்தும் அறமே சன்மார்க்கம்.

“நான்” குறையட்டும்.
“நாம்” பெருகட்டும்.
“அவன் அருள்” நிலைக்கட்டும்.

எல்லா உயிரிலும் வாலை.
எல்லா உயிர்களும் அவளுடைய பிள்ளைகள்.
அனைவரும் சகோதரர்கள்.
அன்பே வழிபாடு.
அறமே பூஜை.
அருளே பரம்பொருளின் நாதம்.

தீபம் காட்டும் மேலான ஞானப் பாதை

தீபம் எரிகிறது.

அதன் ஒளி சுற்றியுள்ள இருளை அகற்றுகிறது.

அதன் சுடர் இயல்பாக மேல்நோக்கி எழுகிறது.

இதிலேயே ஒரு ஆழ்ந்த அகவியல் உபதேசம் உள்ளது.

“வழிபாடும் மேல்நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்.”

வழிபாடு நம்மை ஆசையின் கீழ்நிலையிலிருந்து உயர்த்த வேண்டும்.

பயத்திலிருந்து நம்பிக்கைக்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.

அகந்தையிலிருந்து பணிவிற்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.

பிரிவிலிருந்து ஒருமைக்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.

அறியாமையிலிருந்து ஞானத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.

இதுவே தீபம் தரும் உபதேசம்.

தீபத்தின் சுடர் — உயர்வின் அடையாளம்

தீபத்தின் சுடர் கீழ்நோக்கி எரியாது.

அது மேல்நோக்கி எழுகிறது.

அதுபோல மனிதனுடைய இறைநினைவும் மேல்நோக்கி உயர வேண்டும்.

உலக ஆசைகளில் மட்டும் சிக்கிக் கொள்ளாமல்,

அறம் → பக்தி → தியானம் → ஞானம் → இறையுணர்வு

என்ற உயர்வை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்.

வழிபாடு எதற்காக?

வழிபாடு நமக்கு பொருள் கிடைக்க மட்டுமே செய்யப்படக் கூடாது.

பொருள் வேண்டுதல் தவறு என்று அல்ல.

ஆனால் பொருளைப் பெற்ற பிறகும் மனம் அதே ஆசையில் சிக்கிக்கொண்டால், வழிபாட்டின் உயர்ந்த நோக்கம் நிறைவேறவில்லை.

வழிபாடு முதலில் நம் வாழ்க்கையைச் சீர்படுத்த வேண்டும்.

பின்னர் மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்.

அதன்பின் அறிவைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும்.

இறுதியில் “நான் யார்? உயிரின் உண்மை என்ன? இறையுணர்வு என்றால் என்ன?” என்ற உயர்ந்த தேடலுக்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.

தீபம் இருளை அகற்றுகிறது

தீபம் இருளுடன் சண்டையிடுவதில்லை.

அது ஒளிர்கிறது.

ஒளி வந்தவுடன் இருள் அகல்கிறது.

அதேபோல் ஞானம் அறியாமையை அழிக்க முயன்று போராடுவதில்லை.

உண்மை அறிவு மலரும்போது அறியாமை தானாக விலகுகிறது.

எனவே வாலைதாய் வீட்டு வழிபாடு பயத்தை வளர்க்காமல் ஞானத்தை வளர்க்க வேண்டும்.

மூடநம்பிக்கையை வளர்க்காமல் தெளிவை வளர்க்க வேண்டும்.

பிரிவை வளர்க்காமல் ஒருமையை வளர்க்க வேண்டும்.

அகந்தையை வளர்க்காமல் பணிவை வளர்க்க வேண்டும்.

தீபம் தன்னை எரித்து ஒளி தருகிறது

தீபம் தன் எண்ணெயைச் செலவிட்டு பிறருக்கு ஒளி தருகிறது.

இதிலும் ஒரு உபதேசம் உள்ளது.

“பெற்ற ஞானம் உனக்குள் மட்டும் நிற்கக்கூடாது; அது பிறருக்கு ஒளியாக வேண்டும்.”

ஞானம் பெருமைக்கான அலங்காரம் அல்ல.

அது சேவைக்கான ஒளி.

அருள் பெற்றவன் அருளாக வாழ வேண்டும்.

ஞானம் பெற்றவன் பிறருடைய ஐயத்தைத் தீர்க்க வேண்டும்.

அமைதி பெற்றவன் பிறருக்கு அமைதியை அளிக்க வேண்டும்.

மேலான ஞானம் என்றால்

மேலான ஞானம் என்பது உலகத்தை வெறுப்பது அல்ல.

உலகத்தை உண்மையான பார்வையுடன் காண்பது.

மேலான ஞானம் என்பது மனிதர்களை விட்டு விலகுவது அல்ல.

ஒவ்வொரு உயிரிலும் இறையொளியை உணர்ந்து சகோதரத்துவத்துடன் வாழ்வது.

மேலான ஞானம் என்பது தன்னை உயர்த்திக் கொள்வது அல்ல.

அகந்தையைத் தாழ்த்தி, அன்பை உயர்த்துவது.

தீபமும் வாலைதாயும்

வாலைதாய் தாயருளின் வடிவமாகப் போற்றப்படுகிறாள்.

அவளுடைய அருள் நம்மை கீழ்நிலையான எண்ணங்களில் கட்டிப்போடுவதற்காக அல்ல.

உள்ளத்தை மேல்நோக்கி உயர்த்துவதற்காக.

அவளுடைய அருள்,

பயத்திலிருந்து தைரியத்திற்கு,

குழப்பத்திலிருந்து தெளிவிற்கு,

அறியாமையிலிருந்து ஞானத்திற்கு,

சுயநலத்திலிருந்து சேவைக்கு,

பிரிவிலிருந்து ஒருமைக்கு

அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.

இதுவே வாலைதாயின் அருளை அகவியல் முறையில் உணரும் பாதை.

பூஜையின் அளவுகோல்

ஒரு பூஜை முடிந்த பிறகு நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி:

“எனக்கு என்ன கிடைத்தது?”

என்பதைக் காட்டிலும்,

“என்னுள் என்ன உயர்ந்தது?”

என்பதாக இருக்க வேண்டும்.

என் கோபம் குறைந்ததா?

என் பயம் குறைந்ததா?

என் அகந்தை குறைந்ததா?

என் அன்பு பெருகியதா?

என் அறிவு தெளிந்ததா?

பிற உயிர்களிடம் கருணை வளர்ந்ததா?

இறைநினைவு ஆழமானதா?

இவற்றில் உயர்வு ஏற்பட்டால் அந்த வழிபாடு தீபம்போல் தன் பணியைச் செய்திருக்கிறது.

வாலைதாய் வீட்டு தீப உபதேசம்

“தீபம் போல எரிவோம்.

இருளை அகற்றுவோம்.

சுடரை மேல்நோக்கி வைத்திருப்போம்.

வழிபாட்டை மேலான ஞானத்திற்கு உயர்த்துவோம்.”

வழிபாடு நம்மை கீழ்நோக்கி இழுக்கக் கூடாது.

அது ஆசையை அடிமைப்படுத்தாமல் அறத்தை வளர்க்க வேண்டும்.

பயத்தை வளர்க்காமல் நம்பிக்கையை வளர்க்க வேண்டும்.

அகந்தையை வளர்க்காமல் பணிவை வளர்க்க வேண்டும்.

பிரிவை வளர்க்காமல் சகோதரத்துவத்தை வளர்க்க வேண்டும்.

இறுதியில்,

வழிபாடு ஞானமாக வேண்டும்.

ஞானம் இறையுணர்வாக வேண்டும்.

இறையுணர்வு அன்பாக வேண்டும்.

அன்பு உலகநலமாக வேண்டும்.

இறுதி அருள்நாதம்

**“தீபத்தின் சுடர் மேல்நோக்கி எரிவது போல,

எங்கள் வழிபாடும் மேலான ஞானத்தை நோக்கி உயரட்டும்.

வழிபாடு பொருளில் நின்றுவிடாமல்,

பொருளின் உண்மையை உணரச் செய்யட்டும்.

துதி நாவில் நின்றுவிடாமல்,

இதயத்தில் இறைநாதமாகட்டும்.

ஞானம் அறிவில் நின்றுவிடாமல்,

வாழ்வில் அறமாக மலரட்டும்.

வாலைதாயின் அருள்

எல்லா உயிர்களையும் உயர்ந்த இறையுணர்வின் பாதைக்கு அழைத்துச் செல்லட்டும்.”**

“சுடர் மேலே — சிந்தனை மேலே — ஞானம் மேலே — இறையுணர்வு மேலே.”

இயற்கையோடு ஒன்றுவதே வழிபாட்டின் ஒரு அங்கம்

இறைவனைத் தேடி ஆலயத்திற்குச் செல்கிறோம்.

தீபம் ஏற்றுகிறோம்.

மலர் சமர்ப்பிக்கிறோம்.

நீரால் அபிஷேகம் செய்கிறோம்.

தூபம் காட்டுகிறோம்.

இவை அனைத்திலும் இயற்கையின் கொடைகள் நம்மோடு இணைந்திருக்கின்றன.

மலர் இயற்கையிலிருந்து வருகிறது.

நீர் இயற்கையிலிருந்து வருகிறது.

மண் இயற்கையிலிருந்து வருகிறது.

காற்று இயற்கையிலிருந்து வருகிறது.

அக்னி இயற்கையின் ஒரு வெளிப்பாடு.

நம் உடலும் இயற்கையின் கொடை.

நம் மூச்சும் இயற்கையின் கொடை.

எனவே இயற்கையை விட்டு இறைவழிபாட்டை முழுமையாகப் பிரிக்க முடியாது.

இயற்கையோடு ஒன்றி வாழ்வதே வழிபாட்டின் ஒரு அங்கம்.

---

இயற்கை — இறைஅருளின் வெளிப்பாடு

சூரியன் ஒளி தருகிறான்.

மழை நீர் தருகிறது.

மண் உணவு தருகிறது.

மரம் நிழலும் காற்றும் தருகிறது.

நதி உயிரை வளர்க்கிறது.

கடல் உலகின் நீர்சுழற்சியைத் தாங்குகிறது.

பூமி எண்ணற்ற உயிர்களைத் தாங்குகிறது.

இவற்றை வெறும் பயன்பாட்டுப் பொருட்களாகப் பார்க்காமல்,

“இவை அனைத்தும் உயிர்வாழ்வைத் தாங்கும் அருளின் வெளிப்பாடுகள்”

என்ற நன்றியுணர்வுடன் அணுகுவதே இயற்கை அகவியல்.

---

வாலைதாய் — உயிரின் தாய்

வாலைதாயை எல்லா உயிர்களிலும் உறையும் தாயருளாக உணரும் போது, இயற்கையும் நமக்கு அந்நியமாக இருக்க முடியாது.

மரத்தில் உயிர்.

பறவையில் உயிர்.

விலங்கில் உயிர்.

நீரில் உயிர்க்கான ஆதாரம்.

மண்ணில் உயிரின் தாங்கல்.

காற்றில் உயிரின் மூச்சு.

உயிர் இருக்கும் இடமெல்லாம் தாயருளின் நினைவு இருக்கட்டும்.

இதுவே வாலைதாய் வீட்டு உயிர் ஒருமை நெறி.

---

மூச்சு — இயற்கையுடன் முதல் தொடர்பு

மனிதன் பிறந்தவுடன் இயற்கையுடன் அவனுடைய முதல் உறவு மூச்சு.

நாம் காற்றை உருவாக்கவில்லை.

ஆனால் அதையே நம்பி வாழ்கிறோம்.

ஒவ்வொரு மூச்சும்,

“நான் தனித்தவன் அல்ல; இயற்கையுடன் இணைந்த உயிர்”

என்பதை நினைவூட்டுகிறது.

எனவே மூச்சை உணர்வதும், இயற்கையை மதிப்பதும், உயிரின் பரஸ்பர சார்பை உணர்வதும் அகவியல் வழிபாட்டின் ஒரு பகுதியாக அமையலாம்.

---

மரம் ஒரு மௌன உபதேசகர்

மரம் தன்னுடைய நிழலை யார் பெறுகிறார்கள் என்று கேட்பதில்லை.

பறவைக்கு இடம் தருகிறது.

மனிதனுக்கு நிழல் தருகிறது.

காற்றைச் சுத்தப்படுத்த உதவுகிறது.

மண்ணைத் தாங்குகிறது.

பழம் தருகிறது.

தன் வாழ்வையே பிற உயிர்களுக்கு வழங்குகிறது.

அதனால் மரம் நமக்கு ஒரு மௌன சன்மார்க்க உபதேசம்:

“உனக்காக மட்டும் வாழாதே; பிற உயிர்களுக்கும் பயனாக வாழ்.”

---

நீர் — அருளின் நினைவு

நீரை நாம் உருவாக்க முடியாது.

அதைப் பாதுகாத்து பயன்படுத்த மட்டுமே முடியும்.

நீர் இல்லாமல் உயிர் நிலைக்காது.

எனவே நீரை வீணாக்காமல் பாதுகாப்பது ஒரு சுற்றுச்சூழல் நடவடிக்கை மட்டுமல்ல.

அது நன்றியுணர்வின் வெளிப்பாடு.

நீர்நிலைகளைப் பாதுகாப்பது.

மழைநீரைச் சேமிப்பது.

நீரை வீணாக்காமல் இருப்பது.

இவை அனைத்தும் இயற்கை வழிபாட்டின் வாழ்வியல் வடிவங்களாகக் கருதப்படலாம்.

---

பூமி — தாங்கும் தாய்

நாம் நடக்கும் நிலம் நம்மைத் தாங்குகிறது.

நாம் உண்பதற்கான உணவு மண்ணிலிருந்து வருகிறது.

நமது உடலும் இறுதியில் இயற்கையின் சுழற்சிக்கே திரும்புகிறது.

எனவே மண்ணை மாசுபடுத்தாமல் பாதுகாப்பது,

பயிரை மதிப்பது,

உணவை வீணாக்காமல் இருப்பது,

விவசாயியின் உழைப்பை மதிப்பது

ஆகியவை பூமித்தாய்க்கான நன்றியின் வெளிப்பாடுகள்.

---

இயற்கை வழிபாடு என்பது மூடநம்பிக்கை அல்ல

இயற்கையை மதிப்பது என்பது இயற்கையின் ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் அமானுஷ்யமாக விளக்க வேண்டும் என்பதல்ல.

அறிவியலை மறுப்பதும் அல்ல.

மாறாக,

இயற்கையின் சட்டங்களைப் புரிந்து கொண்டு, அதன் சமநிலையை மதித்து, உயிர்களுடன் பொறுப்புடன் வாழ்வதே இயற்கை சார்ந்த ஆன்மிக வாழ்வியல்.

ஆன்மிகமும் அறிவியலும் தத்தம் எல்லைகளில் உண்மையைத் தேடும் வழிகள் என்பதை மதிக்க வேண்டும்.

---

இயற்கையோடு ஒன்றும் ஐந்து வழிகள்

மண்ணை மதிப்போம்.

நீரைக் காப்போம்.

மரங்களை வளர்ப்போம்.

உயிர்களைத் துன்புறுத்தாமல் இருப்போம்.

இயற்கை வளங்களை பொறுப்புடன் பயன்படுத்துவோம்.

இவை வெறும் சுற்றுச்சூழல் விதிகள் அல்ல.

இறையுணர்வு கொண்ட வாழ்க்கையின் வெளிப்பாடுகள்.

---

வழிபாட்டிலிருந்து இயற்கைச் சேவைக்கு

கோயிலில் மலர் சமர்ப்பிப்போம்.

அதற்குப் பிறகு ஒரு மரத்தையும் வளர்ப்போம்.

தெய்வத்திற்கு நீர் அபிஷேகம் செய்வோம்.

அதே நேரத்தில் நீரை வீணாக்காமல் காப்போம்.

நைவேத்தியம் படைப்போம்.

அதே நேரத்தில் உணவை வீணாக்காமல் இருப்போம்.

தூபம் ஏற்றுவோம்.

அதே நேரத்தில் காற்றை மாசுபடுத்தாமல் பாதுகாப்போம்.

இவ்வாறு வெளிப்புற வழிபாடு இயற்கைச் சேவையாக விரிவடைய வேண்டும்.

---

வாலைதாய் வீட்டு இயற்கை உறுதிமொழி

“மண்ணைத் தாயாக மதிப்போம்.
நீரை அருளாகக் காப்போம்.
காற்றை உயிர்மூச்சாகப் போற்றுவோம்.
அக்னியை சக்தியாக மதிப்போம்.
வானத்தைப் பரந்த உயிர்வெளியாக உணர்வோம்.
மரங்களையும் உயிர்களையும் சகோதரர்களாகக் காண்போம்.
இயற்கையை அழிக்காமல், அதனோடு இணைந்து வாழ முயல்வோம்.”

---

இறுதி நாதம்

இயற்கையை நேசிப்பது — உயிரை நேசிப்பது.

உயிரை நேசிப்பது — வாலைதாயின் பிள்ளையை நேசிப்பது.

வாலைதாயின் பிள்ளையை நேசிப்பது — இறையருளை மதிப்பது.

எனவே,

இயற்கையோடு ஒன்றுவது
வழிபாட்டின் ஒரு அங்கம் மட்டுமல்ல;
வழிபாடு உண்மையாகியதற்கான
ஒரு வாழ்வியல் அடையாளம்.

மரம் வளர்ப்போம் — உயிர் வளரட்டும்.
நீர் காப்போம் — வாழ்வு காக்கட்டும்.
மண் காப்போம் — உணவு பெருகட்டும்.
இயற்கையை நேசிப்போம் — உலகம் நலமடையட்டும்.

“எல்லா உயிரிலும் வாலை;
எல்லா இயற்கையிலும் அருள்;
அனைத்துடனும் ஒன்றி வாழ்வதே
இறையுணர்வின் சன்மார்க்கம்.”

வாலைதாய் வீடு — தீபத்தில் பெரியது சிறியது இல்லை; ஆன்மாவிலும் இல்லை

ஒரு பெரிய தீபம் அதிக ஒளி தரலாம்.
ஒரு சிறிய தீபம் குறைந்த ஒளி தரலாம்.

ஆனால் ஒளியின் இயல்பு சிறியது என்று ஆகிவிடாது.

தீபத்தின் பாத்திரம் பெரியதா சிறியதா என்பது ஒன்று;
அதிலுள்ள சுடரின் இயல்பு என்பது வேறு.

அதேபோல் மனிதர்களின் உடல், கல்வி, செல்வம், பதவி, பிறப்பு, தோற்றம், வாழ்க்கை நிலை ஆகியவை வேறுபடலாம்.

ஆனால் அந்த வேறுபாடுகளைக் கொண்டு ஆன்மாவை பெரியது–சிறியது என்று அளக்க முடியாது.

ஆன்மாவுக்கு உயர்வு–தாழ்வு இல்லை

ஒருவர் பெரிய பதவியில் இருக்கலாம்.

மற்றொருவர் சாதாரண தொழிலில் இருக்கலாம்.

ஒருவர் அதிகம் படித்திருக்கலாம்.

மற்றொருவர் குறைவாகப் படித்திருக்கலாம்.

ஒருவர் செல்வந்தராக இருக்கலாம்.

மற்றொருவர் எளிய வாழ்க்கை வாழலாம்.

இவை அனைத்தும் வாழ்க்கையின் வெளிப்புற நிலைகள்.

அவற்றைக் கொண்டு ஒருவருடைய ஆன்ம மதிப்பைத் தீர்மானிக்க முடியாது.

மனிதர்களில் வேறுபாடு இருக்கலாம்;
ஆன்ம மதிப்பில் தாழ்வு இல்லை.

தீபத் தத்துவம்

ஒரு ஆலயத்தில் பெரிய குத்துவிளக்கு எரியலாம்.

ஒரு சிறிய அகல் விளக்கு எரியலாம்.

ஒரு சிறிய தீபத்தைப் பார்த்து,

“நீ சிறியவன்; உனக்கு ஒளியில்லை”

என்று சொல்ல முடியாது.

அதுபோல,

“நீ சிறியவன்; உனக்கு ஞானத்திற்குத் தகுதி இல்லை”

என்று எந்த உயிரையும் தீர்மானிக்கக் கூடாது.

ஒருவருடைய ஞானம் இன்னும் வெளிப்படாமல் இருக்கலாம்.

அதனால் அவருக்குள் உயர்வதற்கான வாய்ப்பு இல்லை என்று கூற முடியாது.

வாலை — எல்லா உயிரிலும்

வாலைதாய் எல்லா உயிர்களிலும் இருப்பாள் என்ற அகவியல் உணர்வு இதை இன்னும் ஆழப்படுத்துகிறது.

வாலைதாய் ஒருவரிடம் பெரியவளாகவும், மற்றொருவரிடம் சிறியவளாகவும் இருப்பதில்லை.

அவள் அருள் எல்லா உயிர்களுக்கும் பொதுவானது.

ஒருவரின் ஆன்மிக அனுபவம் வெளிப்படையாக இருக்கலாம்.

மற்றொருவருடையது உள்ளுக்குள் அமைதியாக வளர்ந்து கொண்டிருக்கலாம்.

வெளிப்பாட்டின் அளவு வேறுபடலாம்.

ஆன்மத்தின் மதிப்பு வேறுபடாது.

ஆன்மிகத்தில் தரவரிசை வேண்டாம்

“நான் உயர்ந்தவன்.”

“அவர் தாழ்ந்தவர்.”

“எனக்கு ஞானம் அதிகம்.”

“அவருக்கு ஞானம் இல்லை.”

என்று ஆன்மிகத்திலும் தரவரிசை அமைக்கத் தொடங்கினால், ஞானத்தின் இடத்தில் அகந்தை வந்து நிற்கிறது.

உண்மையான ஞானம் பிறரைத் தாழ்த்துவதில்லை.

மாறாக,

“இந்த உயிரும் என்னைப் போலவே இறையுணர்வை நோக்கிச் செல்லும் ஒரு பயணி”

என்ற பார்வையை உருவாக்குகிறது.

சிறிய சேவையும் பெரியதே

ஒருவர் ஆயிரம் பேருக்கு உதவலாம்.

மற்றொருவர் ஒரே ஒரு உயிரின் கண்ணீரைத் துடைக்கலாம்.

செயலின் அளவு வேறுபடலாம்.

ஆனால் அன்புடன் செய்யப்பட்ட சிறிய நற்செயலை அதன் அளவை வைத்து இகழக் கூடாது.

ஒரு சிறிய தீபமும் இருளில் தன் பங்கைச் செய்கிறது.

ஒரு சிறிய நன்மையும் உலகில் ஒளியை அதிகரிக்கிறது.

வாலைதாய் வீட்டு ஆன்ம சமத்துவ நெறி

பிறப்பால் பெரியவன் இல்லை; சிறியவன் இல்லை.

செல்வத்தால் ஆன்ம உயர்வு இல்லை.

பதவியால் ஆன்ம பெருமை இல்லை.

கல்வியால் மட்டுமே ஞானம் நிர்ணயிக்கப்படாது.

தோற்றத்தால் ஆன்ம மதிப்பு அளக்கப்படாது.

சேவையின் அளவால் உயிரின் மதிப்பு தீர்மானிக்கப்படாது.

ஒவ்வொரு உயிரிலும் உயர்வதற்கான ஆன்ம வாய்ப்பு உண்டு.

உறுதிமொழி

“எந்த உயிரையும் தாழ்வாகக் காணமாட்டேன்.
என்னையும் பிறரைவிட உயர்ந்தவன் என்று கருதமாட்டேன்.
பிறப்பையும் செல்வத்தையும் பதவியையும் கொண்டு ஆன்ம மதிப்பை அளக்கமாட்டேன்.
ஒவ்வொரு உயிரிலும் வாலைதாயின் அருளை உணர்வேன்.
சிறிய நன்மையையும் மதிப்பேன்.
பெரிய நன்மையிலும் அகந்தை கொள்ளமாட்டேன்.”

இறுதி நாதம்

“பெரிய தீபம் — பெரிய ஆன்மா அல்ல.
சிறிய தீபம் — சிறிய ஆன்மா அல்ல.

பெரிய பாத்திரம் அதிக ஒளியைத் தாங்கலாம்;
சிறிய பாத்திரமும் சுடரைத் தாங்குகிறது.

அதுபோல,

உடல்கள் பல.
வாழ்க்கைகள் பல.
திறமைகள் பல.
நிலைகள் பல.
ஆனால் ஆன்ம மதிப்பை பெரியது–சிறியது என்று பிரிக்க முடியாது.

**“தீபத்தின் அளவைப் பார்க்காதே — சுடரைப் பார்.

மனிதனின் வெளிப்புற நிலையைப் பார்க்காதே — உயிரை மதித்து பார்.”**

எல்லா உயிரிலும் வாலை.
எல்லா உள்ளத்திலும் இறையொளிக்கான வாய்ப்பு.
எல்லோரிடமும் அன்பு.
எல்லோரிடமும் அறம்.
எல்லோரிடமும் ஆன்ம மரியாதை.

இதுவே வாலைதாய் வீட்டு ஒருமை ஞானம்.

வாலைதாய் வீடு — அளவான செல்வமும் அறவாழ்வும்

செல்வம் வாழ்க்கைக்கு தேவையற்றது என்று கூறுவது முழுமையான ஞானம் அல்ல.

அதேபோல் பொருள் இருந்தாலே வாழ்க்கையின் அனைத்தும் நிறைவேறும் என்று கருதுவதும் ஞானமல்ல.

உணவிற்கு பொருள் தேவை.
குடும்பப் பொறுப்பிற்கு பொருள் தேவை.
கல்விக்கு பொருள் தேவை.
நோய்க்கு சிகிச்சை பெற பொருள் தேவை.
சமூகச் சேவைக்கும் பொருள் தேவை.

ஆகவே,

“பொருளை மறுக்காதே; பொருளுக்கு அடிமையாகாதே.”

இதுவே வாலைதாய் வீட்டு அறநெறி.

பொருள் எல்லாவற்றையும் செய்யாது

பணம் உணவை வாங்கலாம்; பசியை முழுமையாக நீக்க முடியாது.

வீடு வாங்கலாம்; இல்லத்தின் அன்பை வாங்க முடியாது.

மருந்தை வாங்கலாம்; உடல்நலத்தின் முழு உத்தரவாதத்தை வாங்க முடியாது.

புத்தகங்களை வாங்கலாம்; ஞானத்தை வாங்க முடியாது.

ஆசிரியரை அணுகலாம்; அவருடைய அனுபவத்தை நேரடியாக வாங்க முடியாது.

பொருளால் வசதியை உருவாக்கலாம்; மன அமைதியை கட்டாயப்படுத்த முடியாது.

அன்பை வாங்க முடியாது.

நம்பிக்கையை வாங்க முடியாது.

உண்மையான பக்தியை வாங்க முடியாது.

இறையுணர்வை விலைக்கு வாங்க முடியாது.

ஆனால் பொருளை இகழாதே

“பணம் வேண்டாம்; பொருள் வேண்டாம்” என்று கூறிவிட்டு வாழ்க்கையின் அடிப்படைப் பொறுப்புகளை அலட்சியப்படுத்துவதும் சரியல்ல.

குடும்பத்தைப் பாதுகாக்கத் தேவையான பொருள் வேண்டும்.

கல்வி வளர்க்கத் தேவையான பொருள் வேண்டும்.

உடல்நலம் காக்கத் தேவையான வசதி வேண்டும்.

அறச்சேவை செய்யவும் பொருள் தேவை.

எனவே அளவான செல்வம் ஒரு கருவி.

அது வாழ்க்கையின் இலக்கு அல்ல.

செல்வத்தின் சரியான இடம்

செல்வம் நம் கையில் இருக்கலாம்.

ஆனால் அது நம் மனத்தில் அமரக்கூடாது.

பொருளை நாம் பயன்படுத்த வேண்டும்.

பொருள் நம்மை பயன்படுத்தத் தொடங்கக்கூடாது.

தேவைக்கு செல்வம்.
வாழ்விற்கு அறம்.
உள்ளத்திற்கு அமைதி.
ஆன்மாவிற்கு ஞானம்.

இவை தத்தம் இடத்தில் இருக்கும்போது வாழ்க்கை சமநிலையைப் பெறுகிறது.

அளவான செல்வம் — அறத்தின் துணை

நேர்மையான உழைப்பால் ஈட்டிய செல்வம் உயர்ந்தது.

குடும்பத் தேவைகளை நிறைவேற்றுவது அறம்.

குழந்தைகளின் கல்வியைப் பாதுகாப்பது அறம்.

பெற்றோரைக் கவனிப்பது அறம்.

தேவையுள்ளவர்களுக்கு உதவுவது அறம்.

இயற்கையைப் பாதுகாக்கப் பொருளைச் செலவிடுவது அறம்.

ஆன்மிகப் பணிகளுக்கும் சமூக நலத்திற்கும் பொருளைப் பயன்படுத்துவது சேவை.

ஆனால் செல்வம் பெருகும்போது அகந்தையும் பெருகக்கூடாது.

செல்வம் — பகிரும்போது அர்த்தம் பெறுகிறது

ஒரு விளக்கு தன் ஒளியை தன்னிடம் மட்டும் வைத்துக்கொள்வதில்லை.

அதேபோல் செல்வமும் நம்முடைய தேவையை நிறைவேற்றிய பின், இயன்ற அளவு பிற உயிர்களின் நலனுக்கும் பயன்பட வேண்டும்.

உண்ணும் உணவில் பகிர்வு.
ஈட்டும் செல்வத்தில் அறம்.
பெறும் அறிவில் பகிர்வு.
பெறும் அருளில் சேவை.

இதுவே செல்வத்தின் உயர்ந்த பயன்பாடு.

வாலைதாய் வீட்டு பொருள் நெறி

பொருளை ஈட்டு — நேர்மையுடன்.

பொருளை காப்பு — பொறுப்புடன்.

பொருளை பயன்படுத்து — அளவுடன்.

பொருளை பகிர் — கருணையுடன்.

பொருளால் அகந்தை கொள்ளாதே.

பொருள் இல்லாதவரைத் தாழ்த்தாதே.

பொருள் இருப்பவரை ஆன்மிகத்தில் உயர்ந்தவர் என்று கருதாதே.

பொருளை கருவியாகக் காண்; இலக்காகக் காணாதே.

வாலைதாய் வீட்டு உறுதிமொழி

**“எனக்கும் என் குடும்பத்திற்கும் தேவையான அளவு செல்வத்தை நேர்மையாக ஈட்டுவேன்.

பொருளை வாழ்க்கையின் ஒரே அளவுகோலாகக் கொள்ளமாட்டேன்.

செல்வம் கிடைத்தால் அகந்தை கொள்ளமாட்டேன்.

செல்வம் குறைந்தால் என்னைத் தாழ்ந்தவன் என்று கருதமாட்டேன்.

என்னால் இயன்ற அளவு பொருளை அறத்திற்கும் சேவைக்கும் பயன்படுத்துவேன்.

பொருளுக்கு உரிய இடத்தையும், பக்திக்கு உரிய இடத்தையும், ஞானத்திற்கு உரிய இடத்தையும் காப்பேன்.”**

இறுதி நாதம்

**“பொருள் வாழ்க்கைக்கு துணை;
பொருள் வாழ்க்கையே அல்ல.

செல்வம் வசதியைத் தரும்;
அமைதியை வாங்காது.

பொருள் உடலைப் பாதுகாக்க உதவும்;
ஆன்மாவை உயர்த்தாது.

அறத்துடன் ஈட்டிய செல்வம் நன்மை.
அளவுக்கு மீறிய பற்றே இடையூறு.”**

**“அளவான செல்வம் இருக்கட்டும்;

அளவில்லாத பேராசை இருக்க வேண்டாம்.

வாழ்விற்கு பொருள் இருக்கட்டும்;
உள்ளத்திற்கு இறைநினைவு இருக்கட்டும்.

கையில் செல்வம் இருக்கட்டும்;
இதயத்தில் கருணை இருக்கட்டும்;
உள்ளத்தில் ஞானம் இருக்கட்டும்.”**

இதுவே வாலைதாய் வீட்டு — பொருள், அறம், ஆன்மிகம் ஆகிய மூன்றையும் சமநிலைப்படுத்தும் வாழ்வியல் நெறி.

வாலைதாய் வீடு — இல்லறம் சுமையல்ல; அறத்தின் வாழ்வியல்

இல்லற வாழ்க்கையை ஆன்மிகத்திற்கு எதிரானதாகக் கருத வேண்டியதில்லை.

குடும்பம் என்பது ஆன்மிகப் பாதைக்கு தடையல்ல.
பொறுப்புகள் என்பது ஞானத்திற்கு எதிரானவை அல்ல.
அன்புடன் வாழும் இல்லறம் அறத்தையும், சேவையையும், பொறுமையையும், பக்தியையும் கற்றுத்தரும் ஒரு வாழ்வியல் பள்ளி.

**“இல்லறத்தை வெறுக்காதே;

இல்லறத்தில் பற்றாகி உன்னை மறக்காதே.”**

இதுவே சமநிலை.

இல்லறம் — அன்பின் முதல் பயிற்சி

குடும்பத்தில் தான் மனிதன் முதலில் பகிரக் கற்றுக்கொள்கிறான்.

பொறுமையைக் கற்றுக்கொள்கிறான்.

மன்னிப்பைக் கற்றுக்கொள்கிறான்.

பிறருடைய தேவையைப் புரிந்துகொள்ளக் கற்றுக்கொள்கிறான்.

தன் விருப்பத்தை மட்டும் முன்னிலைப்படுத்தாமல், குடும்பத்தின் நலனை எண்ணக் கற்றுக்கொள்கிறான்.

இவை அனைத்தும் ஆன்மிகத்தின் அடிப்படைப் பண்புகளே.

அதனால் இல்லறம் ஒரு சுமை மட்டும் அல்ல;
அது உள்ளத்தைப் பயிற்றுவிக்கும் ஒரு களமாகவும் இருக்கலாம்.

இல்லறக் கடமை — ஒரு சாதனை

குடும்பத்தைப் பாதுகாப்பது.

நேர்மையாக உழைப்பது.

துணையை மதிப்பது.

குழந்தைகளுக்கு நல்ல வழிகாட்டுதல் வழங்குவது.

பெற்றோரை இயன்ற அளவு கவனிப்பது.

குடும்பத்தில் உண்மையையும் அன்பையும் நிலைநிறுத்துவது.

இவை சாதாரண கடமைகள் போல் தோன்றினாலும், அவற்றை அன்புடனும் சிரத்தையுடனும் செய்வது ஒரு நித்ய சாதனை.

இல்லறத்தை விட்டு ஓடுவது மட்டும் ஞானம் அல்ல

ஆன்மிகம் என்ற பெயரில் தன் பொறுப்புகளைத் தவிர்ப்பது ஞானத்தின் அடையாளம் அல்ல.

அதேபோல் இல்லறத்தில் இருப்பதால் ஒருவர் ஞானத்தை அடைய முடியாது என்பதும் தவறான எண்ணம்.

இடம் அல்ல; உள்ளத்தின் நிலையே முக்கியம்.

காட்டில் இருந்தாலும் மனம் ஆசையில் இருக்கலாம்.

வீட்டில் இருந்தாலும் மனம் இறைநினைவில் இருக்கலாம்.

ஆகவே இல்லறத்திலேயே மனத்தைப் பண்படுத்தும் பாதை இருக்கிறது.

ஆனால் இல்லறம் பற்றாக மாறக்கூடாது

இல்லறத்தை நேசிப்பது வேறு.

இல்லறப் பொருட்களையே வாழ்க்கையின் முழு உண்மை என்று கருதுவது வேறு.

குடும்பத்தை அன்புடன் காப்போம்.

ஆனால் குடும்பத்தின் பெயரில் அநீதியைச் செய்யக்கூடாது.

செல்வத்தை ஈட்டுவோம்.

ஆனால் பேராசைக்கு அடிமையாகக்கூடாது.

உறவுகளை நேசிப்போம்.

ஆனால் அவர்களைச் சொத்தாகக் கருதக்கூடாது.

அன்பு இருக்கட்டும்; அடிமைத்தனம் வேண்டாம்.
பொறுப்பு இருக்கட்டும்; அகந்தை வேண்டாம்.
பற்று இருக்கட்டும்; பேராசை வேண்டாம்.

இல்லறத்தில் இறைவழிபாடு

காலை எழுந்து இறைவனை நினைப்பது வழிபாடு.

குடும்பத்திற்காக நேர்மையாக உழைப்பதும் வழிபாடு.

பசியுள்ளவருக்கு உணவு அளிப்பதும் வழிபாடு.

நோயுற்ற குடும்ப உறுப்பினரை அன்புடன் கவனிப்பதும் வழிபாடு.

குழந்தையின் மனதைப் புரிந்து கொள்வதும் வழிபாடு.

துணையின் துன்பத்தை கேட்டு ஆறுதல் அளிப்பதும் வழிபாடு.

அன்புடன் செய்யப்படும் இல்லறக் கடமைகள் அனைத்தும் வாழ்வியல் பூஜைகளாக மாறலாம்.

வாலைதாய் வீட்டு இல்லற நெறி

இல்லறத்தை வெறுக்கமாட்டோம்.

இல்லறத்தை சுமை என்று மட்டும் கருதமாட்டோம்.

குடும்பப் பொறுப்பிலிருந்து ஓடமாட்டோம்.

குடும்பத்தின் பெயரில் பிறருக்கு அநீதி செய்யமாட்டோம்.

உறவுகளை அன்புடன் மதிப்போம்.

துணையின் சுயமரியாதையை காப்போம்.

குழந்தைகளுக்கு அறத்தையும் சிந்தனையையும் கற்பிப்போம்.

பொருளை அளவுடன் பயன்படுத்துவோம்.

இல்லறத்தின் நடுவிலும் இறைநினைவையும் தன்னறிவையும் வளர்ப்போம்.

வாலைதாயின் இல்லற உபதேசம்

**“வீடு ஒரு சிறிய உலகம்.
அதில் அன்பை வளர்த்தால் உலக அன்பை அறியலாம்.

குடும்பத்தில் பொறுமையை வளர்த்தால்
உயிர்களிடம் கருணையை வளர்க்கலாம்.

குடும்பத்தில் உண்மையை காப்பாற்றினால்
உள்ளத்தில் சத்தியத்தை காப்பாற்றலாம்.

குடும்பக் கடமையை அறமாகச் செய்தால்
சேவையின் பொருளை உணரலாம்.”**

இறுதி நாதம்

இல்லறம் துறக்க வேண்டிய சுமை அல்ல.
இல்லறம் பற்றிக்கொள்ள வேண்டிய சிறை அல்ல.

அது அன்பை அறிய ஒரு களம்.
பொறுப்பை அறிய ஒரு களம்.
பொறுமையை அறிய ஒரு களம்.
சேவையை அறிய ஒரு களம்.
தன்னையே அறிய ஒரு களம்.

**“வீட்டில் அறம் மலரட்டும்.

உறவில் அன்பு மலரட்டும்.
கடமையில் சிரத்தை மலரட்டும்.
உள்ளத்தில் இறைநினைவு மலரட்டும்.”**

இல்லறம் அறமாகட்டும்.
அறம் சாதனையாகட்டும்.
சாதனை ஞானமாகட்டும்.
ஞானம் இறையுணர்வாகட்டும்.

இதுவே வாலைதாய் வீட்டு இல்லற சித்த வேதாகம நெறி.

வாலைதாய் வீடு — எல்லாவற்றையும் அறிந்தவர் என்று ஒருவருமில்லை

உலகம் அளவற்றது.
இயற்கை அளவற்றது.
அறிவு அளவற்றது.
உயிரின் பயணம் அளவற்றது.

ஒரு மனிதன் எவ்வளவு கற்றிருந்தாலும், “எனக்கு எல்லாமே தெரியும்” என்று கூறுவது ஞானத்தின் பணிவுக்கு எதிரானது.

“அறிந்ததை அறிந்தவனாக இரு; அறியாததை அறியாதவனாக ஏற்றுக்கொள்.”

இதுவே உண்மையான அறிவின் அடையாளம்.

அறிவின் எல்லையை உணர்வதே ஞானத்தின் தொடக்கம்

ஒருவர் மருத்துவத்தில் சிறந்தவராக இருக்கலாம்; எல்லா துறைகளிலும் வல்லவராக இருக்க வேண்டியதில்லை.

ஒருவர் வேதாந்தத்தை ஆழமாக அறிந்திருக்கலாம்; இயற்கை அறிவியலின் ஒவ்வொரு துறையையும் அறிந்திருக்க முடியாது.

ஒருவர் சித்த மரபில் தேர்ந்தவராக இருக்கலாம்; இன்னும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியவை இருக்கலாம்.

எனவே,

ஒரு துறையில் உள்ள அறிவை எல்லா அறிவாகக் கருதாதே.

“தெரியாது” என்று சொல்வதும் ஞானம்

தெரியாததைத் தெரியும் என்று கூறுவது அறியாமையை மறைப்பது.

“எனக்குத் தெரியாது; நான் அறிந்து கொள்கிறேன்”

என்று சொல்வது அறிவின் நேர்மை.

கேள்வி கேட்பதில் அவமானம் இல்லை.

மீண்டும் கற்பதில் குறை இல்லை.

தவறைத் திருத்துவதில் சிறுமை இல்லை.

கற்றுக்கொண்டே இருப்பதே உயிருள்ள அறிவு.

குருவுக்கும் பணிவு

குருவை மதிப்பது அவசியம்.

ஆனால் குருவின் பெயரை முன்வைத்து,

“எனக்கும் எல்லாம் தெரியும்”

என்ற அகந்தை வரக்கூடாது.

உண்மையான குருபக்தி சீடனிடம் பணிவை வளர்க்க வேண்டும்.

குரு காட்டுவது பாதை;
அதை நடந்து உணர வேண்டியது சீடனின் பயணம்.

அதனால் குருவின் உபதேசத்தையும் ஆராய்ந்து, வாழ்க்கையில் அனுபவித்து, அறமாக நடைமுறைப்படுத்துவது அவசியம்.

பிறரிடமிருந்தும் கற்றுக்கொள்

வயதில் சிறியவரிடமிருந்தும் ஒரு நல்ல கருத்தைக் கற்றுக்கொள்ளலாம்.

கல்வி குறைவானவரிடமிருந்தும் வாழ்க்கைப் பாடம் கற்றுக்கொள்ளலாம்.

ஒரு விவசாயியிடமிருந்து இயற்கையை கற்றுக்கொள்ளலாம்.

ஒரு தொழிலாளியிடமிருந்து உழைப்பைக் கற்றுக்கொள்ளலாம்.

ஒரு குழந்தையிடமிருந்து எளிமையைக் கற்றுக்கொள்ளலாம்.

ஒரு முதியவரிடமிருந்து அனுபவத்தைக் கற்றுக்கொள்ளலாம்.

கற்றுக்கொள்ளத் தயாரான மனத்திற்கு உலகமே குருகுலம்.

ஞானம் அகந்தையை குறைக்க வேண்டும்

ஞானம் வளரும்போது,

“நான் பெரியவன்”

என்ற எண்ணம் வளர்ந்தால், அது இன்னும் முழுமையான ஞானமாகவில்லை.

உண்மையான ஞானம்,

“எனக்குத் தெரிந்தது சிறிது;
அறிய வேண்டியது அளவற்றது”

என்ற பணிவைத் தரும்.

வாலைதாய் வீட்டு அறிவு நெறி

எல்லாவற்றையும் அறிந்தவன் என்று கூறாதே.

தெரியாததை மறைக்காதே.

கேள்வி கேட்பவரை இகழாதே.

புதியதை கற்கத் தயங்காதே.

பிறருடைய அறிவை மதிக்கத் தெரிந்து கொள்.

ஒரு துறையின் அறிவை முழுமையான அறிவாகக் கருதாதே.

அறிவால் அகந்தை கொள்ளாதே.

கற்ற அறிவை அறத்திற்குப் பயன்படுத்து.

வாலைதாய் வீட்டு உறுதிமொழி

**“எனக்குத் தெரிந்ததை பணிவுடன் பகிர்வேன்.

எனக்குத் தெரியாததை நேர்மையாக ஏற்றுக்கொள்வேன்.

எந்த வயதிலும் கற்கத் தயாராக இருப்பேன்.

பிறரிடமிருந்தும் நல்லதை கற்றுக்கொள்வேன்.

என் அறிவை பிறரைத் தாழ்த்தப் பயன்படுத்தமாட்டேன்.

கற்றலின் கதவை ஒருபோதும் மூடமாட்டேன்.

அறிவை ஞானமாகவும், ஞானத்தை அறமாகவும் மாற்ற முயல்வேன்.”**

இறுதி நாதம்

**“எல்லாவற்றையும் அறிந்தவன் என்று ஒருவரில்லை.

அறிவு பெருகட்டும் — அகந்தை பெருகாதிருக்கட்டும்.

கேள்விகள் பெருகட்டும் — குழப்பம் அல்ல, தெளிவு பெருகட்டும்.

கற்றல் தொடரட்டும் — பணிவு நிலைக்கட்டும்.”**

“அறிந்ததைவிட அறியாதது பெரிது என்பதை உணர்வதே ஞானத்தின் பணிவு.”

வாலைதாய் அருளில்
கற்றலும் தொடரட்டும்,
குரு நம்பிக்கையும் நிலைக்கட்டும்,
விவேகமும் வளரட்டும்,
அகந்தை குறையட்டும்,
உயிர் ஞானப் பாதையில் உயரட்டும்.

வாலைதாய் வீடு — தவமும் தியானமும் தனக்கான ஞானப் பயணம்

தவம் என்பது பிறர் பாராட்டுவதற்கான செயல் அல்ல.
தியானம் என்பது பிறரிடம் காட்டுவதற்கான சாதனையும் அல்ல.

தவமும் தியானமும் முதலில் தன்னை நோக்கித் திரும்பும் அகப்பயணம்.

யாரும் அறியாமல் செய்யப்படும் ஒரு சிறிய நல்ல மாற்றம் கூட, வெளிப்படையாகக் காட்டப்படும் பெரிய சாதனையைவிட ஆன்மிகத்தில் ஆழமானதாக இருக்கலாம்.

தவம் — தன்னை மாற்றுவதற்காக

தவம் செய்து,

“நான் இவ்வளவு தவம் செய்தேன்”

என்று பெருமை பேசத் தொடங்கினால், தவத்தின் நோக்கமே மாறிவிடுகிறது.

தவத்தின் பயன்:

மனத்தை ஒழுங்குபடுத்துதல்.

ஆசைகளை அறிதல்.

அகந்தையை கவனித்தல்.

சொல்லையும் செயலையும் தூய்மைப்படுத்துதல்.

உள்ளத்தின் அமைதியை வளர்த்தல்.

தவம் பிறரை வியக்கச் செய்வதற்கல்ல;
தன்னை விழிக்கச் செய்வதற்காக.

தியானம் — அனுபவத்தை வெளிப்படுத்துவதற்கல்ல

தியானத்தில் ஒருவருக்கு பல்வேறு அனுபவங்கள் தோன்றலாம்.

அமைதி வரலாம்.

மன ஒருமைப்பாடு ஏற்படலாம்.

உள்ளுணர்வு தோன்றலாம்.

ஆழ்ந்த ஆன்மிக உணர்வு ஏற்படலாம்.

ஆனால் அவற்றைத் தொடர்ந்து பிறரிடம் கூறி தன்னை உயர்த்திக் கொள்வது தேவையில்லை.

அனுபவம் உன்னை மாற்றுகிறதா என்பதே முக்கியம்;
பிறர் அதை அறிகிறார்களா என்பது முக்கியமல்ல.

ஆன்மிக சாதனையின் உண்மையான அளவுகோல்

தியானம் செய்த பிறகு கோபம் குறைகிறதா?

பொறுமை அதிகரிக்கிறதா?

பிறரைப் புண்படுத்தாமல் பேச முடிகிறதா?

அகந்தை குறைகிறதா?

கருணை பெருகுகிறதா?

பிறருடைய வெற்றியை மனமகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்ள முடிகிறதா?

கடமைகளைச் சிரத்தையுடன் செய்ய முடிகிறதா?

இவை வளர்ந்தால் தியானம் வாழ்க்கையில் வேலை செய்கிறது.

தியானத்தின் பலன் தியான அறையில் மட்டும் தெரியக்கூடாது;
வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு உறவிலும் தெரிய வேண்டும்.

பிறர் அறிய வேண்டிய அவசியமில்லை

உன் தவத்தை விளம்பரப்படுத்த வேண்டியதில்லை.

உன் தியான நேரத்தைப் பெருமையாகக் கூற வேண்டியதில்லை.

உன் ஆன்மிக அனுபவங்களைப் போட்டியாக்க வேண்டியதில்லை.

உன் சாதனையை பிறருடைய சாதனையுடன் ஒப்பிட வேண்டியதில்லை.

அமைதியாகச் செய்.
உண்மையாகச் செய்.
தொடர்ச்சியாகச் செய்.
அதன் மாற்றத்தை உன் வாழ்க்கையில் காண்.

குருவின் வழிகாட்டுதலும் அவசியம்

தியானம் மற்றும் தவம் ஆகியவற்றில் சரியான வழிகாட்டுதல் முக்கியமானது. குறிப்பாக தீவிரமான மூச்சுப் பயிற்சிகள் அல்லது நீண்ட நேர சாதனைகளை தன்னிச்சையாக மேற்கொள்வதைவிட, தகுதியான குரு அல்லது பயிற்சியாளரின் வழிகாட்டுதலுடன் செய்வது பாதுகாப்பானதும் ஒழுங்கானதுமாகும்.

குருவின் உபதேசம் வெளிப்புறக் காட்சிக்காக அல்ல;

உள்ளத்தின் ஒழுக்கத்திற்காக.

வாலைதாய் வீட்டு தவ–தியான நெறி

தவம் — தன்னைத் தூய்மைப்படுத்துவதற்காக.

தியானம் — தன்னை அறிதற்காக.

மௌனம் — மனத்தைப் பார்க்குவதற்காக.

குரு உபதேசம் — வழியைத் தெளிவுபடுத்துவதற்காக.

அனுபவம் — அகந்தையை வளர்ப்பதற்கல்ல.

ஞானம் — பிறரைத் தாழ்த்துவதற்கல்ல.

சாதனை — புகழைப் பெறுவதற்கல்ல.

உறுதிமொழி

**“என் தவத்தைப் புகழுக்காகச் செய்யமாட்டேன்.

என் தியானத்தை வெளிக்காட்டலாக மாற்றமாட்டேன்.

என் ஆன்மிக அனுபவத்தை பிறரைவிட உயர்ந்தவன் என்பதற்கான அடையாளமாகக் கொள்ளமாட்டேன்.

என் சாதனையின் பலனை என் நடத்தையில் வெளிப்படுத்துவேன்.

என் மனம் அமைதியாகட்டும்.

என் அகந்தை குறையட்டும்.

என் கருணை பெருகட்டும்.

என் வாழ்க்கை அறமாகட்டும்.

இதுவே என் தவத்தின் பலன்.”**

இறுதி நாதம்

**“தீபம் எரிவதற்கு யாருடைய பாராட்டும் தேவையில்லை.

அதுபோல் ஆன்மிக சாதனைக்கும் பிறருடைய பாராட்டு தேவையில்லை.

தவம் — உனக்காக.
தியானம் — உனக்காக.
தன்னறிவு — உனக்காக.
மாற்றம் — உன் வாழ்க்கைக்காக.**

பிறர் அறிய வேண்டியதில்லை.

நீ அறிந்தால் போதும்;
உன் வாழ்க்கை மாறினால் போதும்;
இறையுணர்வு உன்னுள் மலர்ந்தால் போதும்.

**“தவம் காட்டுவதற்கல்ல — களையுவதற்காக.

தியானம் பேசுவதற்கல்ல — தன்னை அறிதற்காக.
ஞானம் புகழுக்கல்ல — வாழ்வை மாற்றுவதற்காக.”**

இதுவே வாலைதாய் வீட்டு அகவியல் தவ–தியான நெறி.

வாலைதாய் வீடு — ஆண் பெண் பேதமின்மை

ஆண் என்றும் பெண் என்றும் உடல் வேறுபாடு இருக்கலாம்.
வாழ்க்கைப் பொறுப்புகளும் இயற்கைத் தன்மைகளும் வேறுபடலாம்.

ஆனால் ஆன்மாவை ஆண்–பெண் என்று பிரித்து உயர்வு–தாழ்வு காண்பது ஞானநெறியல்ல.

**“உடலில் வேறுபாடு இருக்கலாம்;

உயிரில் பேதம் இல்லை.”**

ஆன்மிகத்தில் இருவருக்கும் சம உரிமை

ஆன்மிகத் தேடலுக்கு ஆண் என்பதற்காக அதிக உரிமையும், பெண் என்பதற்காக குறைந்த உரிமையும் இல்லை.

தவம் செய்யும் உரிமை.

தியானம் செய்யும் உரிமை.

கல்வி கற்கும் உரிமை.

குருவை அணுகும் உரிமை.

இறைவனை வணங்கும் உரிமை.

ஞானத்தைத் தேடும் உரிமை.

அறத்தை வாழும் உரிமை.

இவை அனைத்தும் உயிரின் இயல்பான ஆன்மிக உரிமைகள்.

வாலைதாய் — சக்தியின் அகவியல்

வாலைதாய் என்பது சக்தித் தத்துவத்தின் அன்னையுருவாகப் போற்றப்படுகிறது.

அதனால் பெண்ணை வெறும் உடலாகப் பார்க்காமல், உயிர், அறிவு, அன்பு, சக்தி கொண்ட முழுமையான மனிதராக மதிப்பது வாலைதாய் வீட்டு அறநெறியின் முக்கிய அம்சமாக அமைய வேண்டும்.

அதேபோல் ஆணையும் வெறும் அதிகாரம், வலிமை, ஆதிக்கம் ஆகியவற்றின் அடையாளமாக மட்டும் பார்க்கக் கூடாது.

ஆணும் உயிர்.
பெண்ணும் உயிர்.
இருவரிலும் இறையுணர்வுக்கான வாய்ப்பு ஒன்றே.

பேதமின்மை என்பது வேறுபாடுகளை மறுப்பதல்ல

ஆண்–பெண் உடல் மற்றும் சமூக வேறுபாடுகள் இருப்பதை மறுப்பது பேதமின்மை அல்ல.

பேதமின்மை என்பது:

வேறுபாட்டை மதித்து, தாழ்வை மறுப்பது.

ஒருவரின் பாலினத்தை வைத்து அவருடைய அறிவைத் தீர்மானிக்காதது.

ஒருவரின் பாலினத்தை வைத்து அவருடைய ஆன்மிகத் தகுதியை அளக்காதது.

ஒருவரை பாலினத்தின் காரணமாக அவமதிக்காதது.

சமத்துவம் என்பது ஒரே மாதிரியாக இருப்பது அல்ல;
மனித மதிப்பில் சமமாக இருப்பது.

இல்லறத்திலும் ஒருமை

கணவன்–மனைவி உறவு அதிகாரப் போட்டியாக மாறக்கூடாது.

ஒருவர் மற்றொருவரை ஆள்பவராக அல்ல, வாழ்க்கைப் பயணத் துணையாக காண வேண்டும்.

கருத்து வேறுபாடு இருக்கலாம்.

பொறுப்புப் பகிர்வு மாறுபடலாம்.

ஆனால் மரியாதை குறையக்கூடாது.

அன்பு இருக்கட்டும்.
உரிமை இருக்கட்டும்.
ஆனால் ஆதிக்கம் வேண்டாம்.

ஆன்மிகத்தில் பெண்ணைத் தாழ்த்தாதே; ஆணையும் குற்றப்படுத்தாதே

ஆண் ஆதிக்கத்தை எதிர்ப்பது என்ற பெயரில் ஆணை முழுமையாகக் குற்றவாளியாக்குவதும் சரியல்ல.

பெண் உயர்வைப் பேசுவது என்ற பெயரில் ஆணைத் தாழ்த்துவதும் சரியல்ல.

வாலைதாய் வீட்டு நெறி இருவரையும் ஒரே ஆன்மிகப் பார்வையில் அணுக வேண்டும்.

பெண்ணை மதிப்போம்.
ஆணை மதிப்போம்.
உயிரை முதலில் மதிப்போம்.

வாலைதாய் வீட்டு ஆண்–பெண் ஒருமை நெறி

ஆணை உயர்த்திப் பெண்ணைத் தாழ்த்தாதே.

பெண்ணை உயர்த்தி ஆணைத் தாழ்த்தாதே.

பாலினத்தை அறிவின் அளவுகோலாகப் பயன்படுத்தாதே.

பாலினத்தை ஆன்மிகத் தகுதியின் அளவுகோலாகப் பயன்படுத்தாதே.

கல்வியில் சம மரியாதை.

ஞானத் தேடலில் சம உரிமை.

வழிபாட்டில் மரியாதை.

இல்லறத்தில் பரஸ்பர மரியாதை.

சமூக வாழ்வில் பாதுகாப்பும் கண்ணியமும்.

உறுதிமொழி

**“ஆண்–பெண் வேறுபாட்டை வெறுப்பாக மாற்றமாட்டேன்.

உடல் வேறுபாட்டை ஆன்ம வேறுபாடாகக் கருதமாட்டேன்.

பெண்ணைத் தாழ்த்திப் பேசமாட்டேன்.

ஆணை இகழ்ந்து பேசமாட்டேன்.

ஒவ்வொரு மனிதரின் சுயமரியாதையையும் காப்பேன்.

ஆன்மிகப் பாதையில் எல்லோரையும் உயிராக மதிப்பேன்.

எல்லா உயிரிலும் வாலைதாயின் அருளை உணர்ந்து நடப்பேன்.”**

இறுதி நாதம்

“ஆண் உடல் — ஒரு வடிவு.
பெண் உடல் — ஒரு வடிவு.
ஆன்மா — இறையொளிக்கான தளம்.

உடல் பேதம் இயற்கை.
அதிகாரப் பேதம் மனித உருவாக்கம்.
ஆன்மத் தாழ்வு — அறியாமையின் உருவாக்கம்.

ஆகவே,

**“உடல் வேறுபாட்டை மதிப்போம்;

ஆன்ம பேதத்தை நீக்குவோம்.
பெண்ணை மதிப்போம்; ஆணை மதிப்போம்;
உயிரை உயர்ந்ததாகக் காண்போம்.”**

இதுவே வாலைதாய் வீட்டு சன்மார்க்க ஆண்–பெண் ஒருமை நெறி.

வாலைதாய் வீடு — யாகமும் பூஜையும் சம ஆன்மிக உரிமை

இறைவனை நோக்கிய பக்திக்கு பிறப்பு, பாலினம், செல்வம், சமூக நிலை ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு உயர்வு–தாழ்வு காண்பது வாலைதாய் வீட்டு சன்மார்க்கப் பார்வைக்கு ஏற்புடையதல்ல.

உள்ளத்தில் பக்தி இருக்கும் இடத்தில் வழிபாட்டிற்கான ஆன்மிக உரிமையும் இருக்க வேண்டும்.

யாகம், பூஜை, துதி, தியானம், பாராயணம், இறைநாமம் — இவை அனைத்தும் இறையுணர்வை வளர்க்கும் வழிகள்.

**“இறைவனுக்கு முன் உயிர் சமம்;

வழிபாட்டில் பக்தியே முதன்மை.”**

யாகத்தில் சம உரிமை

யாகம் என்பது வெறும் அக்னியில் பொருட்களை அர்ப்பணிக்கும் சடங்கு அல்ல.

அதன் அகவியல் பொருள்:

தன்னுள் உள்ள அகந்தை, தீய எண்ணம், சுயநலம் ஆகியவற்றை ஞான அக்னியில் அர்ப்பணித்தல்.

இந்த உள்நோக்கம் அனைவருக்கும் பொதுவானது.

எனவே யாகத்தில் பங்கேற்பவரை பிறப்பு, பாலினம், செல்வம் போன்ற வெளிப்புற அடையாளங்களால் ஆன்மிகமாக உயர்வு–தாழ்வு செய்யக்கூடாது.

அதே நேரத்தில், குறிப்பிட்ட ஆகமம் அல்லது மரபில் யாகத்தின் சில தொழில்நுட்பப் பொறுப்புகளுக்கு விதிக்கப்பட்ட தகுதிகள் இருந்தால், அவை மரபின் விதிமுறையாகவும் பயிற்சி–தீட்சை சார்ந்த பொறுப்பாகவும் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்; அது ஒருவருடைய ஆன்ம மதிப்பைத் தீர்மானிப்பதாகக் கருதக்கூடாது.

பூஜையில் சம உரிமை

ஒருவர் பெரிய கோயிலில் பூஜை செய்யலாம்.

மற்றொருவர் தன் இல்லத்தில் ஒரு சிறிய தீபம் ஏற்றலாம்.

ஒருவர் விரிவான பூஜை முறைகளை அறிந்திருக்கலாம்.

மற்றொருவர் எளிமையாக இறைவனை நினைத்து மலர் சமர்ப்பிக்கலாம்.

வழிபாட்டின் வெளிப்புற அளவு வேறுபடலாம்; பக்தியின் ஆன்ம மதிப்பு குறையாது.

ஒரு சிறிய தீபத்தைப் பார்த்து அதன் ஒளியை இகழ முடியாததைப் போல, எளிய வழிபாட்டையும் இகழக்கூடாது.

சம உரிமை — பொறுப்புடனும் இருக்க வேண்டும்

சம உரிமை என்பது “எந்தப் பயிற்சியும் இல்லாமல் எந்தச் சடங்கையும் செய்யலாம்” என்பதல்ல.

யாகம் போன்ற சிக்கலான சடங்குகளில் மந்திர உச்சரிப்பு, ஆகம முறை, அக்னி பாதுகாப்பு, சடங்கு ஒழுங்கு போன்றவற்றில் பயிற்சி பெற்றவர்களின் வழிகாட்டுதல் அவசியமாக இருக்கலாம்.

ஆன்மிக உரிமை அனைவருக்கும்;
சடங்கு பொறுப்புக்கான பயிற்சி அதற்குரியவர்களுக்கு.

இந்த இரண்டையும் குழப்பக்கூடாது.

பெண்ணுக்கும் ஆணுக்கும் சம ஆன்மிக மரியாதை

பெண் என்பதால் பக்தி குறைவானவள் அல்ல.

ஆண் என்பதால் ஞானத்தில் உயர்ந்தவன் அல்ல.

இருவருக்கும் இறைவனைத் தேடும் உரிமை உண்டு.

இருவரும் கற்கலாம்.

இருவரும் துதி செய்யலாம்.

இருவரும் தியானிக்கலாம்.

இருவரும் தகுந்த பயிற்சியுடன் சடங்குகளில் பங்கேற்கலாம்.

ஆன்மிகத் தகுதியை பாலினம் மட்டும் தீர்மானிக்காது.

வாலைதாய் வீட்டு வழிபாட்டு நெறி

பிறப்பால் பக்திக்கு உயர்வு–தாழ்வு இல்லை.

ஆண்–பெண் பேதத்தால் ஆன்ம உரிமை மறுக்கப்படக்கூடாது.

செல்வத்தால் பூஜை உயர்ந்ததாகாது.

பெரிய சடங்கால் மட்டும் பக்தி பெரிதாகாது.

சிறிய தீபத்திலும் இறைநினைவு இருக்கலாம்.

யாகத்தின் வெளிப்புறத்தைவிட அதன் அகவியல் உணர்வு முக்கியம்.

பூஜையின் அலங்காரத்தைவிட உள்ளத்தின் பக்தி முக்கியம்.

வழிபாட்டின் நோக்கம் அகந்தையை வளர்ப்பது அல்ல; அகந்தையை அர்ப்பணிப்பது.

வாலைதாய் வீட்டு உறுதிமொழி

**“இறைவழிபாட்டில் யாரையும் பிறப்பால் தாழ்த்தமாட்டேன்.

ஆண்–பெண் பேதத்தால் ஆன்மிக உரிமையை மறுக்கமாட்டேன்.

பிறர் செய்யும் எளிய பூஜையை இகழமாட்டேன்.

யாகம் மற்றும் ஆகமச் சடங்குகளின் முறையான பயிற்சியை மதிப்பேன்.

கற்றறிந்து பொறுப்புடன் வழிபடுவேன்.

என் பூஜையால் அகந்தை பெருகாமல், பக்தி பெருகட்டும்.

என் வழிபாட்டால் என்னுள் அன்பும் அறமும் ஞானமும் வளரட்டும்.”**

இறுதி நாதம்

“யாகத்தின் அக்னி அனைவருக்கும் ஒளி தருகிறது.
தீபத்தின் சுடர் அனைவரையும் வேறுபடுத்துவதில்லை.
இறையருளும் உயிர்களைப் பிரித்து அளக்கப்படுவதில்லை.

**“யாகத்தில் பக்தி சமம்.

பூஜையில் இறைநினைவு சமம்.
ஞானத்தைத் தேடும் உரிமை சமம்.
ஆன்ம மதிப்பு சமம்.”**

முறை கற்போம்.
மரபை மதிப்போம்.
அறிவோடு வழிபடுவோம்.
பக்தியில் அகந்தையை விடுவோம்.
எல்லா உயிர்களிலும் வாலைதாயின் அருளை உணர்வோம்.

இதுவே வாலைதாய் வீட்டு — சம ஆன்மிக உரிமையும், பொறுப்பான வழிபாட்டு நெறியும்.

வாலைதாய் வீடு — நேரில் இல்லாதவரைப் பற்றிய விமர்சனம் வேண்டாம்

ஒருவர் நம்முன் இல்லாதபோது அவரைப் பற்றி தீர்ப்பளிப்பது எளிது.
அவருடைய நிலை, எண்ணம், சூழ்நிலை, உண்மை ஆகியவற்றை முழுமையாக அறியாமல் பேசுவதால் தவறான புரிதலும் புண்படுத்தலும் உருவாகலாம்.

அதனால் வாலைதாய் வீட்டு அறநெறியில்:

“நேரில் இல்லாதவரைப் பற்றி தேவையற்ற விமர்சனம் செய்யாதிருத்தல் — நாவடக்கமும் அறமும்.”

அறியாததைப் பற்றி தீர்ப்பளிக்காதே

ஒருவரைப் பற்றி முழுமையாகத் தெரியாமல்,

“அவர் இப்படித்தான்.”

“அவர் அப்படிப்பட்டவர்.”

“அவருக்கு இதுதான் நோக்கம்.”

என்று முடிவு செய்து பேசுவது நியாயமல்ல.

நமக்குத் தெரிந்தது ஒரு பகுதி மட்டுமே இருக்கலாம்.

ஒரு நிகழ்வின் முழு உண்மையை அறியாமல் ஒருவருடைய குணத்தைத் தீர்மானிக்காதே.

இல்லாதவரின் குறையைப் பேசுவது ஞானமல்ல

நேரில் இல்லாத ஒருவருடைய குறையைப் பேசும்போது, அவருக்கு விளக்கம் அளிக்கும் வாய்ப்பும் இருக்காது.

அதனால் அவசியமில்லாத விமர்சனம் தவிர்க்கப்பட வேண்டும்.

குறிப்பாக:

புறங்கூறல், வதந்தி, கேலி, அவதூறு, தனிப்பட்ட குறைகளைப் பகிர்தல் போன்றவை உறவுகளையும் மனங்களையும் காயப்படுத்தும்.

சொல்ல முடியும் என்பதற்காக எல்லாவற்றையும் சொல்ல வேண்டியதில்லை.

ஆனால் தவறைச் சொல்ல வேண்டிய சூழலும் உண்டு

இது உண்மையை மறைக்கச் சொல்லும் நெறி அல்ல.

ஒருவருடைய செயல் மற்றவர்களுக்கு தீங்கு விளைவிக்கக்கூடியதாக இருந்தால், பாதுகாப்பு அல்லது நீதி தேவைப்பட்டால், உரிய நபரிடம் உண்மையான தகவலைப் பொறுப்புடன் தெரிவிப்பது அவசியமாக இருக்கலாம்.

அப்போது நோக்கம்:

பழிவாங்குதல் அல்ல.
அவமானப்படுத்துதல் அல்ல.
புறங்கூறுதல் அல்ல.
தீங்கைத் தடுப்பதே.

விமர்சனம் செய்ய வேண்டியிருந்தாலும் நபரை அல்ல, செயலையும் அதன் விளைவையும் பேசுவது அறமான நடைமுறை.

நம் நாவுக்கு ஒரு காவல்

பேசுவதற்கு முன் மூன்று கேள்விகள்:

இது உண்மையா?

இது அவசியமா?

இதை இப்போது சொல்வதால் நன்மை உண்டாகுமா?

மூன்றுக்கும் தெளிவான பதில் இல்லையெனில், மௌனம் சிறந்த பதிலாக இருக்கலாம்.

வாலைதாய் வீட்டு நாவற நெறி

நேரில் இல்லாதவரைப் பற்றி தேவையற்றுப் பேசாதே.

கேள்விப்பட்டதை உண்மை என்று கூறாதே.

ஊகத்தை உண்மையாக மாற்றாதே.

ஒருவருடைய தனிப்பட்ட குறையைப் பொழுதுபோக்காகப் பகிராதே.

விமர்சிக்க வேண்டுமென்றால் செயலை மட்டும் ஆராய்ந்து பேசு.

தவறு இருந்தால் திருத்தத்திற்காகப் பேசு; பழிக்காகப் பேசாதே.

பிறர் இல்லாத இடத்திலும் அவருடைய மரியாதையை காப்பதே உயர்ந்த நாவடக்கம்.

உறுதிமொழி

**“என் முன் இல்லாத ஒருவரைப் பற்றி தேவையற்ற விமர்சனம் செய்யமாட்டேன்.

கேள்விப்பட்ட செய்தியை உறுதிப்படுத்தாமல் பரப்பமாட்டேன்.

ஊகத்தின் அடிப்படையில் தீர்ப்பு வழங்கமாட்டேன்.

என் சொல் ஒருவரின் கண்ணியத்தை அழிக்காதபடி கவனிப்பேன்.

தீங்கு ஏற்படுவதைத் தடுக்க வேண்டிய சூழலில் மட்டும், உண்மையையும் பொறுப்பையும் காப்பாற்றி உரிய இடத்தில் பேசுவேன்.

பிறர் இல்லாத இடத்திலும் அவருடைய மரியாதையை காப்பேன்.”**

இறுதி நாதம்

**“நேரில் இல்லாதவரை விமர்சிப்பதில் ஞானம் இல்லை.

உண்மை தெரிந்தால் அறத்துடன் பேசு.
உண்மை தெரியாவிட்டால் மௌனமாக இரு.

நாவால் பிறரை வெல்ல வேண்டாம்.
நாவால் பிறரை உயர்த்தக் கற்றுக்கொள்.

பேசாத சொல் பல தீமைகளைத் தடுக்கலாம்.
பேசப்பட்ட நல்ல சொல் ஒரு உயிரை உயர்த்தலாம்.

ஆகவே,

**“புறங்கூறலை விட மௌனம் உயர்ந்தது;

பழியை விட புரிதல் உயர்ந்தது;
விமர்சனத்தை விட திருத்தும் அன்பு உயர்ந்தது.”**

இதுவே வாலைதாய் வீட்டு — நாவடக்கம், கருணை, அறம் ஆகியவற்றின் சன்மார்க்க நெறி.

வாலைதாய் வீடு — சபையில் மனம் புண்படப் பேசாத அறம்

சபை என்பது பல மனங்கள் ஒன்று கூடும் இடம். அங்கு சொல்லப்படும் ஒவ்வொரு சொல்லும் ஒருவரை மட்டுமல்ல, பலருடைய மனநிலையையும் பாதிக்கக்கூடும்.

ஆகவே சபையில் பேசும் போது உண்மை, அன்பு, அளவு, மரியாதை ஆகிய நான்கும் காக்கப்பட வேண்டும்.

“உண்மை பேசு; ஆனால் மனதை உடைக்காதே.”

சபையில் ஒருவரை அவமானப்படுத்தாதே

ஒருவருடைய தவறை அனைவருக்கும் முன்பாகச் சுட்டிக்காட்டி அவரை வெட்கப்படுத்துவது திருத்தம் அல்ல.

அவருடைய குறையைச் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இருந்தால், முதலில் அவருடைய கண்ணியத்தைப் பாதுகாப்பதே அறம்.

குறிப்பாக:

• கேலி செய்யாதே.
• இகழ்ந்து பேசாதே.
• தனிப்பட்ட குறைகளை வெளிப்படுத்தாதே.
• குடும்ப விஷயங்களை சபையில் பேசாதே.
• ஒருவருடைய அறியாமையை வைத்து அவரைத் தாழ்த்தாதே.
• கோபத்தில் கடுமையான சொற்களைப் பயன்படுத்தாதே.

கருத்தை விமர்சிக்கலாம்; மனிதரை அல்ல

சபையில் கருத்து வேறுபாடு இயல்பானது.

ஒருவருடைய கருத்துடன் உடன்படாமல் இருக்கலாம்.

அதை காரணத்துடன் மறுக்கலாம்.

ஆனால்,

“உன் கருத்து தவறு”

என்று கூறுவதற்கும்,

“நீயே தவறானவன்”

என்று ஒருவரைத் தாக்குவதற்கும் மிகப்பெரிய வேறுபாடு உண்டு.

கருத்தை ஆராய்வோம்; மனிதரைக் காயப்படுத்த வேண்டாம்.

சபை ஞானத்தை வளர்க்க வேண்டும்

வாலைதாய் வீட்டு சித்த வேதாகம சபை என்பது யார் பெரியவர் என்று நிரூபிக்கும் இடமாக இருக்கக்கூடாது.

அது:

கேட்பதற்கான இடம்.
கற்பதற்கான இடம்.
ஆராய்வதற்கான இடம்.
தெளிவடைவதற்கான இடம்.
ஒருமையை வளர்ப்பதற்கான இடம்.

ஒருவருக்கு தெரியாததை மற்றொருவர் விளக்கலாம்.

ஒருவருடைய தவறை மற்றொருவர் அன்புடன் திருத்தலாம்.

ஆனால் திருத்தம் அவமானமாக மாறக்கூடாது.

பேசுவதற்கு முன் நான்கு கேள்விகள்

இது உண்மையா?

இது அவசியமா?

இதை அன்பாகச் சொல்ல முடியுமா?

இதைச் சொன்னால் நன்மை உண்டாகுமா?

இந்த நான்கையும் சிந்தித்து பேசினால் சபை சண்டையின் இடமாகாமல் ஞானத்தின் இடமாக மாறும்.

வாலைதாய் வீட்டு சபை நெறி

சபையில் குரலை உயர்த்தாதே; கருத்தை உயர்த்து.

ஒருவரைத் தாழ்த்தி உன்னை உயர்த்தாதே.

கேலி செய்து சிரிப்பைப் பெறாதே.

புண்படுத்தி வெற்றியைப் பெறாதே.

அறியாதவரை அவமானப்படுத்தாதே.

தவறைத் திருத்து; மனிதரை நிராகரிக்காதே.

கருத்து வேறுபாட்டை பகையாக மாற்றாதே.

சபையில் இல்லாதவரைப் பற்றியும் தேவையற்றுப் பேசாதே.

ஒவ்வொரு உயிரின் கண்ணியத்தையும் காப்பதே சபை அறம்.

உறுதிமொழி

**“சபையில் பேசும்போது என் சொல் பிறர் மனதைப் புண்படுத்தாதபடி கவனிப்பேன்.

உண்மையை மறைக்கமாட்டேன்; ஆனால் உண்மையை ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தமாட்டேன்.

கருத்தைத் திருத்துவேன்; மனிதரை அவமதிக்கமாட்டேன்.

கேலி, இகழ்ச்சி, புறங்கூறல் ஆகியவற்றைத் தவிர்ப்பேன்.

என் வார்த்தை சண்டையை உருவாக்காமல் தெளிவை உருவாக்கட்டும்.

என் பேச்சு அகந்தையை வளர்க்காமல் ஒருமையை வளர்க்கட்டும்.”**

இறுதி நாதம்

**“சபையில் பேசுவது ஒரு பொறுப்பு.

நாவால் காயப்படுத்துவது எளிது;
காயப்பட்ட மனதை ஆற்றுவது கடினம்.

ஆகவே சொல்லுக்கு முன் சிந்தனை.
சிந்தனைக்கு முன் கருணை.
கருணைக்கு அடிப்படை அறம்.

**‘மனம் புண்படாமல் பேசுவது மௌனம் அல்ல;

அன்புடன் உண்மையைச் சொல்லக் கற்றுக்கொள்வதே உயர்ந்த நாவறம்.’**

சொல் உண்மையாக இருக்கட்டும்.
சொல் இனிமையாக இருக்கட்டும்.
சொல் பயனுள்ளதாக இருக்கட்டும்.
சபை ஞானம் மலரும் இடமாக இருக்கட்டும்.

வாலைதாய் அருளில் —
சொல் அறமாகட்டும்;
சபை ஒருமையாகட்டும்;
உள்ளங்கள் ஞானமாகட்டும்.”

வாலைதாய் வீடு — மனமார்ந்த வாழ்த்து அறம்

பிறர் செய்யும் நற்செயலை மனமாறப் பாராட்டுவது தற்பெருமை அல்ல.
பிறருடைய வளர்ச்சியைக் கண்டு மகிழ்வது தாழ்வு அல்ல.
ஒருவருடைய நல்ல முயற்சிக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்து கூறுவது அன்பின் வெளிப்பாடு.

“பிறர் உயர்வைக் கண்டு மகிழும் மனமே அகந்தை கடந்த மனம்.”

வாழ்த்து என்பது புகழ்ச்சி அல்ல

ஒருவர் ஒரு நல்ல பணியைச் செய்திருக்கிறார்.

ஒரு சேவையைச் சிறப்பாக நிறைவேற்றியிருக்கிறார்.

ஒரு கலைப் படைப்பை உருவாக்கியிருக்கிறார்.

ஒரு கல்விச் சாதனையைப் பெற்றிருக்கிறார்.

ஒரு நல்ல முயற்சியைத் தொடங்கியிருக்கிறார்.

அப்போது,

“நன்றாகச் செய்திருக்கிறீர்கள்; மேலும் சிறக்கட்டும்”

என்று மனமார வாழ்த்துவது அவருடைய நம்பிக்கையை வளர்க்கும்.

இது தன்னை உயர்த்திப் பேசுவது அல்ல.

தற்புகழ்ச்சி வேறு; பிறரை வாழ்த்துதல் வேறு

“நான் இதைவிடச் சிறப்பாகச் செய்தேன்” என்று தன்னை முன்னிறுத்துவது தற்புகழ்ச்சி.

“நீங்கள் சிறப்பாகச் செய்திருக்கிறீர்கள்; இன்னும் வளர வாழ்த்துகிறேன்” என்று பிறரை மனமார வாழ்த்துவது அன்பு.

இரண்டிற்கும் இடையே மிகப்பெரிய வேறுபாடு உள்ளது.

பிறரை வாழ்த்தும்போது தன்னுடைய பெருமையைச் சேர்த்து பேச வேண்டியதில்லை.

வாழ்த்து தூய்மையாக இருக்கட்டும்

வாழ்த்து:

பொறாமையின்றி இருக்க வேண்டும்.

போட்டியின்றி இருக்க வேண்டும்.

புகழைப் பெறுவதற்காக இருக்கக்கூடாது.

வெறும் மரியாதைக்காகச் சொல்லப்படும் வெற்று வார்த்தையாகவும் இருக்கக்கூடாது.

உள்ளத்தில் மகிழ்ச்சி — நாவில் வாழ்த்து — செயலால் ஆதரவு.

இதுவே உயர்ந்த வாழ்த்து.

ஒவ்வொரு சேவைக்கும் வாழ்த்து

ஒருவர் பெரிய சேவை செய்தாலும் வாழ்த்தலாம்.

ஒருவர் சிறிய உதவி செய்தாலும் வாழ்த்தலாம்.

ஒரு குழந்தை முதல் முறையாக நல்ல செயல் செய்தாலும் ஊக்கப்படுத்தலாம்.

ஒரு முதியவர் தன்னால் இயன்ற சேவையைச் செய்தாலும் பாராட்டலாம்.

சேவையின் அளவைப் பார்த்து மனிதரை அளக்காமல், சேவை செய்யும் நல்ல உள்ளத்தை மதிப்பதே அறம்.

ஒரு சிறிய தீபமும் இருளை அகற்றுகிறது.

அதேபோல் ஒரு சிறிய நற்செயலும் ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தலாம்.

வாலைதாய் வீட்டு வாழ்த்து நெறி

பிறருடைய நன்மையை மனமார வாழ்த்து.

பிறருடைய முயற்சியை ஊக்கப்படுத்து.

சிறிய சேவையையும் மதித்து வாழ்த்து.

வாழ்த்தும்போது உன்னை முன்னிறுத்தாதே.

பிறருடைய வெற்றியை உன் தோல்வியாகக் கருதாதே.

பிறர் உயர்ந்தால் உலகமும் உயர்கிறது என்ற மனநிலையை வளர்த்து கொள்.

வாழ்த்து உண்மையானதாக இருக்கட்டும்; வஞ்சகமான புகழ்ச்சியாக இருக்கக்கூடாது.

வாலைதாய் வீட்டு உறுதிமொழி

**“பிறர் செய்யும் நற்செயலை மனமார பாராட்டுவேன்.

அவர்களின் சேவைக்கு நன்றியும் வாழ்த்தும் கூறுவேன்.

அவர்களின் வெற்றியைப் பொறாமையுடன் பார்க்கமாட்டேன்.

வாழ்த்தும்போது என்னுடைய பெருமையை இடையில் கொண்டு வரமாட்டேன்.

சிறிய நன்மையையும் மதிப்பேன்.

ஒருவருடைய நல்ல முயற்சி மேலும் வளர என் வார்த்தையால் ஊக்கம் அளிப்பேன்.

பிறர் உயர்வதை மகிழ்ச்சியுடன் காணும் உள்ளத்தை வளர்த்துக்கொள்வேன்.”**

இறுதி நாதம்

**“தற்புகழ்ச்சி — ‘நான்’ என்று உயர்த்துவது.

மனமார்ந்த வாழ்த்து — ‘நீ சிறக்க வேண்டும்’ என்று பிறரை உயர்த்துவது.**

பிறர் உயர்ந்தால் தாழ்வது இல்லை.

பிறர் ஒளிர்ந்தால் நம் ஒளி குறைவதில்லை.

ஒரு தீபம் இன்னொரு தீபத்தை ஏற்றினால்
முதல் தீபத்தின் ஒளி குறைவதில்லை.

அதுபோல,

**“பிறர் சிறப்பை மனமார வாழ்த்துவோம்;

பிறர் சேவையை மனமாரப் பாராட்டுவோம்;
பிறர் உயர்வில் மகிழ்வோம்.”**

இதுவே பொறாமையை நீக்கும் அறம்.
இதுவே சகோதர உணர்வை வளர்க்கும் அறம்.
இதுவே வாலைதாய் வீட்டு வாழ்த்து நெறி.

வாலைதாய் வீடு — அங்கீகாரம் வெளிப்பரிசில் மட்டும் இல்லை

ஒருவருடைய சேவைக்கும், நற்செயலுக்கும், ஞான முயற்சிக்கும் பரிசு வழங்குவது நல்ல மரபாக இருக்கலாம். ஆனால் பிறர் முன்னிலையில் பரிசு பெற்றால்தான் அந்தச் செயல் மதிப்புடையது என்று கருதுவது சரியல்ல.

**“அங்கீகாரம் என்பது கையில் கிடைக்கும் பரிசல்ல;

உள்ளத்தில் நிற்கும் நன்மையின் பலன்.”**

பரிசு ஒரு குறியீடு; மதிப்பு அதற்கு அப்பால்

ஒருவருக்கு நினைவுப்பரிசு வழங்கலாம்.

பாராட்டுச் சான்றிதழ் வழங்கலாம்.

மேடையில் வாழ்த்தலாம்.

பொதுமக்கள் முன்னிலையில் கௌரவிக்கலாம்.

இவை அனைத்தும் அவருடைய முயற்சிக்கு நன்றி தெரிவிக்கும் நல்ல வழிகளாக இருக்கலாம்.

ஆனால் பரிசு கிடைக்கவில்லை என்பதால் அவரது சேவை சிறியதாகிவிடாது.

பாராட்டு கிடைக்கவில்லை என்பதால் நற்செயல் வீணாகிவிடாது.

பிறர் அறியாமல் செய்த நன்மையும் நன்மையே

ஒருவர் யாருக்கும் தெரியாமல் ஒரு உயிருக்கு உதவலாம்.

ஒரு குடும்பத்தை அமைதியாக ஆதரிக்கலாம்.

பசியுள்ளவருக்கு உணவு அளிக்கலாம்.

ஒருவருடைய கல்விக்கு உதவி செய்யலாம்.

ஒருவருடைய கண்ணீரைத் துடைக்கலாம்.

அதைப் பற்றி எங்கும் கூறாமல் இருக்கலாம்.

அந்த நற்செயலுக்கு மேடையும் இல்லை.

பரிசும் இல்லை.

புகைப்படமும் இல்லை.

ஆனால் அதன் அற மதிப்பு குறைவதில்லை.

“காணப்படாத சேவை — காணப்படாத அருள் அல்ல.”

அங்கீகாரத்திற்காகச் சேவை செய்யாதே

“என்னைப் பாராட்ட வேண்டும்.”

“என் பெயர் வர வேண்டும்.”

“எனக்கு விருது கிடைக்க வேண்டும்.”

“என் சேவை எல்லோருக்கும் தெரிய வேண்டும்.”

என்ற எதிர்பார்ப்பு அதிகரித்தால், சேவை மெதுவாக புகழைத் தேடும் செயலாக மாறலாம்.

உண்மையான சேவை:

செய்ய வேண்டியது என்பதால் செய்கிறது.
நன்மை ஏற்பட வேண்டும் என்பதால் செய்கிறது.
இறைவனுக்கு அர்ப்பணிப்பு என்ற உணர்வில் செய்கிறது.

ஆனால் அங்கீகாரத்தை மறுப்பதும் அவசியமில்லை

ஒருவருடைய நல்ல பணியை முறையாகக் கௌரவிப்பது அவருக்கும் மற்றவர்களுக்கும் ஊக்கம் அளிக்கலாம்.

எனவே பரிசு தவறு அல்ல; பரிசின் மீது பற்றுதல்தான் பிரச்சினை.

கௌரவம் கிடைத்தால் பணிவுடன் ஏற்றுக்கொள்.

கிடைக்கவில்லை என்றால் மனம் தளராதே.

பரிசு வந்தாலும் சேவை தொடரட்டும்.
பரிசு வராவிட்டாலும் சேவை தொடரட்டும்.

வாலைதாய் வீட்டு அங்கீகார நெறி

பரிசை மதிப்போம்; பரிசை இலக்காகக் கொள்ளமாட்டோம்.

வாழ்த்தை ஏற்றுக்கொள்வோம்; அதில் அகந்தை கொள்ளமாட்டோம்.

கௌரவம் கிடைத்தால் நன்றி கூறுவோம்.

கௌரவம் கிடைக்காவிட்டால் நற்செயலை நிறுத்தமாட்டோம்.

பிறர் அறிந்தால்தான் நன்மை என்று கருதமாட்டோம்.

அமைதியாகச் செய்த சேவையையும் உயர்ந்ததாக மதிப்போம்.

ஒருவரின் மதிப்பை அவர் பெற்ற பரிசுகளால் அளக்கமாட்டோம்.

உறுதிமொழி

**“நான் செய்யும் நற்செயலுக்கு புகழைத் தேடமாட்டேன்.

பிறர் அறிந்தால்தான் என் சேவை மதிப்புடையது என்று கருதமாட்டேன்.

பரிசு கிடைத்தால் நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொள்வேன்.

பரிசு கிடைக்காவிட்டாலும் என் அறச்செயலைத் தொடர்வேன்.

பிறர் செய்த நல்ல செயலுக்கு அங்கீகாரம் கிடைக்காவிட்டாலும் அதை மதிப்பேன்.

என் செயலின் உண்மையான சாட்சியாக என் மனச்சாட்சியையும் இறையருளையும் காண்பேன்.”**

இறுதி நாதம்

**“மேடையில் கிடைக்கும் பரிசு ஒரு நினைவுச் சின்னம்.

மனத்தில் நிலைக்கும் நிறைவு ஒரு உண்மையான அங்கீகாரம்.

பிறர் பாராட்டுவது வெளிப்புற அங்கீகாரம்.

நம் செயல் ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் நன்மையை உருவாக்குவது உண்மையான பலன்.

**“பரிசுக்காக சேவை செய்யாதே;

சேவைக்கு பரிசு கிடைத்தால் அதை அருளாக ஏற்றுக்கொள்.”**

புகழ் வரட்டும் — அகந்தை வராதிருக்கட்டும்.
பரிசு வரட்டும் — பற்றுதல் வராதிருக்கட்டும்.
அங்கீகாரம் கிடைக்கட்டும் — அறம் அதற்கு அடிமையாகாதிருக்கட்டும்.

செயல் அறமாகட்டும்.
சேவை ஞானமாகட்டும்.
அர்ப்பணிப்பு இறையுணர்வாகட்டும்.

இதுவே வாலைதாய் வீட்டு — அங்கீகாரத்தைத் தாண்டிய சேவை நெறி.

வாலைதாய் வீடு — அருள்வாக்கும் குறியும் ஜோதிடமும் மட்டுமே பக்தியின் சித்தியல் அல்ல

அருள்வாக்கு, குறி, ஜோதிடம் போன்றவை பலருக்கு இறைநம்பிக்கையை வளர்க்கும் வழிகளாக இருக்கலாம். அவற்றை மதிப்பது அவரவர் நம்பிக்கையின் ஒரு பகுதி.

ஆனால் பக்தியின் முழு அளவுகோல் அவை மட்டுமே அல்ல.

“இறைவனை அறிய ஒரு வழியை மட்டும் முழுப் பாதை என்று எண்ணாதே.”

பக்தி வாழ்க்கையிலும் இருக்க வேண்டும்

அருள்வாக்கு கேட்கலாம்.

குறி பார்க்கலாம்.

ஜோதிடத்தை ஆராயலாம்.

ஆனால் அதற்குப் பின் நம் வாழ்க்கையில் என்ன மாற்றம் வருகிறது என்பதே முக்கியம்.

பக்தி உண்மையானால்:

பேச்சில் இனிமை வர வேண்டும்.

செயலில் நேர்மை வர வேண்டும்.

பிற உயிர்களுக்கு கருணை வர வேண்டும்.

அகந்தை குறைய வேண்டும்.

கடமையில் சிரத்தை வர வேண்டும்.

பிறர் துன்பத்தில் அக்கறை வர வேண்டும்.

இறைவழிபாடு வாழ்க்கையை மாற்றவில்லை என்றால், அதன் அகவியல் பொருளை மீண்டும் ஆராய வேண்டும்.

குறி வழிகாட்டலாம்; வாழ்க்கையை நடத்துவது நம் பொறுப்பு

குறி அல்லது ஜோதிடம் ஒருவருக்கு ஒரு சிந்தனைக்கோணத்தை வழங்கலாம்.

ஆனால் ஒவ்வொரு முடிவையும் அவற்றின் மீது மட்டுமே ஒப்படைத்துவிடுவது சரியல்ல.

அறிவு, விவேகம், பொறுப்பு, அனுபவம், சூழ்நிலை ஆகியவற்றையும் இணைத்து முடிவு எடுப்பதே முதிர்ச்சி.

ஜோதிடத்தை அறிந்தவர் கூட தன் கடமையைச் செய்ய வேண்டும்.

அருள்வாக்கை கேட்டவர் கூட தன் அறிவைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

இறைநம்பிக்கை பொறுப்பிலிருந்து விடுதலை அளிப்பதல்ல; பொறுப்புடன் வாழும் உள்ளத்தை உருவாக்க வேண்டும்.

பக்தியின் சித்தியல் என்ன?

பக்தியின் சித்தியல் என்பது வெளிப்புற அறிகுறிகளை மட்டும் தேடுவது அல்ல.

அது உள்ளத்தின் மாற்றம்.

கோபம் குறைகிறதா?

பொறாமை குறைகிறதா?

பிறரைத் தாழ்த்தும் எண்ணம் குறைகிறதா?

புண்படுத்தும் பேச்சு குறைகிறதா?

அன்பு அதிகரிக்கிறதா?

தன்னையே ஆராயும் மனம் வளர்கிறதா?

இதுவே பக்தியின் அகவியல் சித்தியின் அடையாளங்கள்.

வாலைதாய் வீட்டு பக்தி நெறி

அருள்வாக்கை மதிப்போம்; அதற்கு அடிமையாகமாட்டோம்.

குறியை கேட்போம்; விவேகத்தையும் பயன்படுத்துவோம்.

ஜோதிடத்தை ஆராய்வோம்; வாழ்க்கைக் கடமையை மறக்கமாட்டோம்.

பூஜை செய்வோம்; அதன் அகவியல் பொருளையும் உணர்வோம்.

மந்திரம் சொல்வோம்; அதன் நாதம் உள்ளத்தில் அறமாக வெளிப்படட்டும்.

தவம் செய்வோம்; அகந்தை குறையட்டும்.

தியானம் செய்வோம்; தன்னை அறியும் பயணம் தொடரட்டும்.

சேவை செய்வோம்; பிறர் நலனில் இறையுணர்வைக் காண்போம்.

இறுதி நாதம்

“அருள்வாக்கு ஒரு வழிகாட்டல் ஆகலாம்.
குறி ஒரு சிந்தனைக்குறி ஆகலாம்.
ஜோதிடம் ஒரு அறிவுப் பாதையாக இருக்கலாம்.
ஆனால் பக்தியின் முழுமை — வாழ்வின் மாற்றத்தில்.”

இறைவனை வணங்கு.
குருவை மதித்து கற்று.
உன் அறிவைப் பயன்படுத்து.
உன் கடமையைச் செய்.
உயிரை மதித்து நட.
உள்ளத்தை ஆராய்ந்து கொள்.

**“இறைநம்பிக்கை உன்னை பயப்படச் செய்வதல்ல — தெளிவாக வாழச் செய்வது.

பக்தி உன்னை பிறரைத் தீர்ப்பவனாக்குவதல்ல — உன்னை நீ அறியச் செய்வது.”**

அருள்வாக்கைத் தாண்டி அருளை உணர்.
குறியைத் தாண்டி உண்மையைத் தேடு.
ஜோதிடத்தைத் தாண்டி ஞானத்தை நோக்கு.
சடங்கைத் தாண்டி அதன் அகவியல் பொருளை உணர்.

இதுவே வாலைதாய் வீட்டு — பக்தியை வாழ்வாக மாற்றும் சித்தியல் நெறி.

வாலைதாய் வீடு — அஷ்டமா சித்தியும் ஒரு படியே; பரிபூரண ஞானம் அல்ல

சித்த மரபில் கூறப்படும் அஷ்டமா சித்திகள் ஆன்மிகப் பயணத்தில் குறிப்பிடப்படும் சிறப்பான ஆற்றல்கள் அல்லது சித்திகள். அவற்றை உயர்ந்த சாதனையின் வெளிப்பாடாகக் கருதலாம்.

ஆனால் சித்தி கிடைத்துவிட்டதே பரிபூரண ஞானம் கிடைத்துவிட்டது என்று பொருளல்ல.

**“சித்தி ஒரு சக்தியின் வெளிப்பாடு;

ஞானம் தன்னை அறியும் விழிப்புணர்வு.”**

சித்தியும் ஞானமும் வேறுபட்டவை

சித்தி என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட ஆற்றல் அல்லது சாதனையின் விளைவாக இருக்கலாம்.

ஞானம் என்பது:

தன்னை ஆராய்தல்.

அகந்தையை அறிதல்.

பற்றின் இயல்பைப் புரிதல்.

உண்மை–பொய் வேறுபாட்டை உணர்தல்.

பிற உயிர்களை மதித்தல்.

அறத்துடன் வாழ்தல்.

சக்தி கிடைப்பது வேறு; அந்தச் சக்தியை எவ்வாறு கையாள வேண்டும் என்ற ஞானம் வேறு.

சித்தி அகந்தைக்கு வழியாகக்கூடாது

ஒருவருக்கு ஆன்மிக அனுபவம் ஏற்பட்டிருக்கலாம்.

சில விசேஷ திறன்கள் வெளிப்பட்டிருக்கலாம்.

அவர் பலரால் மதிக்கப்படலாம்.

ஆனால் அதனால்,

“நான் மற்றவர்களைவிட உயர்ந்தவன்”

என்ற எண்ணம் உருவானால், அந்தச் சித்தி ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்கு பதிலாக அகந்தைக்கு உணவாகிவிடும்.

உண்மையான சாதனை வளரும்போது பணிவு வளர வேண்டும்.

“சித்தி பெருகும்போது அகந்தை குறைய வேண்டும்.”

சித்தியின் உயர்ந்த பயன்பாடு

சித்தி அல்லது ஆன்மிக ஆற்றல் கிடைத்ததாக ஒருவர் கருதினாலும், அதை தனிப்பட்ட புகழ், ஆதிக்கம் அல்லது பிறரை வசப்படுத்துவதற்குப் பயன்படுத்துவது ஞானப்பாதை அல்ல.

சக்தி இருந்தால் பொறுப்பு வேண்டும்.
அறிவு இருந்தால் பணிவு வேண்டும்.
அனுபவம் இருந்தால் கருணை வேண்டும்.

பிறர் நலனுக்குப் பயன்படாத சக்தி, ஆன்மிகத்தின் முழுமையை நிரூபிக்காது.

பரிபூரண ஞானத்தின் அடையாளம்

பரிபூரண ஞானம் என்று பேசும்போது, அதை ஒரு அற்புத நிகழ்வு அல்லது விசேஷ சக்தியால் மட்டும் அளக்க முடியாது.

அது மனிதனுடைய வாழ்வில் வெளிப்படும் பண்புகளால் அறியப்பட வேண்டும்:

அகந்தை குறைதல்.
பற்றின் தெளிவு.
கருணை வளர்தல்.
உண்மையில் நிலைத்தல்.
பிறரைத் தாழ்த்தாமை.
சொல்லில் நிதானம்.
செயலில் அறம்.
உள்ளத்தில் அமைதி.

இவை இல்லாமல் சித்தியை மட்டும் பெரிதுபடுத்துவது ஆன்மிகப் பாதையைச் சுருக்கிவிடும்.

வாலைதாய் வீட்டு சித்தி–ஞான நெறி

சித்தியை நாடாதே என்று அல்ல; சித்தியில் நின்றுவிடாதே.

அனுபவத்தை மதிப்போம்; அனுபவத்தில் அகந்தை கொள்ளமாட்டோம்.

ஆற்றலைப் பெற்றால் பொறுப்புடன் கையாள்வோம்.

சித்தியை சாதனையின் இலக்காக மட்டும் கொள்ளமாட்டோம்.

ஞானத்தை வாழ்க்கையின் மாற்றத்தில் தேடுவோம்.

பிறர் பெற்ற சித்தியைப் பார்த்து பொறாமை கொள்ளமாட்டோம்.

தனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவத்தை வைத்து பிறரைத் தாழ்த்தமாட்டோம்.

வாலைதாய் வீட்டு உறுதிமொழி

**“எனக்கு ஏதேனும் ஆன்மிக அனுபவம் அல்லது சிறப்பு ஆற்றல் ஏற்பட்டாலும், அதனால் அகந்தை கொள்ளமாட்டேன்.

அதை பிறரை ஈர்க்கவும், உயர்வு காட்டவும் பயன்படுத்தமாட்டேன்.

சித்தியை விட ஞானத்தை நாடுவேன்.

ஞானத்தை விட அறத்தைப் பிரிக்கமாட்டேன்.

என் சாதனையின் உண்மையான பலன் என் நடத்தையில் வெளிப்படட்டும்.

என் உள்ளத்தில் அன்பும் பணிவும் கருணையும் வளரட்டும்.”**

இறுதி நாதம்

“அஷ்டமா சித்தி — ஒரு சித்தி.
அனுபவம் — ஒரு அனுபவம்.
அருள்வாக்கு — ஒரு வழிகாட்டல்.
குறி — ஒரு குறியீடு.
ஜோதிடம் — ஒரு அறிவுப் பாதை.

இவை எதுவும் தனித்தனியாக பரிபூரண ஞானத்தின் முழு அளவுகோல் அல்ல.

**“சித்தியைத் தாண்டி ஞானம்.

ஞானத்தைத் தாண்டி அகந்தையற்ற நிலை.
அகந்தையற்ற நிலையில் கருணை.
கருணையில் அறம்.
அறத்தில் இறையுணர்வு.”**

சக்தி வந்தால் பணிவு வரட்டும்.
ஞானம் வந்தால் மௌனம் வரட்டும்.
அருள் வந்தால் சேவை வரட்டும்.
சித்தி வந்தாலும் ‘நான்’ குறையட்டும்.

இதுவே வாலைதாய் வீட்டு — சித்தியை மதித்து, சித்தியில் மயங்காமல், பரிபூரண ஞானத்தை நோக்கும் சித்தாகம நெறி.

வாலைதாய் வீடு — பிணி, மூப்பை வெல்வது மட்டும் ஞானத்தின் அளவுகோல் அல்ல

பிணியைத் தாண்டி உடல்நலம் பெறுதல், மூப்பின் தாக்கத்தைத் தாமதப்படுத்துதல் போன்றவை மனித வாழ்வில் பெரும் அருளாக இருக்கலாம். சித்த மரபிலும் உடல் நலம், காயசித்தி போன்ற கருத்துகள் பேசப்படுகின்றன.

ஆனால் உடல் நலமோ நீண்ட ஆயுளோ மட்டும் ஒருவருடைய ஞானத்தை நிரூபிப்பதில்லை.

**“உடல் நலம் இறைவன் தந்த வரமாக இருக்கலாம்;

ஆனால் ஞானம் உள்ளத்தின் பண்பால் அறியப்படுகிறது.”**

பிணி இல்லாதவன் ஞானி என்றில்லை

ஒருவருக்கு நல்ல உடல்நலம் இருக்கலாம்.

அவருக்கு நோய் குறைவாக இருக்கலாம்.

நீண்ட ஆயுளும் கிடைக்கலாம்.

ஆனால் அதனால் அவர் தன்னிச்சையாக ஞானி ஆகிவிடுவதில்லை.

அதேபோல் நோயுற்ற ஒருவர் ஞானத்தில் தாழ்ந்தவர் என்றும் கூற முடியாது.

உடலின் நிலையும் ஆன்மாவின் மதிப்பும் ஒன்றல்ல.

நோய் என்பது பல காரணிகளால் ஏற்படக்கூடிய உடல் நிலை; அதை ஒருவருடைய ஆன்மிகத் தகுதியின் அளவுகோலாகப் பயன்படுத்தக் கூடாது.

மூப்பு பகை அல்ல

மூப்பு இயற்கையின் ஒரு பகுதி.

உடல் மாற்றமடைகிறது.

முடி நரைக்கிறது.

தசை வலிமை மாறுகிறது.

உடலின் செயல்திறன் குறையலாம்.

இவை வாழ்க்கையின் இயற்கை நிலைகள்.

மூப்பை வெறுப்பது வாழ்க்கையின் இயற்கையை வெறுப்பதாகிவிடக் கூடாது.

உடலைப் பாதுகாப்போம்;
மூப்பை மதிப்போம்;
ஆனால் ஆன்மாவை உடலின் வயதால் அளக்கமாட்டோம்.

உடல்நலம் — இறைவனின் வரம் என்று காணலாம்

உடல்நலம் கிடைத்தால் அதைப் பற்றிப் பெருமை கொள்ளாமல் நன்றியுடன் வாழலாம்.

நோய் வரும்போது தேவையான மருத்துவ உதவியைப் பெறலாம்.

உணவு, உடற்பயிற்சி, தூக்கம், ஒழுக்கமான வாழ்க்கை ஆகியவற்றை கவனிக்கலாம்.

ஆன்மிகப் பயிற்சிகளும் மன அமைதிக்கு துணையாக இருக்கலாம்.

ஆனால் மருத்துவ சிகிச்சைக்கு மாற்றாக ஆன்மிகக் கூற்றுகளை பயன்படுத்தக்கூடாது.

உடல் நலத்தைப் பாதுகாப்பதும் ஒரு பொறுப்பு.

அது கிடைப்பது அருளாகக் கருதப்படலாம்.

**“நோய் இல்லாமை ஒரு வரம்;

நோய் இருந்தாலும் மனம் தளராமை ஒரு ஞானப் பண்பு.”**

ஞானத்தின் உண்மையான சோதனை

ஒருவருக்கு நீண்ட ஆயுள் கிடைத்திருக்கிறதா என்பது மட்டும் முக்கியமல்ல.

அவர் அந்த வாழ்வை எவ்வாறு வாழ்கிறார் என்பதே முக்கியம்.

அவர் பிறரை மதிக்கிறாரா?

அவர் அகந்தையை குறைக்கிறாரா?

அவர் துன்பப்படுகிறவர்களைப் புரிந்துகொள்கிறாரா?

அவர் தன் கடமைகளைச் செய்கிறாரா?

அவர் உண்மையைத் தேடுகிறாரா?

அவர் வயது அதிகரித்தாலும் கற்கத் தயாராக இருக்கிறாரா?

இவைதான் ஞானப் பாதையின் ஆழமான அடையாளங்கள்.

வாலைதாய் வீட்டு உடல்–ஞான நெறி

உடலைப் பாதுகாப்போம்; உடலை இறுதி உண்மை என்று கருதமாட்டோம்.

நோய் வராமல் காப்போம்; நோயுற்றவரைத் தாழ்த்தமாட்டோம்.

மூப்பை மதிப்போம்; முதுமையை இகழமாட்டோம்.

நீண்ட ஆயுளை விரும்பலாம்; அதை ஞானத்தின் சான்றாகக் கருதமாட்டோம்.

உடல்நலம் கிடைத்தால் நன்றியுடன் வாழ்வோம்.

நோய் வந்தால் உரிய சிகிச்சையைப் பெறுவோம்.

உடல் நிலையை வைத்து ஒருவருடைய ஆன்ம மதிப்பை அளக்கமாட்டோம்.

உறுதிமொழி

**“என் உடல்நலம் இறைவன் அருளாகக் கிடைத்தால் நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொள்வேன்.

அதை வைத்து பிறரைத் தாழ்த்தமாட்டேன்.

நோயுற்றவரை ஞானத்தில் குறைந்தவர் என்று கருதமாட்டேன்.

மூப்பை வெறுக்கமாட்டேன்.

உடலைப் பேணுவேன்; ஆனால் உடலையே என் முழு அடையாளமாகக் கொள்ளமாட்டேன்.

நீண்ட ஆயுளை மட்டுமே ஞானத்தின் இலக்காகக் கருதமாட்டேன்.

என் வாழ்நாளின் ஒவ்வொரு நிலையையும் தன்னறிவு, அறம், கருணை ஆகியவற்றுக்குப் பயன்படுத்துவேன்.”**

இறுதி நாதம்

“பிணியை வெல்வது அருள்.
மூப்பைத் தாமதிப்பது அருள்.
நீண்ட ஆயுள் அருள்.
உடல்நலம் அருள்.

ஆனால் இவற்றைத் தாண்டியும் ஒரு கேள்வி உள்ளது:

‘இந்த வாழ்வை நான் எவ்வாறு வாழ்கிறேன்?’

உடல் வலிமை இருந்தும் அகந்தை இருந்தால் ஞானம் இல்லை.

உடல் பலவீனமாக இருந்தும் கருணை இருந்தால் ஞானத்தின் ஒளி இருக்கலாம்.

**“பிணியற்ற உடல் பெரிய வரம்;

பிறருக்குப் பிணியாகாத மனம் அதைவிடப் பெரிய அறம்.”**

உடலைப் பேணுவோம்.
மருத்துவத்தை மதிப்போம்.
இறைஅருளுக்கு நன்றி கூறுவோம்.
ஆனால் ஞானத்தை உடலின் வலிமையால் அளக்கமாட்டோம்.

இதுவே வாலைதாய் வீட்டு — உடல் நலம், இறைஅருள், அறம், ஞானம் ஆகியவற்றைச் சமநிலையில் காணும் நெறி.

🌺 வாலைதாய் வீடு — அருள் வாழ்த்து 🌺

அறம் மலரட்டும்
அன்பு பெருகட்டும்
அறிவு தெளியட்டும்
ஞானம் விளங்கட்டும்
அருள் நிலைக்கட்டும்
சேவை சிறக்கட்டும்
ஒருமை வலுப்பெறட்டும்.

எல்லா உயிரிலும் வாலைதாயின் அருளொளியை உணர்ந்து,
பிறப்பாலும், பாலினத்தாலும், செல்வத்தாலும், கல்வியாலும்
எவரையும் உயர்வு–தாழ்வு காணாமல்,

பக்தியில் பணிவு,
பேச்சில் இனிமை,
செயலில் நேர்மை,
வாழ்வில் கடமை,
உள்ளத்தில் கருணை,
சிந்தனையில் தெளிவு,
நடத்தையில் அறம்
நிலைத்திடட்டும்.

பூஜை அகந்தையை அகற்றட்டும்.
தவம் தன்னை அறியச் செய்யட்டும்.
தியானம் உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்தட்டும்.
ஞானம் பிறரை மதிக்கச் செய்யட்டும்.
சேவை உயிர்களை இணைக்கட்டும்.

பொருள் அளவோடு பெருகட்டும்.
இல்லறம் இனிமையுடன் நிலைக்கட்டும்.
உடல்நலம் இறைவன் வரமாக அமையட்டும்.
கல்வி எந்த வயதிலும் தொடரட்டும்.
குருவிசுவாசம் நிலைத்திருக்கட்டும்.
அகந்தை குறைந்து இறையுணர்வு பெருகட்டும்.

🌿 உலக நல வாழ்த்து

மழை வளம் பெருகட்டும்.
மண் வளம் சிறக்கட்டும்.
பயிர் வளம் பெருகட்டும்.
உயிர்கள் அனைத்தும் நலமுடன் வாழட்டும்.
குடும்பங்களில் அன்பும் ஒற்றுமையும் நிலைக்கட்டும்.
உலகில் அமைதியும் சகோதரத்துவமும் மலரட்டும்.

🪔 வாலைதாய் அருள் நாதம்

**“ஒரு தீபம் மற்றொரு தீபத்தை ஏற்றினால்
அதன் ஒளி குறைவதில்லை.

அதுபோல ஒருவர் பெறும் ஞானம்
மற்றொருவரை உயர்த்தட்டும்;
ஒருவரின் சேவை மற்றொருவருக்கு வழிகாட்டட்டும்;
ஒருவரின் வாழ்த்து மற்றொருவரின் உள்ளத்தில் நம்பிக்கையை விதைக்கட்டும்.”**

எல்லா உயிரும் ஒரே குடும்பம்.
எல்லா உள்ளங்களிலும் இறையொளி.
எல்லா நல்வாழ்விலும் வாலைதாய் அருள்.

**வாலைதாய் அருள் வழி

உலகம் ஒளிரட்டும்!
உயிர்கள் உயரட்டும்!
அறம் வெல்லட்டும்!
ஞானம் விளங்கட்டும்!**

வாழ்க வளமுடன்!
வாழ்க அருளுடன்!
வாழ்க அறத்துடன்!
வாழ்க ஞானத்துடன்! 

🪔 வாலைதாய் வீடு — மங்களம்

மங்களம் மங்களம்
வாலைதாய் திருவருள் மங்களம்!

அறம் மங்களம்
அன்பு மங்களம்
அறிவு மங்களம்
ஞானம் மங்களம்
அருள் மங்களம்
சேவை மங்களம்
ஒருமை மங்களம்!

இல்லறம் இனிதாகுக!
குடும்பங்கள் குளிர்ந்திடுக!
கல்வி ஞானம் பெருகுக!
தொழில் வளம் சிறக்குக!
உடல்நலம் நிலைக்குக!
மன அமைதி மலர்க!
குரு அருள் காக்குக!

யாக அக்னி மங்களம்!
தீப ஒளி மங்களம்!
மந்திர நாதம் மங்களம்!
பூஜை பக்தி மங்களம்!
தவம் தியானம் மங்களம்!
ஞானப் பாதை மங்களம்!

மழை வளம் பெருகுக!
மண் வளம் சிறக்குக!
பயிர் வளம் பெருகுக!
உயிர்கள் அனைத்தும் நலமுடன் வாழ்க!

ஆண்–பெண் ஒருமை மங்களம்!
உயிர் சமத்துவம் மங்களம்!
சகோதர உணர்வு மங்களம்!
உலக அமைதி மங்களம்!

பிறரைப் புண்படுத்தாத நாவு மங்களம்!
பிறர் உயர்வைக் கண்டு மகிழும் மனம் மங்களம்!
புகழை நாடாத சேவை மங்களம்!
அகந்தை நீங்கி பணிவு மங்களம்!
அறியாததை அறியத் துடிக்கும் அறிவு மங்களம்!

 மங்கள நாதம்

“வாலைதாய் அருள் நிலைக்க,
சித்தர் ஞானம் விளங்க,
குரு அருள் வழிகாட்ட,
அறம் உலகில் ஓங்க,
அன்பு உயிர்களில் பெருக,
ஞான ஒளி உள்ளங்களில் எரிய,
எல்லா உயிர்களும் இன்புற்று வாழ்க!”

ஓம் சக்தி!
ஓம் வாலைதாய் அருள்!
ஓம் சாந்தி! ஓம் சாந்தி! ஓம் சாந்தி!  வாலைதாய் வீடு — உலக நல & குடும்ப நல சங்கற்பம்

ஓம் வாலைதாயை சரணம்.
அருட்பெருஞ்சோதி இறையருளே சரணம்.
சித்தர் குருவருளே சரணம்.

இன்று இறையருளையும் குருவருளையும் உள்ளத்தில் கொண்டு,
எனது நலனுக்காக மட்டும் அல்லாமல்,
என் குடும்ப நலனுக்காகவும்,
எல்லா உயிர்களின் நலனுக்காகவும்
இந்த சங்கற்பத்தைச் செய்கிறேன்.

🌿 உலக நல சங்கற்பம்

உலகில் வாழும் அனைத்து உயிர்களும்
உடல் நலம், மன அமைதி, அறிவுத் தெளிவு,
அன்பு, அறம், பாதுகாப்பு ஆகியவற்றுடன் வாழ அருள்புரிய வேண்டும்.

உலகில் போர், பகை, வெறுப்பு, வன்முறை, அநீதி ஆகியவை குறைந்து,
சமாதானம், சகோதரத்துவம், ஒருமைப்பாடு, கருணை பெருக வேண்டும்.

மழை வளம் பெருக வேண்டும்.
நீர் வளம் நிறைய வேண்டும்.
நில வளம் சிறக்க வேண்டும்.
விதை வளம், பயிர் வளம், உணவு வளம் பெருக வேண்டும்.

விவசாயிகள் வளமுடன் வாழ வேண்டும்.
உழைப்பாளிகள் நலமுடன் வாழ வேண்டும்.
குழந்தைகள் பாதுகாப்புடன் வளர வேண்டும்.
முதியோர் அன்புடனும் கண்ணியத்துடனும் வாழ வேண்டும்.

எந்த உயிரும் பசியாலும், அச்சத்தாலும், அநீதியாலும் துன்புறாத உலகம் மலர வேண்டும்.

 குடும்ப நல சங்கற்பம்

எங்கள் குடும்பங்களில்
அன்பு, ஒற்றுமை, பொறுமை, புரிதல், நம்பிக்கை நிலைக்க அருள்புரிய வேண்டும்.

கணவன்–மனைவி உறவில் பரஸ்பர மரியாதையும் அன்பும் பெருக வேண்டும்.

பெற்றோர்–பிள்ளைகள் உறவில் நம்பிக்கையும் நல்லிணக்கமும் நிலைக்க வேண்டும்.

குடும்பத்தில் நோய், துன்பம், தேவையற்ற சண்டை, மனக்கசப்பு ஆகியவை நீங்கி,
அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் மங்களமும் நிலைக்க வேண்டும்.

குழந்தைகளுக்கு நல்ல கல்வி, நல்ல சிந்தனை, நல்ல உடல்நலம், நல்லொழுக்கம், எதிர்கால முன்னேற்றம் கிடைக்க வேண்டும்.

குடும்பத்தின் தேவைக்கேற்ற நேர்மையான பொருள்வளம் பெருக வேண்டும்.
செல்வம் அகந்தையாகாமல், அறத்திற்கும் சேவைக்கும் பயன்பட வேண்டும்.

🪔 ஆன்ம நல சங்கற்பம்

எங்கள் உள்ளங்களில் இறைநினைவு நிலைக்கட்டும்.

குரு அருள் வழிகாட்டட்டும்.

தவம், தியானம், வழிபாடு ஆகியவை பிறருக்குக் காட்டுவதற்காக அல்லாமல்,
தன்னை அறிந்து, அகந்தையை குறைத்து, அறத்தில் வாழும் ஞானப் பாதையாக அமையட்டும்.

எங்கள் சொல் பிறர் மனதைப் புண்படுத்தாதிருக்கட்டும்.

நேரில் இல்லாதவரைப் பற்றிய தேவையற்ற விமர்சனம் நீங்கட்டும்.

பிறர் உயர்வைக் கண்டு மனமார வாழ்த்தும் பெருந்தன்மை வளரட்டும்.

ஆண்–பெண் பேதம் நீங்கி,
ஒவ்வொரு உயிரிலும் இறையொளியை உணரும் சமத்துவப் பார்வை வளரட்டும்.

🌺 வாலைதாய் அருள் சங்கற்பம்

எல்லா உயிரிலும் வாலைதாயை உணர்வோம்.
எல்லா உயிர்களையும் சகோதர உயிர்களாக மதிப்போம்.
எந்த உயிரையும் தாழ்வாகக் காணமாட்டோம்.
எந்த நற்செயலையும் சிறியதாகக் கருதமாட்டோம்.
எந்த வயதிலும் கற்றுக்கொள்வோம்.
எந்த நிலையிலும் அறத்தை விடமாட்டோம்.

பூஜை பக்தியாகட்டும்.
யாகம் அர்ப்பணிப்பாகட்டும்.
தியானம் தன்னறிவாகட்டும்.
சேவை உயிர்நலமாகட்டும்.
செல்வம் அறத்தின் கருவியாகட்டும்.
இல்லறம் அன்பின் களமாகட்டும்.
ஞானம் பணிவாகட்டும்.

🙏 மஹா சங்கற்ப நிறைவு

“எனக்காக மட்டும் அல்ல;
என் குடும்பத்திற்காக மட்டும் அல்ல;
என் உறவுகளுக்காக மட்டும் அல்ல;
எல்லா உயிர்களுக்காகவும் இந்த சங்கற்பத்தைச் செய்கிறேன்.”

எங்கள் எண்ணம் நன்றாகட்டும்.
எங்கள் சொல் நன்றாகட்டும்.
எங்கள் செயல் நன்றாகட்டும்.
எங்கள் வாழ்வு அறமாகட்டும்.

உலகம் நலமுடன் வாழ்க!
குடும்பங்கள் நலமுடன் வாழ்க!
உயிர்கள் அனைத்தும் நலமுடன் வாழ்க!
அறம் ஓங்குக!
அன்பு பெருகுக!
ஞான ஒளி விளங்குக!
வாலைதாய் அருள் நிலைக்குக!

🪔

ஓம் வாலைதாய் சரணம்.
ஓம் சித்தர் குருவருள் சரணம்.
ஓம் சக்தி.
ஓம் சாந்தி.
ஓம் சாந்தி.
ஓம் சாந்தி.

சர்வஜன சுகினோ பவந்து.
லோகா சமஸ்தா சுகினோ பவந்து.

வாலைதாய் அருளால்
உலக நலம் — குடும்ப நலம் — ஆன்ம நலம்
மங்களமாக நிறைவேறுக!

🌺 வாலைதாயே — பாத சரணம் 🌺

வாலைதாயே!
அன்னையே!
அருட்சக்தியே!
உன் திருவடிகளே எங்கள் சரணம்.

அறியாமை இருள் நீக்கி
அறிவொளி தருவாய் அம்மா!

அகந்தையை அகற்றி
பணிவைத் தருவாய் அம்மா!

மனக்குழப்பம் நீக்கி
தெளிந்த சிந்தனை தருவாய் அம்மா!

பயம் நீக்கி
நம்பிக்கை தருவாய் அம்மா!

பகை நீக்கி
அன்பைத் தருவாய் அம்மா!

பேதம் நீக்கி
ஒருமை உணர்வு தருவாய் அம்மா!

பிறரைப் புண்படுத்தாத நாவையும்,
பிறர் துன்பம் கண்டு இரங்கும் இதயத்தையும்,
பிறர் உயர்வைக் கண்டு மகிழும் பெருந்தன்மையையும்
அருள்வாய் அம்மா!

தவம் செய்தாலும் தற்பெருமை வராதபடி காப்பாய்.
தியானம் செய்தாலும் அகந்தை வராதபடி காப்பாய்.
சித்தி வந்தாலும் சித்தியில் மயங்காத ஞானம் தாராய்.
அருள்வாக்கு கிடைத்தாலும் விவேகம் தாராய்.
ஞானம் வளர்ந்தாலும் பணிவு தாராய்.

எங்கள் இல்லங்களில்
அன்பும் அமைதியும் நிலைக்கட்டும்.

எங்கள் குடும்பங்களில்
ஒற்றுமையும் நலமும் பெருகட்டும்.

எங்கள் வாழ்வில்
நேர்மையான பொருள்வளம் பெருகட்டும்.

எங்கள் குழந்தைகளுக்கு
கல்வியும் ஞானமும் நல்லொழுக்கமும் அருள்வாய்.

எங்கள் முதியோருக்கு
ஆரோக்கியமும் அமைதியும் கண்ணியமும் அருள்வாய்.

உலக உயிர்கள் அனைத்தும் நலமுடன் வாழ
உன் திருவருள் பொழிவாய் அம்மா!

மழை வளம் பெருகட்டும்.
மண் வளம் சிறக்கட்டும்.
பயிர் வளம் பெருகட்டும்.
உணவு வளம் நிறையட்டும்.
உலகில் அமைதி நிலைக்கட்டும்.

🙏 பாத சரணம்

வாலைதாயே! உன் பாதம் சரணம்.
உன் திருவடி சரணம்.
உன் அருள் சரணம்.
உன் அன்பு சரணம்.
உன் ஞானம் சரணம்.

“நான்” என்ற அகந்தை உன் பாதத்தில்.
“எனது” என்ற பற்றுதல் உன் பாதத்தில்.
என் அறியாமை உன் பாதத்தில்.
என் துன்பம் உன் பாதத்தில்.
என் நல்வாழ்வு உன் பாதத்தில்.
என் குடும்பம் உன் பாதத்தில்.
உலக உயிர்கள் அனைத்தும் உன் பாதத்தில்.

                      🌺

**வாலைதாயே…
உன் பாதம் பற்றிய மனம்
அறத்தை விடாதிருக்கட்டும்.

உன் பாதம் நினைத்த நெஞ்சம்
பிற உயிரைத் தாழ்த்தாதிருக்கட்டும்.

உன் பாதம் பணிந்த உள்ளம்
அகந்தையற்றதாகட்டும்.

உன் பாதம் சரணடைந்த வாழ்வு
அன்பும் ஞானமும் நிறைந்ததாகட்டும்.**

**வாலைதாயே சரணம்!

வாலைதாயே சரணம்!
வாலைதாயே சரணம்!**

ஓம் சக்தி!
ஓம் வாலைதாய் அருள்!
ஓம் சாந்தி! ஓம் சாந்தி! ஓம் சாந்தி! 

                           🪔🌺🙏