பிருகு மகரிஷியின் யுக தரும உபதேசம்
பரம்பொருளின் பேரொளியில் தன்னை உணர்ந்த மகரிஷிகளில் பிருகு மகரிஷி உயர்ந்த ஞான மரபை உலகிற்கு வழங்கியவர் எனப் போற்றப்படுகிறார். காலம் மாறும்போது மனித சமுதாயத்தின் இயல்பும் மாறுகிறது. அதனால் தர்மத்தை நிலைநிறுத்தும் முறைகளும் யுகத்திற்கு ஏற்றவாறு மாறுகின்றன. இந்த உண்மையை விளக்கும் ஞானமே யுக தருமம் ஆகும்.
சத்ய யுகத்தில் மனிதனின் மனம் தூய்மையான கண்ணாடிபோல் இருந்தது. ஆசை, பொறாமை, வஞ்சகம் போன்றவை அரிதாக இருந்தன. அக்காலத்தில் தவமும் தியானமும் மிக உயர்ந்த தர்மமாக விளங்கின. மனிதன் தனது உள்ளத்திலேயே இறையுண்மையை உணர்ந்தான். வெளிப்புற சடங்குகள் குறைவாகவும் அகத்தவம் அதிகமாகவும் இருந்தது. மனம் அமைதியாக இருந்ததால் இறைவனை அடைவதற்கு கடினமான வழிமுறைகள் தேவையில்லை.
திரேதா யுகத்தில் தர்மத்தின் நிலை ஒரு பகுதி குறைந்தது. மனிதர்களின் எண்ணங்களிலும் செயல்களிலும் வேறுபாடுகள் தோன்றின. அதனால் யாகம், வேள்வி, தானம், ஒழுக்கம் ஆகியவை தர்மத்தை நிலைநிறுத்தும் கருவிகளாக அமைந்தன. தன்னலம் குறைந்து பிறருக்காக வாழ்வதே உயர்ந்த வாழ்க்கை என்ற உணர்வு வலுப்பெற்றது. தியாகத்தின் மூலம் மனிதன் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும் எனக் கூறப்பட்டது.
துவாபர யுகத்தில் தர்மம் மேலும் குறைந்தது. அறிவும் அறியாமையும் கலந்த நிலையில் உலகம் இயங்கியது. இந்த காலத்தில் கோயில் வழிபாடு, பூஜை, விரதம், பக்தி, சடங்கு ஆகியவை முக்கியத்துவம் பெற்றன. மனிதன் தன்னால் தனித்து உயர முடியாத நிலையில் இறை அருளை நாடத் தொடங்கினான். பக்தி வழியே மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி உயர்வடைவதே தர்மமாகக் கருதப்பட்டது.
கலியுகத்தில் மனிதனின் மனம் சஞ்சலமாகவும் ஆசைகள் அளவற்றதாகவும் மாறியது. வாழ்க்கையின் வேகம் அதிகரித்து மன அமைதி குறைந்தது. ஆகவே கடினமான தவங்களையும் நீண்ட யாகங்களையும் அனைவராலும் செய்ய இயலாது. இதனை உணர்ந்த ஞானிகள் கலியுகத்திற்கு எளிய தர்மத்தை அறிவித்தனர். சத்தியம் பேசுதல், கருணையுடன் வாழ்தல், பிறருக்கு உதவுதல், இறைநாமம் ஜபித்தல், பெற்றோர்களை மதித்தல், உயிர்களிடம் அன்பு காட்டுதல் ஆகியவையே கலியுகத்தின் முதன்மை தர்மங்களாகும்.
பிருகு மகரிஷியின் பார்வையில் தர்மம் என்பது வெறும் சடங்கு அல்ல. அது மனிதனை விலங்கு நிலையிலிருந்து தெய்வீக நிலைக்கு உயர்த்தும் வாழ்க்கை நெறியாகும். சத்ய யுகத்தில் தியானம் தர்மமாக இருந்தது; திரேதாவில் தியாகம் தர்மமாக இருந்தது; துவாபரத்தில் பக்தி தர்மமாக இருந்தது; கலியுகத்தில் கருணையும் இறைநாமமும் தர்மமாக விளங்குகின்றன. ஆனால் இவை அனைத்திற்கும் அடிப்படையாக இருப்பது சத்தியம், அன்பு, அறம், தன்னடக்கம் ஆகிய நான்கு தூண்களே.
எனவே பிருகு மகரிஷியின் யுக தரும உபதேசத்தின் சாரம்:
"காலம் மாறலாம்; வழிமுறைகள் மாறலாம்; ஆனால் அறம் மாறாது. உயிரை உயர்த்துவது எது எனில் அதுவே எல்லா யுகங்களிலும் தர்மம்."
பிருகு மகரிஷியின் யுக தரும உபதேசம் (சுருக்கமும் தத்துவ விளக்கமும்)
பிருகு மகரிஷி (Bhrigu Maharishi) என்று அழைக்கப்படும் வேத ரிஷிகளில் ஒருவர், யுகங்களின் மாற்றத்திற்கேற்ப மனிதன் கடைபிடிக்க வேண்டிய தர்மத்தை “யுக தருமம்” என விளக்கியதாக புராணங்களில் கூறப்படுகிறது. அவரது உபதேசத்தின் சாரம் ஒரே கருத்தை நோக்கி செல்கிறது: காலம் மாறினாலும் தர்மத்தின் அடிப்படை மாறாது; ஆனால் அதன் நடைமுறை மாறும்.
1. சத்ய யுக தர்மம் – தூய்மை மற்றும் தியானம்
சத்ய யுகத்தில் மனிதன் இயல்பாகவே உயர்ந்த ஆன்மீக நிலையில் இருந்தான்.
- பொய், வஞ்சகம் இல்லாத நிலை
- தியானமே முக்கிய தர்மம்
- இயற்கையுடன் ஒன்றிணைந்த வாழ்க்கை
- ஆசை மிகக் குறைவு
பிருகு உபதேசம்:
“மனதை அடக்குவது தான் அந்நாளின் முழு தர்மம்.”
2. திரேதா யுக தர்மம் – யாகம் மற்றும் கட்டுப்பாடு
திரேதா யுகத்தில் தர்மம் சிறிது குறையத் தொடங்கியது.
- யாகங்கள் (யஜ்ஞம்) மூலம் சமநிலை ஏற்படுத்தப்பட்டது
- ஒழுக்கம், கட்டுப்பாடு முக்கியமானது
- ராஜ தர்மம் உருவாகிறது
பிருகு உபதேசம்:
“தியாகம் இல்லாத வாழ்க்கை தர்மத்தை காக்காது.”
3. துவாபர யுக தர்மம் – பக்தி மற்றும் சடங்கு
இந்த யுகத்தில் தர்மம் மேலும் குறைகிறது.
- சடங்குகள் முக்கியமாகிறது
- பக்தி வழிபாடு அதிகரிக்கிறது
- அறிவும் சக்தியும் சமமாகப் பிரிகிறது
பிருகு உபதேசம்:
“சடங்கு மட்டும் அல்ல; உள்ளார்ந்த பக்தியே தர்மம்.”
4. கலியுக தர்மம் – நாமஸ்மரணம் மற்றும் சத்தியம்
இது தற்போதைய யுகமாக கருதப்படுகிறது.
- மனம் குழப்பமானது, ஆசை அதிகம்
- நேரடி தியானம் கடினம்
- எளிய வழி தேவைப்படுகிறது
பிருகு உபதேசம்:
“கலியுகத்தில் தர்மம் என்பது – உண்மை, கருணை, மற்றும் இறை நாம ஸ்மரணம்.”
மைய கருத்து (பிருகு மகரிஷியின் சாரம்)
பிருகு மகரிஷி கூறும் யுக தருமத்தின் இறுதி தத்துவம்:
“யுகம் மாறினாலும் மனிதன் மாற வேண்டும்; ஆனால் தர்மத்தின் நோக்கம் ஒருபோதும் மாறாது — அது ஆன்ம உயர்வையே நோக்கமாகக் கொண்டது.”
நாமஸ்மரணையின் மகிமை
நாமஸ்மரணம் என்பது இறைவனின் திருநாமத்தை மனதால் நினைத்தும், வாயால் உச்சரித்தும், உள்ளத்தில் நிலைநிறுத்தியும் வாழ்வதாகும். வேதங்கள், உபநிஷதங்கள், புராணங்கள், பக்தி இலக்கியங்கள் அனைத்தும் கலியுகத்தில் எளிதாக இறையருளைப் பெறும் வழியாக நாமஸ்மரணையைப் போற்றுகின்றன.
கலியுகத்தில் மனம் எளிதில் அலைபாய்கிறது. நீண்ட தவம் செய்யவும், கடின யாகங்களை நடத்தவும், ஆழ்ந்த யோக நிலையில் நிலைத்திருக்கவும் அனைவராலும் இயலாது. ஆனால் இறைநாமத்தை நினைப்பதற்கு காலமும் இடமும் தடையல்ல. நடக்கும்போதும், அமரும்போதும், உழைக்கும்போதும், உறங்குமுன்பும் இறைநாமத்தை நினைக்க முடியும். இதனால் நாமஸ்மரணம் கலியுகத்தின் மிக எளிய யோகமாகக் கருதப்படுகிறது.
திருநாமம் வெறும் ஒலி அல்ல; அது இறையருளின் அதிர்வாகும். நெருப்பைத் தொட்டால் வெப்பம் கிடைப்பதுபோல், இறைநாமத்தைச் சிந்தித்தால் மனம் தூய்மையடைகிறது. தொடர்ந்து நாமஸ்மரணம் செய்வதால் மனக்கவலை குறைகிறது, கோபம் தணிகிறது, அச்சம் விலகுகிறது, நம்பிக்கை பெருகுகிறது. இறைவனை நேரில் காணாவிட்டாலும், அவரது நாமம் வழியாக அவரது அருளை உணர முடியும்.
பக்த மரபில்:
"நாமமே வடிவம், நாமமே அருள், நாமமே வழி, நாமமே இலக்கு"
என்று கூறப்படுகிறது. இறைவனின் பெயரை உண்மையான பக்தியுடன் உச்சரிக்கும் போது மனம் ஒருமுகமாகிறது. மனம் ஒருமுகமானால் சிந்தனை தூய்மையடைகிறது. சிந்தனை தூய்மையடைந்தால் வாழ்க்கை செம்மையடைகிறது.
நாமஸ்மரணையின் பலன்கள்:
- மன அமைதி கிடைக்கும்.
- பயம் மற்றும் பதற்றம் குறையும்.
- தீய எண்ணங்கள் விலகும்.
- நம்பிக்கையும் தன்னம்பிக்கையும் வளரும்.
- பக்தி மற்றும் கருணை பெருகும்.
- உள்ளம் இறைநினைவில் நிலைபெறும்.
- அறவாழ்க்கை இயல்பாக அமையும்.
எந்த திருநாமமாக இருந்தாலும் உண்மையான பக்தியுடன் நினைத்தால் பலன் உண்டு. "ஓம் நமசிவாய", "ஓம் நமோ நாராயணாய", "ஓம் சக்தி", "முருகா", "ராமா", "கிருஷ்ணா" போன்ற திருநாமங்கள் தலைமுறைகளாக மக்களால் போற்றப்பட்டு வருகின்றன.
கலியுகத்திற்கு உரிய மெய்ப்பொருள் உபதேசம் இதுவே:
தவம் செய்ய இயலாத நேரத்தில் நாமத்தை நினை.
யாகம் செய்ய இயலாத நிலையில் நாமத்தை ஜபி.
மனம் கலங்கும் வேளையில் நாமத்தைப் பற்றிக்கொள்.
நாமத்தைப் பற்றியவன் இறையருளைப் பற்றியவனாவான்.
ஓம் இறைநாம மகிமை போற்றி ஓம்
ஓம் பக்தி வழி காட்டும் திருநாமம் போற்றி ஓம்
ஓம் கலியுகக் காவலாகிய நாமஸ்மரணம் போற்றி ஓம்
ஓம் உயிர்களை உய்விக்கும் பரநாமம் போற்றி ஓம்.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக